Θα κλείσω τα μάτια

3° ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Ο Οκτώβρης σε λίγες μέρες έφτανε στο τέλος του. Άλλος ένας μήνας που τελείωνε σιγά σιγά.
Αυτές τις μέρες βγαίναμε πολύ συχνά με την Χριστίνα και με τα αδέρφια μας φυσικά. Κάναμε παρέα με τα παιδιά που γνωρίσαμε που εκείνο το βράδυ. Ο Νίκος,με φλέρταρε συνέχεια,αλλά εγώ δεν του έδινα και τόση σημασία. Η Χριστίνα διαφωνούσε,όπως πάντα. Έλεγε πως είναι καλό παιδί και φυσικά πλούσιος,αφού ο πατέρας του όντας βουλευτής έβγαζε αρκετα χρήματα.

Σήμερα ήμασταν καλεσμένοι στο σπίτι τους. Θα γινόταν μια μεγάλη δεξίωση και θα ήταν παρεβρισκόμενοι και πολλοί άλλοι βουλευτές,μαζί με τις οικογένειές τους. Ο Νίκος ήθελε
οπωσδήποτε να πάμε.

Γι'αυτό ήμουν στο δωμάτιό μου και ετοιμαζόμουν. Αφού ντύθηκα,άρχισα να ξεπλέκω τα μαλλιά μου απο τις πλεξούδες που είχα κάνει το πρωί. Τώρα,τα μαλλιά μου κυμάτιζαν στην πλάτη μου. Είχαν γίνει όπως ακριβώς τα ήθελα.

-Δήμητρα, είναι ώρα να φύγουμε,φώναξε ο Φίλιππος έξω απο την πόρτα του δωματίου μου και βγήκα αμέσως έξω.
-Στις ομορφιές σου είσαι και σήμερα,του είπα.
-Και εσύ δεν πας πίσω αδελφή μου,γέλασε.

Ξεκινήσαμε για το πάρκο που υπήρχε λίγα μέτρα μακριά απο το σπίτι μας. Εκεί θα μας περίμεναν ο Μάριος και η Χριστίνα με το αυτοκίνητο. Ο Μάριος αυτές τις μέρες είχε δώσει τις εξετάσεις για το δίπλωμα οδήγησης και αφού τις πέρασε οι γονείς του,του πήραν δώρο ένα όμορφο ολοκαίνουριο αμάξι που μόλις κυκλοφόρησε στην αγορά.

-Γειά σας,παιδιά. Τί κάνετε;είπε ο Μάριος απο την θέση του οδηγού.
-Μία χαρά είμαστε,του απάντησα. Ύστερα του χαμογέλασα και εκείνος μου ανταπέδωσε με ένα πλατύ χαμόγελο.

Όταν φτάσαμε στην διεύθυνση που μας έδωσε ο Νίκος, αντικρίσαμε ένα μεγαλόπρεπες σπίτι. Μεγάλα τόξα σχηματιζόταν έως στα δέκα μέτρα ύψος,συγκρατώντας το τεράστιων διαστάσεων μπαλκόνι που υπήρχε στον δεύτερο όροφο. Μικρές καρυάτιδες υπήρχαν ως προστατευτικά κάγκελα στο μπαλκόνι,το οποίο κοσμούσαν επίσης πολλές γλάστρες με πολύχρωμα λουλούδια διαφόρων ειδών.

Κατεβήκαμε όλοι απο το αυτοκίνητο και προχωρήσαμε στον πολύχρωμο απο λουλουδια και δέντρα κήπο,μπήκαμε στο εσωτερικό του σπιτιού που ήταν το ίδιο εντυπωσιακό με το εξωτερικό. Αφού μας άνοιξε την πόρτα μια υπηρέτρια,η οποία δεν έμοιαζε πάνω από είκοσι χρονών,προχωρήσαμε ευθεία σε έναν στενόμακρο διάδρομο. Κοίταξα την αντανάκλαση μου σε έναν καθρέφτη που υπήρχε εκεί και κοντοστάθηκα λίγο.