Θα κλείσω τα μάτια

44° ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Ιούνιος 1944

Ο χρόνος είχε φτάσει πάλι στα μισά του και το καλοκαίρι μόλις ξεκινούσε. Ήμουν στο δωμάτιο μόνη, βυθισμένη στις σκέψεις μου, όταν άκουσα φασαρία από το σαλόνι. Βγήκα να δω τι συμβαίνει.

Όταν μπήκα, είδα όλους συγκεντρωμένους, να χαμογελούν. Παραξενεύτηκα και στάθηκα σαστισμένη, μη ξέροντας τι να πω. Τότε με πλησίασε η Χριστίνα και με αγκάλιασε.

-Δημήτρα, έχουμε ευχάριστα νέα. Σε λίγο καιρό οι δυσκολίες μας θα τελειώσουν, είπε, με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη της.
-Τι εννοείς; Δεν καταλαβαίνω, απάντησα διστακτικά.
-Οι Σύμμαχοι πραγματοποιήσαν απόβαση στη Νορμανδία. Αυτό είναι πολύ καλό· σημαίνει πως τα βάσανά μας θα τελειώσουν, συνέχισε χαμογελώντας, ενώ εγώ ένιωθα ένα μούδιασμα, σκυφτή, χαμηλώνοντας τα μάτια.

-Δεν χαίρεσαι; με ρώτησε. Τότε πλησίασαν κοντά μας ο Μάριος και ο Φίλιππος.
-Της μετέφερες τα νέα; ρώτησε ο Φίλιππος.
-Ναι, αλλά φαίνεται πως δεν χαίρεται πολύ, απάντησε η Χριστίνα.
-Δημήτρα, τι έχεις; Είσαι καλά; με ρώτησε ο Φίλιππος.
-Μια χαρά είμαι, απλώς σκέφτομαι, είπα κοιτάζοντάς τον.
-Ξέρω τι σκέφτεσαι. Τους γονείς μας, έτσι δεν είναι; ρώτησε.
-Πολύ σωστά μάντεψες. Σε λίγο καιρό θα είμαστε ελεύθεροι... κι εκείνοι πεθαμένοι φυλακισμένοι.
-Μα τώρα είναι πραγματικά ελεύθεροι. Ελευθερώθηκαν πριν από εμάς, είπε και με έκλεισε στην αγκαλιά του. Εκείνη η αγκαλιά την είχα πραγματικά ανάγκη· με έκανε να ξεχάσω για λίγο ό,τι συνέβαινε γύρω μου.

Την υπόλοιπη μέρα, όλοι οι άντρες εκτός από τον πατέρα του Μάριου και τον κύριο Φώτη, απουσίαζαν. Οι δύο αυτοί ήταν στο σαλόνι και συζητούσαν.

-Πού είναι όλοι τους; Γιατί αργούν τόσο; ανησυχούσε η γιαγιά.
-Θα έχουν κάποια δουλειά για την οργάνωση, είπα, θυμούμενη εκείνη τη μέρα που τους είχα ακολουθήσει.

Οι επόμενες μέρες περνούσαν αθόρυβα, χωρίς κάποιο νέο σχετικά με την έκβαση του πολέμου, μέχρι εκείνο το πρωί που ο Μάριος ήρθε στο σπίτι και μας ενημέρωσε για κάτι τρομερό. Ήμασταν συγκεντρωμένοι στο δωμάτιό του, όλοι εκτός από τους γονείς του, τη γιαγιά και τον κύριο Φώτη.

-Αυτό που έκαναν οι Γερμανοί είναι τρομερό, είπε ο Μάριος με μια έκφραση αηδίας και θυμού.
-Σε τι κτηνωδία έπεσαν πάλι; ρώτησα.
-Χθες, στο Δίστομο, σκότωσαν 228 ανθρώπους· ανάμεσά τους πολλές γυναίκες και παιδιά. Τα καθάρματα! φώναξε ο Μάριος και, σηκωμένος, χτύπησε με μανία τον τοίχο.