Θα κλείσω τα μάτια

19° ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Φεβρουάριος 1942

Ήμουν στο δωμάτιό μου και η κοιλιά μου διαμαρτυρόταν. Σηκώθηκα από το κρεβάτι και κατευθύνθηκα στο σαλόνι. Ο πατέρας άκουγε χαμηλό ραδιόφωνο, οι φωνές και οι ανακοινώσεις του πολέμου να γεμίζουν τον χώρο με μια παράξενη, παγωμένη ηρεμία.

-Η γιαγιά και η μαμά κοιμούνται; ρώτησα.
-Μη μιλάς! Προσπαθώ να ακούσω, είπε ο πατέρας χωρίς να με κοιτάξει.

Η γιαγιά εμφανίστηκε από τον διάδρομο, τα μάτια της γεμάτα ανησυχία.

-Πώς μιλάς έτσι στο κορίτσι; με ρώτησε ήρεμα αλλά με αυστηρό τόνο.

-Άσε με, μάνα. Όπως θέλω θα μιλάω στη κόρη μου, απάντησε ο πατέρας.

Η γιαγιά στράφηκε σε μένα:

-Δημητρούλα, έλα να σου πω, είπε και με προχώρησε στον διάδρομο. Την ακολούθησα.

-Τι έγινε γιαγιά; ρώτησα.
-Είδα τη μητέρα σου να κλαίει...
-Τι έπαθε; Μίλησε άσχημα ο πατέρας;
-Ο πόλεμος φταίει για όλα, εγγονάκι μου. Πρέπει να αρχίσουμε να πουλάμε πράγματα για να ζήσουμε.

Ένιωσα ένα σφίξιμο στο στήθος μου.

-Τα κοσμήματά μου; Ο Γερμανός που βλέπω μου χάρισε ένα κολιέ... Πρέπει να αξίζει πολλά, είπα, ειναι χρυσό κόσμημα.

Άνοιξα την πόρτα του δωματίου μου και άρχισα να ψάχνω το κολιέ που μου είχε χαρίσει ο Φον Βαγκχεν.

-Αυτό είναι πανέμορφο! Μήπως θες να το κρατήσεις;
-Όχι, γιαγιά. Δεν θέλω τίποτα απ' αυτόν, είπα, και μια ιδέα πέρασε από το μυαλό μου.

-Το ραδιόφωνο πόσο λες να πιάνει; Είναι καλό...
-Το ξέρω, κορίτσι μου, αλλά ο πατέρας σου... Μαλώσανε με τη μητέρα σου.

Η γιαγιά σήκωσε τα φρύδια της, λες και ήξερε κάθε σκέψη μου.

-Πότε θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος, γιαγιά; Δεν αντέχω άλλο. Θέλω να κλείσω τα μάτια και όταν τα ανοίξω, να είναι όλα όπως παλιά. Θέλω να είμαστε ξανά μια ευτυχισμένη οικογένεια. Θέλω να ακούσω ξανά τα χαζά αστεία του Φιλίππου, να με πειράξει ξανά, έστω και αν μου σπάει τα νεύρα.

-Αχ, Δημητρούλα μου... είπε η γιαγιά και με εκλεισε στην αγκαλιά της.

Έκλεισα τα μάτια και ξαφνικά βρέθηκα στην εποχή πριν τον πόλεμο. Ήταν Κυριακή και η μητέρα μαγείρευε κοτόπουλο με πατάτες. Η μυρωδιά του έφτανε στο δωμάτιό μου και με έκανε να χαμογελώ.

Ξαφνικά, ο Φιλίππος μπήκε φουριόζος.

-Τι κάνεις, μικρή; με ρώτησε και γέλασε με το παιδικό γέλιο του.
-Σταμάτα να με λες μικρή, είπα, συνεχίζοντας να διαβάζω το περιοδικό μου.
-Κι εσύ σταμάτα να διαβάζεις χαζά περιοδικά, είπε και εγώ του πέταξα το περιοδικό καθώς έκλεινε την πόρτα.