Θα κλείσω τα μάτια

28° ΚΕΦΑΛΑΙΟ

⸻

Ένας μήνας είχε περάσει από το μεγάλο σαμποτάζ που κάναμε στο κτίριο όπου εδρευε ο Βάγκχεν. Η επιχείρηση είχε προκαλέσει τεράστιο θόρυβο και οι Γερμανοί έψαχναν μανιωδώς για τους υπεύθυνους, αποφασισμένοι να τους στείλουν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Δεν βρήκαν κανέναν. Όλοι μας φυλαγόμασταν σχολαστικά, ελέγχοντας κάθε φορά πριν βγούμε από το σπίτι αν κάποιος μας ακολουθούσε.

Ο μισός Δεκέμβριος είχε περάσει και το κρύο ήταν τσουχτερό. Μαζί με αυτό, σιγά σιγά έλειπαν και τα ξύλινα έπιπλα από τα σπίτια μας – όχι μόνο από το δικό μας, αλλά από εκατοντάδες σε όλη τη χώρα. Ο χειμώνας είχε στερέψει τα πάντα, και αναγκαζόμασταν να σπάμε και να καίμε ακόμα και τα δικά μας έπιπλα για να ζεσταθούμε.

Στο σπίτι μας τώρα, είχαν φτάσει ο Ζαχάρης, ο Νάσος και ο Βασίλης, ο καθένας σε διαφορετική ώρα για να μην κινήσουν τις υποψίες της γειτονιάς. Σε λίγη ώρα θα ερχόταν και ο Μάριος με τη Χριστίνα.

Καθισμένοι στο σαλόνι, εγώ, τα παιδιά που είχαν έρθει, ο Αβραάμ, ο Νίκος και η γιαγιά, προσπαθούσαμε να πιάσουμε κάποιον σταθμό στο ραδιόφωνο.

-Πιάσατε κάτι; ρώτησε ο πατέρας που εμφανίστηκε στο σαλόνι και κάθισε μπροστά στο τζάκι, όπου η φωτιά έκαιγε νωχελικά.
-Όχι, αγόρι μου, απάντησε η γιαγιά, παίζοντας με τη βέρα στο δάχτυλό της.
-Ο Μάριος και η Χριστίνα έχουν αργήσει, είπε νευρικά ο Νάσος, κοιτάζοντας το ρολόι.
-Όντως, έπρεπε να είναι εδώ τουλάχιστον πριν από τριάντα λεπτά, παρατήρησε ο Βασίλης.
-Λες να τους συνέλαβαν; ρώτησα, περπατώντας νευρικά πέρα-δώθε.
-Μην αγχώνεσαι, μια χαρά θα είναι, είπε η γιαγιά, κοιτάζοντας την Ελισσάβετ που περπατούσε ανάμεσά μας με μια αναμαλλιασμένη κούκλα στο χέρι. Την κοίταξα κι εγώ και σκέφτηκα πόσο αθώα είναι. Δεν καταλαβαίνει πολλά από όσα συμβαίνουν, και αυτό είναι καλό.

-Μαμ; ρώτησε η μικρή κοιτάζοντας τον Αβραάμ. Εκείνος μας κοίταξε όλους σιωπηλά.
-Εγώ θα πάω να δω αν θέλει κάτι η Σάρα, είπε ο Αβραάμ και σηκώθηκε.
-Ατίμoς πόλεμος, ψιθύρισε ο πατέρας, βάζοντας τα χέρια στο κεφάλι.

Ξαφνικά, ένας χτύπος στην πόρτα μας έκανε να κοιταχτούμε όλοι. Η γιαγιά έκλεισε αμέσως το ραδιόφωνο.

-Ποιος είναι; ρώτησε ο πατέρας σιγανά.
-Τα παιδιά θα είναι, είπε ο Νίκος και πήγε να ανοίξει.

Ο Μάριος με τη Χριστίνα μπήκαν γρήγορα μέσα και ο Νίκος, αφού κοίταξε διακριτικά έξω, έκλεισε την πόρτα.

Κοιτάζοντας τον Μάριο, χαμογέλασα ελαφρά. Ήταν τόσο επιβλητικός, τα λεπτά χαρακτηριστικά του διαγραφόντουσαν καθαρά στο πρόσωπό του. Πλησίασα και χωθήκα στην αγκαλιά του. Έμεινα εκεί λίγα λεπτά, κλείνοντας τα μάτια, ενώ το χέρι του Μαρίου χαϊδευε απαλά την πλάτη μου και ηρεμούσα.

-Πόσο μ'αρέσει να είμαι στην αγκαλιά σου. Ηρεμώ και δεν σκέφτομαι τίποτα, είπα.
-Όταν είσαι μαζί μου, δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι τίποτα, μου απάντησε, χαϊδεύοντάς μου απαλά τα μαλλιά.

Το στόμα του ήταν σε απόσταση αναπνοής από το δικό μου, όταν η γιαγιά ξεροβήχησε. Την κοιτάξαμε και μετά εγώ κοίταξα τον πατέρα. Από το βλέμμα του κατάλαβα ότι δεν τον πείραζε πια που ήμουν μαζί με τον Μάριο.

-Λοιπόν, ας ανοίξουμε το ραδιόφωνο, είπε ο Μάριος και η γιαγιά γύρισε το κουμπί.

Λίγο αργότερα, ήρθαν η μητέρα, η θεία με την αδελφή της και, τηρώντας τη σιωπή που επικρατούσε, δεν μίλησαν καθόλου.

Το ραδιόφωνο έπαιζε χαμηλόφωνα, με μικρές παρεκβολές στον ήχο. Ο εκφωνητής ανακοίνωσε τη νίκη των Συμμάχων στη μάχη του Ελ Αγκέλα στην Αφρική. Χαμογελάσαμε, και ο Μάριος σηκώθηκε όρθιος. Έβγαλε έναν φάκελο από το σακάκι του και τον άφησε στο τραπέζι.

-Είναι οι καινούργιες προκηρύξεις, είπε.
-Ωραία. Θα τις μοιράσουμε το βράδυ, του είπα κοιτάζοντάς τον.
-Μπορούμε και στην αυριανή βόλτα να τις μοιράσουμε, πρότεινε η γιαγιά.
-Είναι επικίνδυνο. Καλύτερα νύχτα, καλυμμένοι από το σκοτάδι, είπε ο Νίκος.
-Γιατί τι θα μας κάνουν οι Γερμανοί, αγόρι μου; ρώτησε η γιαγιά και γέλασε.
-Εγώ δεν φοβάμαι. Το ίδιο και η Δημητρούλα, συνέχισε.
-Ούτε εγώ φοβάμαι. Αλλωστε δεν θα πάμε σε κεντρικό μέρος, είπα.