Σεπτέμβριος 1943
Η άνοιξη και το καλοκαίρι είχαν περάσει μακριά από τη χώρα μας. Το καλοκαίρι στο Κάιρο ήταν πολύ ζεστό και όλοι βουτούσαν στον Νείλο για να δροσιστούν. Εγώ γνώρισα όλους τους κατοίκους της μικρής συνοικίας όπου ζούσαμε. Παράλληλα, εξασκούσα τα Αγγλικά και τα Γαλλικά μιλώντας με τους Άγγλους και τους Γάλλους που ζούσαν εκεί.
Περνούσαμε καλά και κάποιες φορές ξεχνιόμασταν ότι στην Ελλάδα οι δικοί μας άνθρωποι βρίσκονταν υπό την κατοχή των Γερμανών και των συμμάχων τους.
-Δημήτρα! άκουσα τη Φωτεινή να με φωνάζει από έξω. Είχαμε γίνει κολλητές φίλες με τη Φωτεινή, την Ελισσάβετ και την Αθανασία και λέγαμε τα πάντα μεταξύ μας.
Βγήκα έξω και τη βρήκα να στέκεται, παίζοντας με την άκρη του φορέματός της.
-Πώς είσαι; με ρώτησε μόλις με είδε.
-Καλά.
-Η Ελισσάβετ και η Αθανασία δεν είναι εδώ;
-Πήγαν βόλτα και φαντάζομαι πως έκαναν μια στάση στο βιβλιοπωλείο.
-Τι λες; Πάμε να τις βρούμε; ρώτησε με μάτια που έλαμπαν.
Μπήκαμε στο βιβλιοπωλείο και είδαμε την Ελισσάβετ και την Αθανασία να κοιτάνε τα αντικείμενα που υπήρχαν μέσα.
-Κορίτσια, κολλήσατε εδώ; ρώτησε η Φωτεινή.
-Ναι, είναι υπέροχα εδώ, είπε η Ελισσάβετ με ενθουσιασμό.
-Τι λέτε, πάμε να πιούμε μια πορτοκαλάδα ή να φάμε κάτι;
-Μα, Φωτεινή, μας είχες υποσχεθεί ότι θα πάμε στο μουσείο, είπε η Αθανασία.
-Ωραία, τότε πρώτα στο μουσείο.
Το Αιγυπτιακό Μουσείο ήταν τεράστιο και, όπως μας είπε ο ξεναγός, είχε περίπου εκατό χιλιάδες εκθέματα.
-Δεν είναι λίγο δύσκολο να τα δούμε όλα; ρώτησα, και γελάσαμε.
-Να φανταστείτε ότι όταν ήρθα πρώτη φορά στο Κάιρο, ερχόμουν εδώ κάθε μέρα για τέσσερις μήνες, είπε η Φωτεινή.
Καθίσαμε στο μουσείο περίπου πέντε ώρες και μετά πήραμε να φάμε από έναν πωλητή στον δρόμο. Υπήρχαν πολλοί στους δρόμους του Καΐρου.
Προχωρούσαμε στους δρόμους μέχρι που φτάσαμε στην αγορά του Αλ Χαλίλι.
-Είναι τέλεια, είπα κοιτώντας τους πάγκους με τα κοσμήματα, τα σουβενίρ και τα μπαχαρικά.
-Μπορείτε να πάρετε κάτι αν θέλετε, είπε η Φωτεινή.
Τα μάτια μου έπεσαν σε μερικές μικρές πυραμίδες, χαραγμένες με ιερογλυφικά. Έβγαλα το σακουλάκι με μερικές Αιγυπτιακές λίρες που είχα μαζέψει από δουλειές αυτούς τους μήνες και, δείχνοντας τις τρεις πυραμίδες που κρατούσα, πλήρωσα τον πωλητή.
YOU ARE READING
Θα κλείσω τα μάτια
Historical FictionΟκτώβριος 1940. Η Δήμητρα γνωρίζει τον Μάριο μέσα από τις οικογένειές τους. Εκείνη είναι φίλη με την αδερφή του, εκείνος φίλος με τον αδερφό της. Όταν, όμως, το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου μαθαίνουν στο πάρτι ενός βουλευτή ότι η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμ...
