Θα κλείσω τα μάτια

30° ΚΕΦΑΛΑΙΟ

⸻

Οι μέρες περνούσαν αργά και βασανιστικά μέσα στο κρατητήριο. Δεν ήξερα πόσος χρόνος είχε περάσει. Ο ήλιος και η νύχτα είχαν γίνει έννοιες άγνωστες· δεν έβλεπα τίποτα από έξω και είχα χάσει εντελώς την αίσθηση του χρόνου.

Ήμουν βρώμικη, νηστική και πίνω ελάχιστο νερό. Στο μπάνιο με άφηναν μόνο δύο φορές την ημέρα για την ανάγκη μου. Μπάνιο δεν μπορούσα να κάνω, ούτε οι δικοί μου μπορούσαν να με δουν.

Τον Νίκο τον κρατούσαν σε άλλο κελί. Δεν ήξερα τι του έκαναν, τι μαρτύρια υπέφερε. Το μυαλό μου γεμίζει τρόμο στην ιδέα του.

Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα ο Βάγκχεν, με κοιτάζοντας με ένα παραμορφωμένο ειρωνικό χαμόγελο. Τον αγνόησα. Έμεινα κουλουριασμένη για να ζεσταθώ, προσπαθώντας να μην τον κοιτάξω.

-Σήκω επάνω, είπε υποτιμητικά.

Τον αγνόησα. Φώναξε δύο στρατιώτες, οι οποίοι με άρπαξαν απότομα από τα μπράτσα.

-Άφηστε με, γουρούνια! φώναξα.

Με οδήγησαν σε ένα μεγάλο δωμάτιο. Εκεί είδα τον Νίκο· στον λαιμό του υπήρχε θηλιά, στα πόδια του ένα ψηλό κασόνι, ισορροπούσε με δυσκολία. Το σώμα του ήταν γεμάτο κοκκινίλες και αίματα, το κεφάλι σκυφτό, τα μάτια μισάνοιχτα.

-Αλήτες! Θα καείτε στην κόλαση! φώναξα και τινάχτηκα.

Ξεγλίστρησα για λίγο από τα χέρια των στρατιωτών, αλλά με κράτησαν ξανά.

-Sie straffen, είπε ο Βάγκχεν, που σημαίνει: δέστε την.

Με οδήγησαν στην άκρη του τοίχου, όπου υπήρχαν αλυσίδες. Μου έδεσαν τα χέρια και στάθηκαν δίπλα μου. Ο Βάγκχεν έκανε ένα νεύμα και οι στρατιώτες έφυγαν.

-Ο φίλος σου δεν μας μίλησε. Ελπίζω να το κάνεις εσύ, είπε, με κοιτώντας βλοσυρά.

Γέλασα δυνατά και τον κοίταξα στα μάτια:

-Ωραία αστεία λες, του είπα ειρωνικά.

-Λοιπόν, θα μου πεις για ποιους δουλεύετε και με ποιους συνεργάζεστε; ρώτησε, περνώντας πέρα δώθε.

-Όχι, απάντησα δυναμικά.

-Μου φαίνεται πως θέλεις να καταλήξεις σαν αυτόν, είπε, δείχνοντας τον Νίκο.

-Καλύτερα από το να προδώσω τους φίλους μου, είπα.

-Πώς ονομάζεται η οργάνωσή σας και ποιοι είναι μέλη της; ρώτησε, κάνοντας ένα βήμα αριστερά.