Θα κλείσω τα μάτια

35° ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Φεβρουάριος 1943

-Δημήτρα! Ξυπνήστε! άκουσα τη φωνή του Παναγιώτη να φωνάζει έξω από την πόρτα του δωματίου μας με την Κατερίνα. Σηκώθηκα απότομα, όπως ήμουν με τη καινούργια νυχτικιά μου, και άνοιξα την πόρτα. Η Κατερίνα στεκόταν πίσω μου, επίσης με τη νυχτικιά της.

-Τι συμβαίνει, Παναγιώτη; ρώτησα.
-Έγινε κάτι κακό; ρώτησε η Κατερίνα.
-Όχι, βεβαίως. Το αντίθετο. Επιστρέφουμε στην Ελλάδα, είπε και έπεσα στην αγκαλιά του.
-Δεν το πιστεύω! Θα επιστρέψουμε στην πατρίδα μετά από ένα χρόνο! είπα.
-Δεν είναι τέλειο; είπε η Ελισσάβετ.
-Όμως θα πρέπει να αλλάξετε λίγο την εμφάνισή σας, είπε ο Παναγιώτης.
-Τι εννοείς να αλλάξουμε; ρώτησε η Κατερίνα.
-Ντυθείτε και ελάτε στο σαλόνι. Θα σας εξηγήσει ο Μάριος, είπε και κινήθηκε γρήγορα προς τη σκάλα για να κατέβει στο ευρύχωρο σαλόνι.

Λίγη ώρα μετά κατεβήκαμε με την Κατερίνα και τους είδαμε όλους καθισμένους στο σαλόνι. Ο Μάριος καθόταν σε μια πολυθρόνα μόνος του και μας ζήτησε να καθίσουμε στον καναπέ.

-Όπως θα μάθατε, φαντάζομαι, επιστρέφουμε πίσω στην πατρίδα, ξεκίνησε και, μετά από λίγα δευτερόλεπτα σιωπής για να μας κοιτάξει, συνέχισε.
-Το ταξίδι μας θα είναι το ίδιο δύσκολο με την προηγούμενη φορά, μόνο που θα διαρκέσει λιγότερες ώρες. Θα ξεκινήσουμε τα ξημερώματα και υπολογίζω να φτάσουμε γύρω στο βράδυ.
-Δηλαδή αύριο βράδυ θα είμαστε στην Αθήνα; ρώτησε η Αθανασία.
-Ακριβώς, απάντησε ο Μάριος, κοιτάζοντάς με.
-Εσείς, οι γυναίκες, θα πρέπει να αλλάξετε λίγο την εμφάνισή σας, ώστε να μην γίνεστε αντιληπτές από κάποιους που ίσως σας γνωρίζουν και μπορεί να σας μαρτυρήσουν στους κατακτητές.

Μετά τη συζήτηση με τον Μάριο, ανεβήκαμε στα δωμάτιά μας και εγώ πήγα στο μπάνιο.

-Τι θα κάνεις; με ρώτησε η Κατερίνα, που μπήκε μέσα και με είδε να κρατάω ένα ψαλίδι.
-Δεν βλέπεις; Θα κόψω τα μαλλιά μου, απάντησα, κοιτάζοντάς με στον καθρέφτη.

Τα μαλλιά μου είχαν μακρύνει πολύ μέσα σε αυτόν τον χρόνο, φτάνοντας πλέον στους μηρούς μου. Θυμήθηκα τον Νίκο, που με φώναζε Ραπουνζέλ, και χαμογέλασα.

-Τι χρώμα θα βάψεις τα μαλλιά σου; με ρώτησε η Κατερίνα και την κοίταξα.
-Μαύρο, απάντησα αφού είδα τις βαφές.
-Άρα μένει το ξανθό για μένα, είπε.
-Θα σου πάει πολύ, είπα.
-Η μητέρα μου ήταν ξανθιά. Όλοι έλεγαν πως της μοιάζω πολύ. Μόνο το χρώμα των μαλλιών το πήρα από τον πατέρα μου.