Θα κλείσω τα μάτια

18° ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Ιανουάριος 1942

Οι μέρες περνούσαν αργά και ήταν όλες ίδιες: σπίτι, οργάνωση και έξοδοι με τον Φον Βαγκχεν. Τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά βρέθηκα μαζί του σε κάποιες δεξιώσεις. Ήταν απαίσια! Γεμάτες Γερμανούς αξιωματικούς, συνοδευόμενους από νεαρές κοπέλες που τους κοιτούσαν εκστασιασμένες, σαν χαζές. Αναρωτήθηκα αν φαινόμουν κι εγώ έτσι, όταν ήμουν με τον Φον Βαγκχεν. Η διαφορά ήταν ότι εγώ έπαιζα θέατρο.

Η έλευση του καινούργιου χρόνου στο σπίτι μας δεν ήταν όπως παλιά. Ήρθε ο θείος με την οικογένειά του και η βραδιά πέρασε στενάχωρα, ενώ άλλες χρονιές γινόταν γλέντι: χαρές, γέλια, μουσική. Φέτος ήταν διαφορετικά.

— Είναι έτοιμη η σούπα, είπε η μητέρα, φέρνοντας την βαθιά πιατέλα στο τραπέζι. Η σούπα είχε μόνο μία μελιτζάνα, που είχαμε από καιρό. Όταν την έτρωγες, η γεύση της έμοιαζε με αυτή του κρέατος. Πόσο καιρό είχαμε να φάμε αληθινό κρέας;

— Καιρό είχαμε να βρεθούμε όλοι μαζί, είπε ο πατέρας.

— Ναι... Χαθήκαμε τελευταία. Ο Νίκος με την Δήμητρα συναντιούνται, βέβαια, είπε ο θείος.

— Ας κρατήσει και κάποιος επαφή από την οικογένεια.

— Άγγελε, σταμάτα, είπε η μητέρα.

— Δίκιο δεν έχω, Αλεξάνδρα;

— Δεν πειράζει, Αλεξάνδρα. Μην μπεις στη μέση, είπε ο θείος.

— Ο γιος μου είναι υπερβολικός κάποιες φορές. Μην τον παρεξηγείτε, είπε η γιαγιά.

Το άλλο πρωί ο θείος με τη θεία έφυγαν, αλλά ο Νίκος έμεινε και με περίμενε για να πάμε μαζί στην οργάνωση.

— Είσαι έτοιμη; με ρώτησε, ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα.

— Πώς μπαίνεις έτσι; Με τρόμαξες, είπα.

— Αλήθεια; είπε και γέλασε.

— Μερικές φορές μου θυμίζεις τον Φίλιππο πάρα πολύ.

— Σου λείπει, ε; είπε και μου χάιδεψε το μάγουλο.

— Πάρα πολύ... Μαζί μεγαλώσαμε. Ήταν τα πάντα για μένα, το στήριγμά μου, είπα και ξέσπασα σε κλάματα.

— Έλα, μη κλαις, κορίτσι μου. Τώρα έχεις εμένα. Τώρα εγώ είμαι ο αδερφός σου, είπε και με αγκάλιασε.

— Σκούπισε τα μάτια σου και πάμε να φύγουμε.

Βγήκαμε από το σπίτι και ξεκινήσαμε με τα πόδια για την οργάνωση, όπου μας περίμεναν οι υπόλοιποι.