THE PANDEMONIUM WORLD (Completed)

Chapter 39: Nightmare

JEWEL DEMI-LEIGH's POV

SA isang madilim na kuwarto na ito, ang aking hikbi lang ang iyong tanging maririnig. At ang walang katapusan na pagpatak ng aking mga luha.

Narinig ko ang pagbukas at pagsara ng pinto dahilan para mapatigil ako sa pag-iyak.

Sumilay ang isang liwanag doon dahilan para mapapikit ako. At nakaramdamdam ako ng presensya ng isang tao, kaya dahan-dahan kong minulat ang aking mga mata.

Isang di kilalang nilalang ang bumungad sakin at unti-unti na lumapit sakin.

"Jeonjey?" gulat na sambit ko ng makilala ko ang mukha niyo.

"Hi, my Jewelry." nakangiting wika niya sakin.

Agad akong napatayo ng wala sa oras at yinakap siya. He hugged me too.

"Namiss kita, alam mo ba yun?" naiiyak na wika ko sa kanya.

Ewan ko ba, pero feeling ko sa mga oras na ito ay 1 year kaming hindi nagkita. Dahil nakaramdam ako ng sobrang pagka-miss sa kanya.

"I missed you so damn much." he whispered.

Matapos nun ay bigla nalang nagbago ang paligid. From darkness to brighter place. Hindi pamilyar sakin ang lugar na ito, definitely.

Anong lugar ba ito? Heaven?

"What is this love that makes me see beauty, and makes every beautiful thing bring you back to me? What is this love that makes me declare 'I love you' even though I uttered it only a moment ago? What is this love that keeps growing even when my chest is soreand it hurts to love you any more? Tell me? How am I to find what this love is when it was the one to find you, me, this verse, and this universe?" wika niya habang naglalakad-lakad kami sa tahimik at maliwanag na lugar na 'to na magka-holding hands.

“True love comes quietly, without banners or flashing lights. If you hear bells, get your ears checked. You come to love not by finding the perfect person, but by seeing an imperfect person perfectly. We always believe our first love is our last, and our last love our first.” wika ko naman ng buong pusong pagmamahal.

Tapos, may nakita kaming isang white bench. Kaya umupo agad kami dun. Nakasandal lang ang ulo ko sa kanang balikat niya habang mag-kaholding hands parin kaming dalawa.

Napakadanda ng paligid at ang sarap damhin ang simoy ng hangin. Feeling ko ito na ang paradise namin.

"I Remember, when I first told you that I love you? I promise to myself that I will never let you go and never ever let your life in danger." wika niya na ikinabalik ng diwa ko.

Hindi na ako nagsalita. Nagpasyang nalang ako na makinig sa kanya o sa sasabihin niya. At nanalangin na sana wala nang katapusan ang momen na ito.

“As for lovers, well, they’ll come and go too. And Love, I hate to say it, most of them – actually pretty much all of them are going to break your heart, but you can’t give up because if you give up, you’ll never find your soulmate. You’ll never find that half who makes you whole and that goes for everything. Just because you fail once, doesn’t mean you’re gonna fail at everything. Keep trying, hold on, and always, always, always believe in yourself, because if you don’t, then who will, sweetie? So keep your head high, keep your chin up, and most importantly, keep smiling.“ mahabang pahayag nito na ikinaluha ko ng sobra.

Tagos sa puso lahat ng sinabi niya kaya hindi ko mapigilan ang lumuha. At mahal na mahal ko talaga ang tao na ito...

“I love you the way a drowning man loves air. And it would destroy me to have you just a little.” makahulugan na wika niya.