THE PANDEMONIUM WORLD (Completed)

Chapter 41: Revision

GAPS CHAN's POV

DAYS had passed. Tulala at parang lutang lang ako palagi sa pag-iisip, simula nung gabi ng ball night kung nasaan hanggang ngayon wala nang Shain.

Feeling ko, all day akong pinagsasakluban ng langit at lupa. At parang nawalan ako ng kalahating buhay.

I really missed her so much.

Namiss ko na ang pangungulit at pagiging psycho niya. Namimiss ko na talaga ang bestfriend kong yun.

Kung nasan man siya ngayon, sana nasa mabuting kalagayan siya.

Sa totoo lang ayoko ng drama, corny tignan eh. Pero, namalayan ko nalang ang pagbagsak ng luha ko sa mata and I feel someone sit down in my right side then chucked my shoulder. Si Viey.

"Okay lang yan. We will find her." he said trying to comfort me.

I look at him "Do you still believe na mahahanap pa natin siya?" may pagsusumamong tanong ko sa kanya.

"Yeah." tipid na sagot niya.

"How make you sure?" tanong ko ulit dito.

"I'm really sure, dahil nararamdaman kong that she still alive." sagot niya.

"Pero panu kung totoo talaga ang hinala ko na isa siya sa mga nasabugan kaya hindi na natin siya makita. Panu kung kabilang nga siya sa lahat ng namatay sa gabi ng pagsabog na yun? Panu---"

Aba't di pa ako tapos sa speech ko!

"Don't think about that. Just always think positive." putol niya sa sasabihin ko.

Kung maka positive naman ito, kala mo may buntis.

"I believed that we will find her as soon as possible. Makikita rin natin siya ulit. At saka hindi kami titigil kasama ang gang ko sa paghahanap kay Shain. Just trust me nalang. Okay?" pahayag niya sabay tapik-tapik sa balikat ko.

I nodded "Thanks, Viey."

Hindi ko alam, pero andami na naitulong samin nitong nilalang na ito. Siya ang tumatayong apanman namin at kailan man ay hindi niya kami nagawang pabayaan speaking of danger. Napakagaan ng pakiramdam namin sa kanya at ganun din siya sa amin.

"Anything for both of you. You know how much I love you and Shain as my brother and sister. Importante kayo sa buhay ko. Kaya, hinding-hindi ko kayo pababayaan." wika niya.

Kaya napayakap agad ako sa kanya. Hindi ko kasi maiwasan ang hindi mapaiyak dahil sobrang nakakataba ng puso ang sinabi niya.

Mahal ka din namin at importante ka din sa buhay namin.

"Thank you so much for everything, Viey. We owe you one." wika ko sa kanya.

After a few seconds, humiwalay na ako sa pagkakayakap ko sa kanya. At kahit papaano gumaan naman ang loob ko...

But, I still missing her.

"Oh sya! Punasan mo na ang luha mo, nababawasan ang beauty mo oh." biro niya sakin. Napangiti naman ako.