THE PANDEMONIUM WORLD (Completed)

Chapter 26: Hurts

JEWEL DEMI-LEIGH's POV

LIFE is strange and unpredictable, you never know what happens next. So live to the fullest and you would know what life has to offer.

I think that when we look for love courageously, it reveals itself, and we wind up attracting even more love. If one person really wants us, everyone does.

But if we're alone, we become even more alone. life is strange. It's often said that life is strange.

But compared to what?

"Strange man without shore, near woman, riverine." bulong ko sa aking sarili.

NANDITO kami ngayon sa canteen, kasama ko si Shain at Gaps.

Break time na namin at kanina pa akong lutang sa pag-iisip.

Napangalumbaba lang ako ngayon sa isang table dito sa canteen, habang yung dalawa ay nandun sa may counter.

Di kasi mawala-wala sa isipan ko yung nakita ko kagabi. At hindi ako makapaniwala na ganun sila brutal na pumatay.

* FLASHBACK *

Ilang segundo ako natahimik ng pagkarinig na pagkarinig ko sa boses ng lalaking nakamaskara na nasa harap ko ngayon.

Dahil sobrang napaka pamilyar ng aura at boses niya, ngunit di ko lang matukoy kung sino ang kilala kong kapariha niya.

Ilang minuto naman kami nanatili sa ganitong position na kung saan nakasandal parin ako sa pader habang nasa unahan ko naman siya na takip-takip ng kamay niya ang bibig ko.

Gusto ko sana siyang tanungin at makilala kung sino siya, kaso nagsalita siya bigla.

"Mga mapanganib silang nilalang. Tignan mo." wika niya ulit sabay turo sa mga nakamaskarang golden.

My heartbeat fast nang marinig ko nanaman sa pangalawang beses ang kanyang pamilyar na boses.

Pero nawala din agad yun ng masalita nanaman siya.

"Look at them. Then, watch and learn." wika niya ulit.

At ayon sa sinabi niya, lumingon agad ako sa direction kung saan siya nakatingin. Pero nasa ganun position parin kami.

Pinagmasdan ko ng mabuti ang mga nilalang na nakamaskara at kitang-kita ko kung paano nila kinaladkad palabas ang dalawang kawawang nilalang na ngayon ay wala ng buhay.

Pinagsisipa-sipa nila ito at saka binuhusan ng tubig ang dalawang bangkay na nakahandusay ngayon sa lupa.

Ngunit labis na ikinagulat ko ang sunod nilang ginawa, may hawak silang lighter saka itinapon sa bangkay dahilan upang ito ay lumiyab.

At dun ko lang napagtanto na gasoline pala ang binuhos nila sa bangkay at hindi tubig.

"Gosh! Ganun ba sila ka-brutal. Matapos nila patayin, susunogin nila agad. How cruel!" sambit ko ng tanggalin niya ang kamay niyang nakatakip sa bibig ko.

Napatingin nalang agad ako sa lalaking kaharap ko ng bumuntong hininga ito.

"Ganyan sila kalupit in every full moon. Kaya delikado sa labas kapag gabi na. Then, you should take care of yourself. But, I'm always here to save you in danger, just presumed me as your saviour. Marked that." he said with a serious voice.

After he said those words ay umalis na siya at iniwan na ako.

* END OF FLASHBACK *