SCEDULER's POV
PERHAPS this is the bottom line to mental illness: incomprehensible events occur; your life becomes a bin for hoax-like fluctuations of what used to be reality.
And not only that--as if that weren't enough--but you... ponder forever over these fluctuations in an effort to order them into a coherancy, when in fact the only sense they make is the sense you impose on them, out of necessity to restore everything into shapes and processes you can recognize. The first thing to depart in mental illness is the familiar.
NAKAUPO lang ako ngayon dito sa may couch nitong living room at di ko parin matanggap-tanggap ang pagiging mahina ko sa naganap na labanan namin between the LS gang in the night of ball party, na may worst tragedy pang naganap.
"Waaahhhhh! Nasan na sina Kevin at Stuart!" A scream from a one room na katabi lang ng kuwarto ko dito sa hide-out naming AA gang.
It's been a one week simula ng nangyari ang tragedy na yun. And it's been a one week na nabubuwesit ako sa babaeng ito.
The brainless woman!
She seated by my right side "Hoy! Master! Nasan sina Kevin at Stuart?" she asked.
"I don't know!" I answer na hindi man lang siya tinignan nakatuon ang buong attention ko sa magazine na hawak ko.
"Waahhh! Ang damot mo naman master. Huhuhu!" she pouted.
"I don't fcking care, woman!" I asked her with a freakish tone.
"Waaahhhh! Ilang beses ko bang sabihin sayo na hindi woman ang pangalan ko. Huhuhu! Ang bobo mo talaga master!" she said at mabilis na tinakpan ang bibig niya gamit ng dalawang kamay niya while staring at me, she's shocked.
What!? Did she said I'm a fool!?
I give her a death look "What did you say!?"
"Waaahhh! Wala master. Wala akong sinabi ahh! Hindi ko nga sinabi na bobo ka ehh. Maniwala ka, I swear." she said sabay wagayway ng kanyang kamay sa kawalan.
Tss! Trying to deny huh.
"Are you fooling me?" I asked her sarcastic.
"Waaahhhh! Nasasaniban ka nanaman ng masamang espirito master. Huhuhu! Panu na yan, wala pa naman dito yung mga apat na kaibigan mo. Huhuhu! Atsaka baka may hawak ka pang dagger jan. Huhuhu!" mangiyak-ngiyak na wika nito.
What the hell!?
Napapasabunot nalang talaga ako sa aking ulo dahil sa katangahan ng babaeng ito. I remember when I first saw her.
* FLASHBACK *
WHEN I wake up, puting kisame agad ang bumungad sakin. And no wonder na nasa aking kuwarto ako ngayon, dito sa aming AA gang hide-out.
I slowly sit down when I heard someone singing a weird song. A voice of a woman.
What the hell?
Agad kong inilibot ang paningin ko sa buong paligid ng aking kuwarto but I didn't saw a woman...
Kaya naman ay agad akong tumayo sa aking kama at naglakad patungo kung saan nanggagaling ang boses na yun.
"Ba ba ba, ba ba na na... Ba ba ba, ba ba na na... Banana! Potato na! Banana Togari noh pocato-li kani malo mani kanu chi ka!"
The door's suddenly opened when I try to open it, then I'm so shocked when I saw a woman wearing a yellow dress above the knee.
YOU ARE READING
THE PANDEMONIUM WORLD (Completed)
Mystery / ThrillerIn this PANDEMONIUM WORLD, so many questions that finding the answers can kill you. EVERYTHING WAS DIFFERENT. It's a different time, different place Love is right. But... In the same time, the same place, A heart full Of love, Can't be hidden. ••• V...
