တကယ်တမ်းတော့... (ခိုနားရာ - ၂)/တကယ္တမ္းေတာ့... (ခိုနားရာ -

၃၂

<Unicode>

တကယ်တမ်းတော့...
အပိုင်း (၃၂)

နေ့ခင်းက အစည်းအဝေးခန်းမထဲက ထွက်လာတော့ ဓာတ်လှေကားထဲအပြေးဝင်သွားတဲ့ အိမ့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဦးမာန်ထင်နဲ့အတူ တွဲတွေ့လိုက်ရတာကြောင့် ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တို့က ခိုအောင်းလာကြသည်။ ဒါကြောင့် လှေကားကနေ အပြေးဆင်းလိုက်ခဲ့ရသည်။

ဦးမာန်ထင်တို့ ဓာတ်လှေကားထဲကထွက်သွားတော့ သူမက တစ်ယောက်တည်း အလှပြင်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဒီမိန်းမ ဒီလိုတွေလည်း ပြင်တတ်တာပဲလား။

စိတ်မချလို့ ဓာတ်လှေကားထဲ အပြေးဝင်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို ပြန်တက်မိတော့ ရန်တွေ့သံစွာစွာက ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမကိုကျောပေးထားခဲ့ပေမယ့် သူ ပြုံးနေခဲ့မိပါသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျေနပ်ပါတယ်။ ခင်ဗျား ဘေးကင်းနေတာပဲလေ။

ဒါပေမယ့် ညနေခင်းရောက်တော့ စိတ်တိုစရာသတင်းကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ သူမတစ်ယောက်တည်း အလှတွေပြင်ပြီး အပြင်ထွက်သွားသည်တဲ့။ သူ့ရဲ့ယောက်ဖလောင်းက လှမ်းသတင်းပေးလို့ ဒီစားသောက်ဆိုင်ကို ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဆိုင်ကိုရောက်တော့ သူစိုးရိမ်တဲ့အတိုင်းပင်။ ဦးမာန်ထင်နဲ့အတူ တစ်ခန်းထဲမှာရှိနေတယ်ဆိုတဲ့အသိကြောင့် သူ့သွေးတွေ ပွက်ပွက်ဆူလာရသည်။ ဦးမာန်ထင်ယူထားတဲ့အခန်းရဲ့ ကပ်လျက်အခန်းကိုယူပြီး တမင်တကာ ဝုန်းဒိုင်းကျဲပစ်လိုက်သည်။ ကျားနဲ့ကစားမိတဲ့ သမင်မလေးကတော့ သူမကိုကူညီပေးတဲ့သူ့ကို ခွေးစိတ်ပေါက်ပြီး လက်ပေါက်အောင် ကိုက်ပစ်ရက်သည်လေ။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားတစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာကို သေမလောက်ကြောက်တယ်။ ခင်ဗျားထိခိုက်မှာကို စိုးရိမ်တယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ချစ်တယ် ဒေါ်စုအိမ့်စံ"

သူ့စကားကိုနားထောင်ရင်း အိမ့်မျက်လုံးအစုံက ပြူးကျယ်ဝိုင်းစက်လာသည်။ ထို့နောက် ဟာသတစ်ပုဒ်ကို ကြားလိုက်ရသလို ရုတ်တရက်ကြီး ရယ်ချပစ်တော့သည်။ အိမ့်က ရယ်လိုက်တာကြောင့် နေသစ်မျက်ခုံးတို့ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။