Monster In Me
Part 15
၅ ႏွစ္တာ အခ်ိန္ႀကီးက ငရဲတမွ်ပါပဲ..
ခ်စ္ရေသာ မိသားစုနဲ႔ကြဲကြာၿပီးေနခ့ဲရတယ္
ေက်ာင္းနဲ႔အလုပ္ကလြဲရင္ ဘယ္ေနရာကိုမွ
ေပ်ာ္စရာအေနန႔ဲ မသြားပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို
ပိတ္ေလွာင္ထားမိခ့ဲတယ္..
ခဏတျဖဳတ္အလည္ျပန္ခ်င္ေပမယ့္ Seungri
နဲ႔ေတြ႔ရင္ ျပန္မလာႏိုင္မွာစိုးလို႔ ျပန္ခ်င္စိတ္ကို
အတင္းခ်ိဳးႏွိမ္ေနလာရင္း...
ဘြဲ႔လြန္ထိတက္ၿပီး အလုပ္မွာလည္း ရာထူး
တေနရာကို အတည္တက် ရယူႏိုင္ခ့ဲၿပီ..
ပိုင္႐ွင္ရဲ႕သားဆိုတ့ဲ ဂုဏ္ပုဒ္ကေတာ့ သြား
ေလရာ ပါေနတာမို႔ သူမ်ားေတြလို မခက္ခဲ
ေပမယ့္အရည္အခ်င္း႐ွိတ့ဲသူျဖစ္ေအာင္ေတာ့
အေကာင္းဆံုး ႀကိဳးစားခ့ဲတယ္..
ပစၥည္းေတြသိမ္းေတာ့ Seungri အတြက္
ဝယ္ထားတာေတြနဲ႔တင္ လက္ဆြဲအိတ္ ၆လံုး
၇လံုးစာ ျဖစ္ေနတာမို႔ တေယာက္တည္း
ေတာ္ေတာ္အလုပ္႐ႈပ္သြားပါေလေရာ..
ျပန္ရမွာကို ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္သလဲဆိုရင္
ေလယာဥ္လတ္မွတ္ေလးကိုင္ၿပီး တနာရီ
ေလာက္ ျပံဳးေနမိတာ..
~ ဒါ အိမ္မက္ေတာ့မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါ
တယ္..ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါ ခ်စ္တ့ဲသူေတြဆီ
ျပန္ရေတာ့မယ္..
Jiyong ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ သူေနခ့ဲတ့ဲအခန္း
ေလးကိုေဝ့ၾကည့္လိုက္တယ္..တကိုယ္တည္း
အထီးက်န္ခ့ဲတ့ဲရက္ေတြမွာ ဒီအခန္းေလးကပဲ
သူ ခိုလႈံရာတခုတည္းျဖစ္ခ့ဲတာမို႔ ေက်းဇူးတင္
စြာနဲ႔ ျပံဳးၿပီး ႏႈတ္ဆက္လို႔..
တိမ္စိုင္ေတြေပၚမွာ ျဖတ္ၿပီးပ်ံသန္းလာခ်ိန္ဟာ
အိမ္မက္ေတြ တကယ္ျဖစ္လာတ့ဲအတိုင္း..
တဆိတ္ေတာ့ ေႏွးလြန္းေနသလားလို႔ ထင္မိ
ပါရဲ႕..
ေလယာဥ္မယ္ေလးရဲ့အျပံဳးနဲ႔ႏႈတ္ခြန္းဆက္သ
သံက နားထဲကို သကာရည္ေလာင္းထည့္
လိုက္သလို..ခ်ိဳခ်ိဳေလး..
ယူလာတ့ဲပစၥည္းေတြက မ်ားလြန္းေတာ့
တြန္းလွည္းနဲ႔ေတာင္မဆန္႔..တန္ဆာခကို
မနည္းဘူး ႐ွင္းလိုက္ရတယ္ေလ..
ေ႐ွ႕ကိုမျမင္ရလို႔ ထိန္းၿပီး တြန္းလာရင္း..
" Jiyong....."
