Monster In Me
Part 15
၅ နှစ်တာ အချိန်ကြီးက ငရဲတမျှပါပဲ..
ချစ်ရသော မိသားစုနဲ့ကွဲကွာပြီးနေခ့ဲရတယ်
ကျောင်းနဲ့အလုပ်ကလွဲရင် ဘယ်နေရာကိုမှ
ပျော်စရာအနေန့ဲ မသွားပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို
ပိတ်လှောင်ထားမိခ့ဲတယ်..
ခဏတဖြုတ်အလည်ပြန်ချင်ပေမယ့် Seungri
နဲ့တွေ့ရင် ပြန်မလာနိုင်မှာစိုးလို့ ပြန်ချင်စိတ်ကို
အတင်းချိုးနှိမ်နေလာရင်း...
ဘွဲ့လွန်ထိတက်ပြီး အလုပ်မှာလည်း ရာထူး
တနေရာကို အတည်တကျ ရယူနိုင်ခ့ဲပြီ..
ပိုင်ရှင်ရဲ့သားဆိုတ့ဲ ဂုဏ်ပုဒ်ကတော့ သွား
လေရာ ပါနေတာမို့ သူများတွေလို မခက်ခဲ
ပေမယ့်အရည်အချင်းရှိတ့ဲသူဖြစ်အောင်တော့
အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခ့ဲတယ်..
ပစ္စည်းတွေသိမ်းတော့ Seungri အတွက်
ဝယ်ထားတာတွေနဲ့တင် လက်ဆွဲအိတ် ၆လုံး
၇လုံးစာ ဖြစ်နေတာမို့ တယောက်တည်း
တော်တော်အလုပ်ရှုပ်သွားပါလေရော..
ပြန်ရမှာကို ဘယ်လောက်ပျော်သလဲဆိုရင်
လေယာဉ်လတ်မှတ်လေးကိုင်ပြီး တနာရီ
လောက် ပြုံးနေမိတာ..
~ ဒါ အိမ်မက်တော့မဟုတ်တာ သေချာပါ
တယ်..နောက်ဆုံးတော့ ငါ ချစ်တ့ဲသူတွေဆီ
ပြန်ရတော့မယ်..
Jiyong နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သူနေခ့ဲတ့ဲအခန်း
လေးကိုဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်..တကိုယ်တည်း
အထီးကျန်ခ့ဲတ့ဲရက်တွေမှာ ဒီအခန်းလေးကပဲ
သူ ခိုလှုံရာတခုတည်းဖြစ်ခ့ဲတာမို့ ကျေးဇူးတင်
စွာနဲ့ ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်လို့..
တိမ်စိုင်တွေပေါ်မှာ ဖြတ်ပြီးပျံသန်းလာချိန်ဟာ
အိမ်မက်တွေ တကယ်ဖြစ်လာတ့ဲအတိုင်း..
တဆိတ်တော့ နှေးလွန်းနေသလားလို့ ထင်မိ
ပါရဲ့..
လေယာဉ်မယ်လေးရဲ့အပြုံးနဲ့နှုတ်ခွန်းဆက်သ
သံက နားထဲကို သကာရည်လောင်းထည့်
လိုက်သလို..ချိုချိုလေး..
ယူလာတ့ဲပစ္စည်းတွေက များလွန်းတော့
တွန်းလှည်းနဲ့တောင်မဆန့်..တန်ဆာခကို
မနည်းဘူး ရှင်းလိုက်ရတယ်လေ..
ရှေ့ကိုမမြင်ရလို့ ထိန်းပြီး တွန်းလာရင်း..
" Jiyong....."
