Monster In Me
Part 36
ေမွာင္မည္းေနတ့ဲအခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာထိုင္
ငိုေနမိတယ္..ဒီအခန္းထဲကလြတ္ေျမာက္ပါရ
ေစ..သြားပါရေစ...စိတ္လိုလက္ရ နံရံေတြကို
ကုပ္ျခစ္မိေနတယ္..ငိုသံေတြၾကားတယ္..
Seungriငိုေနတယ္..မၾကားခ်င္ဘူး...မၾကားခ်င္ဘူး..လက္သည္းေတြလွန္သြားတ့ဲအထိ ကုပ္ျခစ္ေနခ့ဲမိ္တယ္..နာက်င္မႈေတြရပ္လို႔ရပ္
ျငား..ခႏၶာကိုယ္ကနာက်င္မႈမဟုတ္ဘူး..
Seungri ထြက္ေျပးသြားၿပီး သူ႔အနားမွာမ႐ွိ
ေတာ့ဘူးဆိုတ့ဲ အသိေၾကာင့္ ရင္ထဲက
ွနာက််င္မႈ...စူးတက္ေနေအာင္ နာတယ္..
ဒီအခန္းထဲမွာ ေနရတာအသက္႐ႈက်ပ္တယ္..
ဒါေပမယ့္ သူ ထြက္မသြားခ်င္ဘူး..ဘာလို႔လဲ
ဆိုေတာ့..ဒီအခန္းထဲမွာ Seungri ရဲ႕အေငြ႔
အသက္ေလးေတြ..ကိုယ္သင္းရန႔ံေလးေတြ..
ၿပီးေတာ့..ျပီးေတာ့ ငိုသံေတြ..ဟုတ္တယ္..ဒီ
အခန္းထဲမွာ Seungri ငိုခ့ဲတာမို႔..ဒီအခန္းထဲ
ကေန Seungri ထြက္ေျပးခ့ဲတာမို႔..
ဒီလိုျဖစ္ရတာ သူ႔ေၾကာင့္..သူ Seungri ကို
ဇြတ္အတင္းေခၚထားခ့ဲမိလို႔..အကုန္လံုးကသူ႔
အျပစ္ေတြလို႔ေတြးေနရင္း ဒူးေလးပုိက္ျပီး ၿငိမ္
ျငိမ္ေလးထိုင္ငိုေနမိတယ္..Seungriလည္း ဒီ
ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းအခန္းႀကီးထဲမွာအရမ္း
ေၾကာက္ေနခ့ဲ႐ွာမွာလို႔ေတြးေနတုန္း အျပင္က
ေန တံခါးကို တဒုန္းဒုန္းထုတ့ဲအသံေတြၾကား
လိုက္ရတယ္..
~ ညီမေလး..ျပန္လာၿပီလား..
" သား..Jiyong..တံခါးဖြင့္စမ္း..Omma ေျပာ
ေနတာၾကားလား "
~ ဟာ..ညီမေလးလည္းမဟုတ္ဘူး ညီမေလး
အခု ကိုကို ထမင္းလည္းမစားဘူး..ေရလည္း
မေသာက္ဘူး..ညီမေလး ျပန္လာမွာကိုေစာင့္
ေနတယ္သိလား ကိုကိုမွားပါတယ္..တကယ္
ေတာင္းပန္ပါတယ္..ျပန္လာခ့ဲပါ ညီမေလး.."
တံခါးတျခမ္းလံုးပြင့္ထြက္သြားတယ္..Omma
ကအထဲဝင္ၿပီးဇြတ္အတင္းဆြဲထုတ္ေနတာကို
အတင္း႐ုန္းလိုက္မိရင္း..
" ညီမေလးကိုျပန္ေခၚေပး..သား မွားပါတယ္..
သား သူ႔ကိုေတာင္းပန္ရဦးမယ္..ညီမေလးကို
ေခၚေပး..ညီမေလး...ညီမေလး..."
ဝုန္းကနဲ..ငုတ္တုတ္ထထိုင္မိလိုက္တယ္..
အိမ္မက္မက္ခ့ဲတယ္ဆိုေပမယ့္ ဒါအိမ္မက္
အစစ္မဟုတ္ဘူး..သူ႔အတိတ္ျဖစ္ရပ္မွန္ေလ..
Seungri ထြက္သြားၿပီးေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ခ့ဲရတ့ဲ
Jiyong ရဲ႕အျဖစ္ဆိုးေတြ..မမွတ္မိခ်င္ေတာ့တ့ဲေန႔ရက္ေတြကိုျပန္သတိရလာမိေနတာပါလား
