Stuck Together

~Κεφαλαιο 31~

Έκτορας POV

Η βδομάδα είχε τελειώσει επιτέλους και το Σαββατοκύριακο πέρασε χωρίς καμία ιδιαίτερη φασαρία . Εγω διάβαζα κυρίως ενώ η Παρέσα έβγαινε από εδώ και από εκεί . Την πήγα και στον αγώνα της όπου μπορούσα να την θαυμάσω ανενόχλητος . Ήταν πραγματικά άλλος άνθρωπος μέσα στο γήπεδο . Πιο δυναμική από ποτέ . Φώναζε και πανηγύριζε πιο έντονα από τον καθένα . Και με το δίκιο της βέβαια αφού η ομάδα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από εκείνη  . Στον αγώνα ήταν και ο χλεχλες . Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν εκεί για την Παρέσα αφού στο τέλος πήγε και την αγκάλιασε και ολας . Μπορώ να πω ότι για λίγο δεν το έδεσα από τον ταβάνι αλλά μετά φίλησε μια άλλη κοπέλα . Η ανακούφιση που ένιωσα ήταν τεράστια .

Πήρα το τηλέφωνο και παρήγγειλα πίτσα . Το λεμονακι μου ήταν πάνω και διάβαζε . Η ώρα ήταν αργά το βράδυ και αύριο είχαμε σχολείο . Ανυπομονώ να πάω να δω τα μούτρα του Ματθαίου . Ένα πουλάκι μου είπε ότι έχει μερικές όμορφες μελανιές στη φάτσα του .

Οι πίτσες ήρθαν και φώναξα την Παρέσα να κατέβει κάτω . Έφερα πιάτα και κάθησα στο σαλόνι ανοίγοντας το νετφλιξ .

" Τι θα δούμε ;" Ρώτησε ενθουσιασμένα

" Δεν ξέρω ότι θες " απάντησα αδιαφορα προσπαθοντας να κρύψω το γεγονός ότι ο μικρός κάτω είχε ενθουσιαστεί . Φορούσε ένα κολλαν και ένα φούτερ . Κάνει τη ζωή μου δυσκολότερη .

Πήρα τρία κομμάτια και αρχισα να τρώω . Διάλεξε μια ταινία ,δεν ξέρω τι .

Πιο πολύ παρακολουθούσα τις αντιδράσεις της, παρά την ταινία .

" Άμα συνεχίζεις να με κοιτάς έτσι θα με ματιαξεις " είπε χωρίς να ξεκολλήσει το βλέμμα της από την τηλεόραση. Γέλασα αμήχανα .

Το πρωί ήρθε και μας πήρε ο ύπνος στον καναπέ . Ξύπνησα πιασμένος . Κοίταξα την ώρα είχε πάει οχτώ παρά δέκα . Πετάχτηκα όρθιος και την ξύπνησα

" Τι ώρα είναι ; " Ρώτησε

" Οχτώ ..." Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω εκείνη είχε ήδη πεταχτεί όρθια και είχε φτάσει στον πάνω όροφο . Πηραμε την μηχανή για να μην καθυστερήσουμε . Προχωραγαμε προς την είσοδο τους σχολείου και όλοι μας κοίταζαν και συγκεκριμενα την Παρέσα

" Γιατί με κοιτάζουν όλοι ;" Είπε ανήσυχα " Έχει κάτι το πρόσωπο μου ;" Ρώτησε ανασφαλείς

" Εμ κάτι μπορώ να φανταστώ " μουρμουρισα και μπήκαμε στο προαύλιο . Όλοι κάνανε χώρο να περάσουμε και τότε τον είδα . Έπρεπε να κρατηθώ να μην γελάσω . Η μύτη ήταν πρισμενη και είχε μελανιές από εδώ και από εκεί στο πρόσωπο του .

" Τελικά να σε φοβάμαι ;" Την ρώτησα γυρνώντας προς το μέρος της . Δεν απάντησε καθώς ήταν σοκαρισμένη και κοιτούσε τα χέρια της . Είχε μερικα κοψηματα από εκείνη την μέρα .

" Σκατα " ψηθιρισε και με κοίταξε " ΣΚΑΤΑΑ" είπε πιο δυνατά . Άρχισε να μας πλησιάζει και χαμογέλασε, κάτι που είμαι σίγουρος ότι του ήταν επίπονο . Το λεμονακι από δίπλα μου πήρε το κλασσικό μπιτσ φεις της παρόλο που είχε χεστει πάνω της . Της έπιασα το χέρι και έμπλεξα τα δάχτυλα μας . Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά , δεν άκουγα τίποτα .

" Θα μου το πληρώσεις αυτό ,τσουλακι " είπε νευριασμένος ο Ματθαίος ." Και την επόμενη φορά δεν θα είναι εγώ με μελανιές " είπε σκύβοντας στο ύψος της .
" Βάλτα με κάποιον στο ύψος σου " του φώναξα και τον έσπρωξα . Αμέσως ο Άρης και ο Γιώργος με έπιασαν και με εμποδισαν από το να επιτεθώ και να του ανοίξω το κεφάλι στα δύο

" ΔΙΑΛΥΣΤΕ ΤΟ " φώναξε ο Μίλτος στο πλήθος που είχε μαζευτεί και η μικρή μου έφυγε και ανέβηκε στην τάξη της , μάλλον .

______________________________________

Μικρό κεφαλαιακι άλλα στο επόμενο έχουμε κλαμπακι 😉

Λοβββ γιουυ 💋

~Νωρααα~