Completed | Raw/Unedited
She said she's still confused of what was happening around her... but little did she knew, she's been sacrificing and suffering from her disorder and even though she's sassy and bitchy, there's always been a part of her that...
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
Soundtrack: Monsters by Katie Sky
Chapter 25: I'm Here Always
Nic's Point of View
-Flashback-
"Rosea?" Tawag ko sa kanya. Kanina pa kasi siya parang may iniisip pero hindi na ganun siya kabalisa. Mabuti naman kung ganun.
"Hmm?" Tugon niya at tumingin sa'kin pero parang kakaiba ang naging tingin ko sa kanya... sa puso. May kakaiba akong nararamdaman pero hindi 'yon ang ikinabahala ko kundi yung iniisip niya ngayon kaya ipinagsawalang-bahala ko na lang itong weird na nararamdaman kong 'to.
"Are you sure you're okay?" Tanong ko pagkatapos ko siyang tignan at muling itinutok ang mga mata sa daan.
"Hmm, yeah." Maikli niyang sagot kaya tinignan ko siya na napasandal sa bintana ng kotse at muling nababagabag sa kung ano man ang iniisip niya ngayon.
Napabuntong-hininga ako bago muling tumutok sa dinadaanan. Mula sa peripheral vision ko makikitang bigla siyang tumingin sa'kin.
"You can tell it to me on what's on your mind. I will understand and listen to you." Sabi ko. Para naman matahimik din itong alala kong nararamdaman sa kanya. Napabuntong-hininga na naman ngayon siya.
"Hindi ko pwedeng sasabihin sayo dahil hindi mo pwedeng malaman. Paniguradong hindi mo din naman maiinindihan." Sabi niya kaya nadismaya ako at nanghinayang. Kailangan ko pa talagang maging makulit para mapilit niyang sagutin ang tinatanong ko. Maiintindihan ko naman eh o wala lang talaga siyang tiwala sa'kin kaya ganun na lang ang sinabi niyang hindi ko maiintindihan 'tong dapat sasabihin niya sa'kin? Aishh! Napakagulo naman niya ngayon.
"Pero.... Aishh! Nevermind, hindi na kita kukulitin dyan sa iniisip mo ngayon." Hindi ko na lang siya pinilit magsalita dahil maiirita lang siguro siya sa pangungulit ko tungkol sa kanyang iniisip niya ngayon.
Pagdating namin sa bahay nila ay bumaba kaagad siya at patakbong lumapit sa gate ng bahay nila kaya mabilis din akong nakalabas. Dito ko na lang siya kukulitin.
Bago pa niya mahawakan ang gate ay hinawakan ko ang braso niya para pigilan siya kaya napaharap siya sa'kin.
"Oh? Anong kailangan mo?" Tanong niya sa'kin. Habang nagsasalita siya ay napapaslowmo ang kanyang paggalaw sa kanyang bibig habang nakatingin sa kanya kaya napalunok ako.
"Tawagin mo lang ako kapag kailangan mo ng kausap ngayon. Sige, paalam. Balik na ako." Yun na lang nasabi ko. Ang sabi ko nga ay hindi ako kukulit sa kanya, hehe. Lintik na slowmo na yun eh, mapipilit ko pa talaga siyang sumagot kapag hindi lang talaga lumabas yung slowmo na yun. Saan nga ba galing yung slowmo na yun? Ewan ko, bakit ko pa sasagutin kung ako lang din naman ang nagtatanong? Mukha na akong baliw nun.
