Epigraph and Quintessence (STATION Series #4)

Kabanata 25

Kabanata 25

Pagod

Umuwi ako sa bahay para subukang pagpahingahin ang sarili, ngunit ang pahinga na inaasam-asam ay mamamaalam din katulad ng pagdepende ko.

I knew that after a long day of saying goodbye to my dependence, I'm not up for another drama. I realized that it's not what the world wanted me to do—it demanded more emotional exhaustion from me. It demanded me to acknowledge the reality that I can't have the peace that I wanted to have as long as I'm still in this forsaken journey.

Pagod na pagod na akong makarinig ng sigawan. Pagod na pagod na akong makarinig ng mga panunumbat. Pagod na pagod na akong matago sa dilim, hindi binibigyan ng pagkakataon na makahawak ng liwanag.

Pagod na pagod na 'ko... tama na... gusto ko nang sumuko.

Pero ayaw pa rin akong pagpahingahin.

"You fucking dirty, gold digging whore! Pokpok na sinungaling! Pokpok na nagdala ng dumi sa pamilyang 'to! Pokpok kang hayop ka! Pokpok ka!"

Humugot ako ng malalim na hininga nang marinig ang sigawan habang papasok pa lang sa lugar. Pilit kong pinatitibay ang sarili, pilit na huwag pansinin ang kung ano mang ibinabato kay Mommy.

I don't want to associate myself to her anymore because it's tiring... it's very, very tiring.

Ayoko nang mangialam pa sa kanila. Wala akong lugar do'n—wala akong posisyon para mangialam dahil walang kwenta din naman ang sasabihin ko, hindi pakikinggan ng mga taong walang may pake sa 'kin.

"And you!" Nagpakawala ako ng hininga at tumigil sa paglalakad nang tuluyang makapasok sa loob. "You're like your mother, a scheming, manipulative liar! Both of you!"

"Tama na 'yan!" dinig kong sabi kay Mommy, ang tunog ng takong ay nag-iingay sa paligid.

I didn't mind the anger that's around the hall because I let it be.

Pagod na akong makiramdam. Pagod na akong masaktan. Gusto ko na lang maging manhid.

"Mga oportunista kayo—"

Sunod kong naramdaman ang paghapdi ng ulo kasabay na malakas na paghatak sa buhok. Pilit ko mang alisin ang mahigpit na pagkahahawak, ang galit ay ibinubunton sa bawat hibla, napansin kong wala na akong lakas para makipaglaban pa.

Pagod na 'ko. Gusto ko nang bumitiw.

"Do not touch my daughter's hair!" pag-aalma ni Mommy, pilit na inaalis ang mariing hawak ng kamag-anak ni Sir Ralph.

"Dapat makalbo kayong dalawa ng anak niyo! You did nothing but be a disgusting bitch and a conniving liar, Lucinda! Kailangan niyong umalis sa pamamahay na 'to!"

I badly want to cry because of the pain that dug my scalp. I badly want to scream and tell them that I had enough and that I want to get out from this life. I badly want to tell them what I felt—that I'm hurt all over and I do not want to battle with this, but I realized that all of those are futile that's why I kept silent. Silent and hurt.

Wala rin namang saysay 'yon dahil kahit na maalis ni Mommy ang sabunot ng isang kamag-anak sa buhok ko, nananatili pa rin ang sakit at disgrasya na namumuo sa pagkatao ko.

I stood beside them as I became deaf to the woman's words.

I've heard words harsher than that; it didn't fail to destroy the confidence that I built. Now that all that I've built are destroyed, the only thing's that left to reach is my soul. Pero tingin ko ay pati 'yon nasira na.

Upos na.

Isang pitik na lang.

"Sa tingin mo ba hindi ko alam na anak mo 'yang si Savannah? At napakakapal ng mukha mo para magpanggap—"