The Different Side

Thirty-three- Brooklyn Smith

Als ik naar beneden loop kom ik Scott tegen in de gang. "Hi Scott" zeg ik tegen hem en hij kijkt op. "Hey" zegt hij terug tegen mij en hij glimlacht even. Scott ziet er echt anders uit vandaag, ohjaa dat was als zijn ouders thuis waren ofzo, dan moet ie van z'n moeder de duurste kleren aan.
"Zijn die Prada schoenen in de gang van Scott" hoor ik Brad zeggen als ik beneden kom. "Ja" zeg ik tegen hem en hij kijkt me aan. "Mooie schoentjes" zegt hij dan een beetje arrogant. "Doe is normaal over Scott, hij is echt heel aardig, en die jongen heeft t ook niet altijd makkelijk" zeg ik tegen Brad. "Wat is er met hem?" zegt mama. Madison heeft alles over Scott tegen mij verteld, we zijn niet voor niks tweeling, maar daarom weet ik nu wel zoveel van hem. "Nou kijk, Scott heeft echt een ziek huis, maar dan ook echt een heel groot huis, en ze hebben ook echt heel veel geld, maar omdat ze zoveel geld moeten verdienen ook enzo zijn zijn ouders bijna altijd weg, het is serieus bijzonder als zijn ouders 3 weken in t jaar thuis zijn" zeg ik tegen papa, mama en Brad. "En hoe die er nu uitziet, die kleren moet ie nu aan omdat zijn ouders thuis zijn, die Prada schoenen en shit, maar ik durf erom te wedden dat hij t zelf nieteens mooi vind" zeg ik. "En hij heeft dus 2 zusjes, waarvan jullie weten dat er een heel ernstig ziek is en dan ook nog een broertje van nog geen 1" zeg ik.
"Serieus awh wat zielig, zijn zij dan nog helemaal alleen" zegt mama. "Nee die ouders weten natuurlijk dat Scott niet voor zijn broertje kan zorgen omdat die te jong is, daar is een oppas voor, maar hij en zijn ene zusje dan zijn wel altijd alleen" zeg ik. "En Scott is echt niet altijd een brave jongen geweest, maar hoe zouden jullie t vinden als je altijd alleen thuis bent, en Scott had vroeger veel meisjes, maar sinds dat hij Madison goed kent, heb ik hem nog geen een keer naar een ander meisje zien kijken op een feestje, terwijl hij er vroeger 3 zoende op een avond als het er niet meer waren" zeg ik. "Dus ik zou t fijn vinden als jullie m niet zo beoordeelde en m gewoon aardig zouden vinden" zucht ik als laatste. "Ik vind m heel aardig hoor" zegt mama. "Jij misschien wel, de rest niet" zeg ik. "Hij leek me gewoon niet zo geschikt voor Mad, maar als ik dit hoor begrijp ik wel dat die jongen t moeilijk heeft, hij heeft helemaal niets om zich aan vast te houden thuis" zegt papa. "En dan ook nog z'n zusje die zo ziek is" zegt mama en ik zie t medelijden in haar ogen. "Ik denk niet dat hij t fijn vind als jullie m zo zielig gaan vinden" zeg ik lachend.
Op dat moment komen Scott en Mad de kamer ingelopen. Mad wil naar de keuken lopen maar Scott houd haar tegen. ''Ga maar op de bank zitten, ik haal wel weer nieuw drinken'' zegt hij en hij pakt haar glas over, hier alweer een bewijs dat hij super lief is voor Mad. ''Gaat het Maddie'' zeg ik tegen haar als ze naast mij op de bank komt zitten. ''Jawel'' zegt ze schor. Scott komt ondertussen terug en geeft het glas aan Mad terwijl hij zelf op de andere bank gaat zitten. ''Je hoeft niet zo ver weg te gaan zitten hoor Scott'' zeg ik lachend tegen hem. ''Ah maakt niet uit, blijven jullie lekker daar zitten'' zegt hij.
''Scott blijf je hier eten?'' zegt mama tegen de jongen die zijn ogen niet van Mad af kan houden, ookal ziet ze er veel lelijker uit dan normaal. ''Nee dankjewel, ik eet thuis vanavond, sorry'' zegt hij. ''Ah maakt niets uit, ik begrijp het'' zegt mama tegen hem. ''Nou u t zegt, ik denk dat ik weer moet gaan'' zegt Scott en hij staat op. ''Ik loop wel mee'' zegt Mad zachtjes. ''Doei'' zegt Scott tegen mij en ik zeg doei terug. Daarna zegt hij papa, mama en Brad gedag en loopt naar de gang met Mad achter hem aan, volgensmij vind hij het echt nogsteeds awkward hier in huis.