The Different Side

Fifty-three- Scott Jackson

Vandaag is het zaterdag en mag ik eindelijk straks het goede nieuws gaan vertellen aan April, Mai en Madison, ik ben echt heel erg blij dat papa het voor elkaar heeft gekregen, vooral omdat het echt heel slecht gaat met April en dit misschien voor een lange tijd de laatste keer is dat ze het ziekenhuis uit mag. Al hoop ik nogsteeds dat het heel snel weg gaat. Ik moet er niet te veel over nadenken omdat ik anders weer ga huilen, en ik hou er niet van mijn gevoelens te uiten, zeker niet om te huilen.
Ik parkeer mijn scooter en loop op mijn krukken naar het clubhuis, en ja helaas nogsteeds op mijn krukken. Bij de kleedkamers aangekomen open in de kleedkamer waar we altijd zitten en dus mijn team aan het praten is over de wedstrijd die ze zo moeten spelen. ''Scottjee'' roept Jai lachend als ik binnenkom en ik glimlach even terwijl ik op een van de banken ga zitten. ''Hey Scott'' zegt James, de coach, tegen mij. ''Hey'' zeg ik lachend terug. ''Hoe gaat het met je?'' zegt hij terwijl hij zich omdraait richting mij. ''Mwa okay, gister bij de dokter geweest'' zeg ik. ''We praten zo wel verder, dan kunnen de jongens zich zo gaan warmlopen'' zegt James en hij gaat verder met de beginopstelling en waar ze op moeten letten.
Als we het veld op mogen ga ik in de dug-out zitten, lekker kijken hoe mijn team weer zonder mij gaat spelen. ''Jongens, nu al concentreren en geen gegein'' roept James en hij komt naast mij zitten. ''Vertel'' zegt hij. ''Nou ik heb heel veel geluk gehad, mijn knieband is een beetje ingescheurd, daarom moet ik twee weken op krukken lopen en veel naar de fysio en krachttraining doen'' zeg ik en James knikt. ''Maar als hij echt maar een beetje meer was gescheurd had ik een grote operatie gemoeten, en dan was ik er zeker 6 maanden uitgeweest voordat ik weer een beetje mocht sporten'' zeg ik en hij knikt weer. ''Nou gelukkig dan maar, en geen gekke dingen doen nu, want we kunnen je echt geen 6 maanden missen'' zegt James met een glimlachje.
Als de wedstrijd is begonnen roept de moeder van Jesse me, die staat te kijken. ''Nou Scott wat heb jij nou weer gedaan'' zegt ze glimlachend. ''Knieband ingescheurd'' zeg ik met een glimlachje tegen haar. ''En nu?'' zegt ze en ze kijkt me aan. ''Zo snel mogelijk weer hockeyen'' zeg ik lachend en ze moet ook lachen. ''Typisch, maar hoe lang ben je eruit?'' zegt ze. ''Ik hoop dat ik volgende week kan lopen en dan over twee weken ofzo weer kan spelen'' zeg ik. ''Doe dat nou niet jongen'' zegt een man die niet veel verderop staat. ''Sorry maar ik hoorde jullie gesprek, ik weet niet precies hoe erg je knie is maar ik zou niet te snel weer mee gaan doen, en zeker niet op dit niveau'' zegt hij en hij kijkt me aan. ''Het is niet ernstig'' zeg ik meteen verdedigend, tenminste dat hoop ik dan maar.
''Je moet het zelf weten hoor'' zegt hij lachend. ''Het komt wel goed, ik wil gewoon zo snel mogelijk weer mee spelen'' zeg ik en hij knikt. ''Veel succes met herstellen dan'' zegt hij en hij kijkt weer naar het veld waar mijn team net gescoord heeft. ''Nou beterschap Scott, het komt wel goed'' zegt de moeder van Jesse terwijl een aantal jongens uit het team op elkaar springen omdat ze gescoord hebben. ''Scottjee'' roept Jesse terwijl hij snel naar mij toe loopt en me snel een knuffel geeft. ''Goed bezig maat'' zeg ik lachend terwijl hij weer naar zijn plek loopt. Jesse en ik zijn normaal een goed team in het veld, hij links en ik spits.
Als de wedstrijd is afgelopen hebben we gewonnen met 2-1 gelukkig. ''Heb jij trouwens een beugel?'' zegt de moeder van Jesse tegen mij. ''Jep, best erg he'' zeg ik lachend. ''Nee valt wel mee, ik vind het je wel goed staan hoor, heb je die al lang?'' zegt ze. ''Niet gek lang, maar al wel even'' zeg ik lachend. ''Anne krijgt ze ook, en ze is echt heel bang'' zegt Jesse zijn moeder lachend, mijn team gaat ondertussen naar de kleedkamer om te douchen, maarja ik hoef toch niet te douchen. ''Ah, het valt allemaal wel mee hoor'' zeg ik tegen haar, Anne is trouwens het zusje van Jesse. Ik ga maar niet zeggen dat het bij mij best wel veel zeer deed, waarschijnlijk is het bij haar ook niet zo erg, Mad zei dat het bij haar ook helemaal geen pijn deed.
''Ik zal het tegen haar zeggen, hopelijk vind ze het dan minder erg, ook als ze hoort dat jij er ook een hebt'' zegt ze lachend. ''Hoezo?'' zeg ik met een glimlach. ''Ik weet niet, Anne vind jou wel interressant, als de beste vriend van haar grote broer'' zegt Jesse's moeder lachend. ''Ah, ik kom binnekort wel weer eens een keertje langs, ik zie je snel'' zeg ik tegen haar terwijl ik naar de kleedkamer loop/huppel.

~~~~

''Scott'' zegt April blij als ik haar ziekenhuiskamer binnen loop. Madison en Mai zitten naast haar bed op de stoelen. ''Hey schatjes'' zeg ik en ik geef ze alledrie een kusje. Ik en Mad hebben nogsteeds niks, want ik heb nog niet echt veel tijd om iets bijzonders te bedenken. ''Scott wat is het'' zegt April en ik moet lachen om haar. ''Nou April wie is jou voorbeeld'' zeg ik. ''Beyoncé'' roepen April en Mai tegelijk. ''He mijne ook'' zegt Madison lachend terwijl ze April en Mai een high five geeft.
''Nou daar heeft het mee te maken, zoals jullie weten is ze op dit moment op tour'' zeg ik tegen de drie meisjes en ze kijken me alledrie verwachtingsvol aan. ''Ja dinsdag is ze in Amsterdam'' zegt April. ''Nou drie keer raden wat wij gaan doen'' zeg ik en April begint te huilen. ''Ga ik Beyoncé zien'' zegt ze snikkend. ''Jazeker schatje ,we vliegen morgen naar Amsterdam'' zeg ik en nu begint ook Mai te huilen en ze knuffelen elkaar.
Normaal mogen ze van papa en mama nooit naar concerten, want ze mochten niet alleen en papa en mama gaan ook niet mee. ''Ik hou van je Scott'' zegt April. ''Ik ook van jou April'' zeg ik en ik geef haar een knuffel terwijl ik naar Madison kijk die ook tranen in haar ogen heeft, waarschijnlijk omdat April en Mai zo blij zijn.

Wohooo nieuw stukje :)