The Different Side

Eighty-Nine- Scott Jackson

Als ik mijn ogen open, voel ik meteen een stekende pijn in mijn mond. Ik kreun even en doe voorzichtig mijn ogen open. Meteen voel ik een golf van misselijkheid opkomen en vind een emmer naast mijn bed die ik meteen pak. "Scott!" hoor ik Jesse zeggen en ik probeer over te geven in de emmer. Maar als ik mijn mond maar een beetje open doe voel ik een stekende pijn. De kots moet er toch uit dus ik kots verder. Ik ga dood van de pijn en de tranen rollen over mijn wangen. "Scott gaat het" hoor ik mevrouw Simpson zeggen. "Nee" zeg ik zachtjes terwijl ik ga zitten op het bed met mijn hoofd naar beneden hangend. Jesse komt naast me zitten en kijkt me aan. "Gaat het?" zegt Jesse en ik schud mijn hoofd. Ik heb hoofdpijn en mijn mond doet zeer niet normaal. Nog erger als toen ik mijn beugel kreeg, wat nu amper nut heeft omdat ze iets hebben gedaan omdat ze iets aan m'n kaak moesten doen. Geen idee wat precies. Ik loop naar de spiegel en bekijk mijn eigen mond, echt ik kan er spontaan van huilen, serieus niet normaal meer dit. Op de plek waar mijn kaak bijna gebroken is, zitten 4 kleine schroefjes en een plaatje. In mijn gehemelte ook een schroefje, iets met m'n beugel, vraag me niet waarom.
"Fucking hell" zeg ik moeilijk en ik ga met mijn hand door mijn haar. "Scott ik heb medicijnen voor je" zegt mevrouw Simpson en ze geeft mij 4 pilletjes, ook hier heb ik geen idee van wat het zijn. "Wij gaan zometeen naar het bos, de rest is daar ook" zegt mevrouw Simpson. "Jesse gaat meedoen met de activiteit en jij mag hier blijven of mee gaan kijken, wat je wil?" zegt ze tegen mij. "Ik ga wel mee kijken" zeg ik en ik pak mijn pet uit mijn koffer. Ik voel me echt ziek, maar heb ook geen zin om hier de hele dag te gaan zitten. Ik doe een trainingsbroek aan, pak mijn Nikes en doe een shirtje aan. Mijn hockeytrainingsbroek, met mijn eigen nummer, zit echt zo chill. Hij is zwart, zit aan de onderkant strak en boven iets wijder, zo een van Adidas. Op m'n rechterbeen staat schuin over heel m'n been Jackson en links staat m'n nummer, 11. Ik heb ook nog een andere waar m'n scheenbeschermers onder passen, maar die is lelijk.
Oke ik heb geen idee waar ik over na aan het denken ben, maar eerlijk, ik ben zo zenuwachtig om Madison weer te zien. Waarom voor fucks sake heb ik Alicia gezoend, nu heb ik nog meer pijn omdat ik ben gaan vechten. En is er een grote kans dat Madison naar die Jorik is gegaan. Ik snap het opzich wel, als iemand vreemd zou gaan op mij zou ik leip worden.
"Scott ben je klaar?" zegt Jesse en ik knik terwijl ik nog even in de spiegel kijk. Ik zie er echt uit als een hamster ofzo, echt mijn wang is echt zo dik. Maarja het is dan zo, ik kan het moeilijk verbergen voor iedereen. "Scott, je mag alleen nog maar vloeibaar voedsel voor een paar dagen zeker, dus ik heb babyvoedsel voor je" zegt mevrouw Simpson en ik zucht even. Normaal eten zit er voorlopig al helemaal niet meer in. Ik pak de potjes van haar aan en stop ze in mijn rugzak. "Oke komen jullie jongens" zegt mevrouw Simpson en ik en Jesse lopen achter haar aan.
Het is niet heel ver lopen of we komen aan bij een open veld waar de rest aan het bootcampen is. "Daar is het verloren schaap" zegt Meneer Green die aan de zijkant staat te kijken. De trainster komt naar ons toegelopen en geeft ons een hand. Ik stel me netjes aan haar voor en ga naast Meneer Green zitten. Mijn telefoon gaat en ik zie dat het mama is, de school heeft mama vast ingelicht, ik moet dit wel opnemen. "Hey" zeg ik in mijn telefoon. "Hey Scott" zegt mama, ik kan er niet echt uit opmaken of ze boos is of niet. "Wat heb je nou weer gedaan?" zegt ze. "Het was echt per ongeluk" zeg ik tegen haar. Ik kijk naar Madison die een beetje aan het kloten is met Katie. Ze heeft me een keer een arrogante blik gegeven en daarna niet meer aangekeken. "Ben je oke, dat is het belangrijkst" zegt mama. "Ja helemaal oke" zeg ik en ik hoor haar zuchten, ze hoort dat ik lieg. "Nee serieus mam, het komt allemaal goed" zeg ik. "Okay, Mai wil je even spreken ja" zegt mama en Mai komt aan de telefoon. ''Scott'' zegt ze, precies hetzelfde als hoe mama het zei. ''Ja schat'' zeg ik en Meneer Green kijkt op. ''Wat is er gebeurd'' zegt ze, half boos. Ik voel tranen opkomen maar ik hou me groot. ''Niks, klein gevecht gehad'' zeg ik tegen haar. ''Ik spreek jou nog wel'' zegt ze en ze gooit de hoorn erop. Waarom ben ik zo'n klootzak.
''Maak groepjes van 2, elke jongen kiest een meisje'' zegt de instructeur en Madison gaat samen met Daniel. Het erge is, ik kan elke jongen nu wel vermoorden die aan mijn meisje komt. Maar eigenlijk is ze mijn meisje helemaal niet op dit moment, ze kan doen wat ze wil. De meisjes moeten bij de jongens in de rug en dan moeten ze een klein parcours afleggen. 

Na een half uur hebben ze eindelijk pauze en iedereen komt bij ons zitten. ''Hey Scott''zegt Katie en ze komt naast mij zitten, Madison gaat naast Katie zitten maar kijkt mij niet aan. ''Hoe gaat het met je?'' zegt ze. ''Kut'' mompel ik moeilijk. '''Heb je serieus schroeven in je mond'' zegt ze en ze kijkt me aan. Ik doe mijn wang een beetje opzij en laat het plaatje met de schroeven aan haar zien. Madison kijkt op dit moment wel naar me. ''Ew'' hoor ik haar zeggen en ik kijk haar heel even snel aan. Haar ogen staan vol woede. ''Scott, wist je trouwens al dat je de grootste sukkel op aarde bent'' zegt Katie tegen mij en ik sla mijn ogen even neer. ''Ik weet het Katie'' zeg ik dan.

En weer een stukje, eigenlijk moet ik leren :o, wat vinden jullie ervan? Ik doe dit speciaal voor jullie om door te lezen :) x Niamh