The Different Side

Part 2- eleven- Madison Smith

"Scott" roep ik en hij komt de kamer in. "Schat ik snap dat je last hebt van hormonen, maar waarom blijf je huilen" zegt hij en ik kijk hem aan. "Wat is er?" zegt hij nu een beetje verbaasd en ik pak zijn telefoon, waar nu een bericht van A op zijn voorscherm staat. "Wie is A, aka Tamara" zeg ik en Scott weet niet hoe snel hij die telefoon uit mijn handen moet pakken. "Wat ben jij een teringlijer" zeg ik rustig en hij kijkt me alleen maar boos aan. "Heb je nog iets te zeggen of kan ik beter meteen mijn spullen pakken en vertrekken" zeg ik. Scott zegt niks en opent zijn telefoon. De tranen stromen weer over mijn wangen en ik sta zo goed als het kan op met mijn dikke buik. "Ik weet genoeg" zeg ik zachtjes en ik loop naar onze slaapkamer terwijl de tranen blijven stromen, hij doet niet eens zijn best om het uit te leggen of goed te praten. Ik durf nieteens te beseffen wat hij waarschijnlijk heeft gedaan. En dan te bedenken dat er twee baby's van hem in mijn buik zitten. Ik bel Katie en ze neemt vrij snel op. "Maddie" zegt ze lief en ik barst weer in huilen uit. "Kan ik nu naar je toe komen" snik ik. "Omg schat wat is er gebeurd, je kan altijd komen ik ben thuis, is alles oke?" zegt ze. "Niks is oke, ik kom er zo snel mogelijk aan, even mijn spullen pakken" zeg ik en Katie praat nog even tegen me voordat ik ophang.

Ik pak een grote koffer uit de kast en gooi er random kleren in, daarna mijn tandenborstel en makeup plus opladers enzo en doe de koffer dan dicht. "Niet gaan Maddie" zegt Scott die in de deuropening staat. "Nee ik blijf hier met iemand die mij bedriegt" zeg ik sarcastisch, ik kan hem nieteens meer aankijken. "Ik snap het echt niet, echt niet" zeg ik en ik kijk hem toch in zijn ogen. "Hoe kan je zo schijnheilig doen in mijn gezicht, zo net doen alsof je van me houdt" zeg ik, zijn ogen zeggen niks meer. "Ik hou oprecht van je" zegt hij. "Dat doe je niet en denk maar dat je ooit nog je kinderen te zien krijgt" roep ik boos en hij lijkt te schrikken. "Maddie" zegt hij en hij pakt me vast. "Laat me nu los Scott" schreeuw ik maar hij houdt me vast. "Teringhomo" roep ik en ik geef hem een klap in zijn gezicht waardoor hij naar zijn gezicht grijpt. "Dat deed pijn" zegt hij zachtjes en ik zie meteen dat hij bloed, dit is zo zijn verdiende loon. "Doei Scott" zeg ik voordat ik een van de autosleutels pak en de deur achter me dicht trek.

Ik doe mijn zonnebril op en loop naar de garage om halverwege in elkaar te zakken op de grond, Scott komt niet achter me aan. Hij doet niks en dit boeit hem niks. Ik probeer op te staan maar het lukt me niet dus zak weer in elkaar op de grond. Er zijn steken in mijn buik die heftiger blijven worden. Dit kan helemaal niet, ik ben echt nog lang niet uitgerekend. Ik weet echt niet wat ik moet doen en begin uit paniek te schreeuwen. Ik hoor voetstappen en weer een verschrikkelijke kramp in mijn buik. "Madison" hoor ik een stem en zie dat het mijn onderbuurjongen is. Hij is een jaar of 17 en echt een leuke jongen. "Tobias" zeg ik zachtjes en hij knielt naast me. "Het gaat niet oke met de baby's volgensmij" zeg ik en hij kijkt me aan. "Moet ik Scott halen?" zegt hij en er loopt een traan over mijn wang. "Niet Scott, ik haat hem" zeg ik nog net voordat ik weer een steek voel en alles zwart wordt.

------

Oh my god wat spijt het me hoe lang dit geleden is, back at it again with some drama bitches, what do you think? xNiamh