The Different Side

Part 2- Twelve- Scott Jackson

Het is twee dagen later en om eerlijk te zijn maak ik me toch wel heel veel zorgen. Wat ben ik ook een teringlijer ook. Ik heb Madison al minimaal 50 keer gebeld maar ze neemt niet op. Net zo goed als dat Brooklyn niet opneemt. Ook haar zoek mijn iPhone staat uit. Ik bel Brooklyn voor de 30ste keer en ik schrik ervan als er opgenomen wordt. ''Brooklyn'' zeg ik zachtjes en ik hoor iemand ademen aan de andere kant van de lijn. ''Ja'' zegt ze dan heel erg rustig, het is bijna eng hoe rustig ze is. ''Wat is er?'' zegt ze daarna en ik zucht. ''Waar is Maddie'' zeg ik en ik hoor iets van een snikje ofzo. ''Ze wil je nooit meer zien'' zegt Brooklyn daarna en ik krijg tranen in mijn ogen. ''Laat me tenminste nog een keer met haar praten'' zeg ik gebroken en ik krijg het gevoel dat Brooklyn aan het huilen is. ''Dat kan niet'' zegt ze dan. 

''Waarom niet?'' volg ik het gesprek en ik hoor haar duidelijk huilen. ''Ze ligt in het ziekenhuis, Tobias had haar gevonden in de gang, ze heeft tegen hem gezegd dat ze jou nooit meer hoeft te zien en dat jij de baby's ook nooit te zien krijgt'' zegt Brooklyn en stukje voor stukje breekt mijn hart meer. ''Ik ga naar haar toe om te praten'' zeg ik vastberaden en Brooklyn zucht. ''Ga niet naar haar toe, ze ligt in coma Scott'' zegt Brooklyn en ze hangt op. De tranen stromen over mijn wangen en ik weet dat het mijn eigen schuld is. Ookal heeft zij mij alleen een keer geprobeerd te zoenen en hebben we maar een keer afgesproken. ''Ik had nooit met haar af moeten spreken en met haar moeten appen'' roep ik tegen mezelf en gooi verschrikkelijk hard een boek van de tafel tegen de muur. 

Ik weet niet meer wat ik moet doen en loop maar wat radeloos door huis. Betekend het dat de baby's overleden zijn omdat Madison in coma ligt of leven de baby's nog. Ik maak mezelf helemaal gek, wat the fuck moet ik doen. 

Brooklyn pov !!! <----

Ik hang de telefoon met Scott op en kijk naar mijn prachtige tweelingzus. De twee baby's liggen op de intensive care aan het vechten voor hun kleine leventjes. Madison bleek een hele heftige zwangerschapsvergiftiging te hebben waardoor de kleintjes heel snel via een keizersnede gehaald moesten worden. Er loopt een traan over mijn wang en pak mijn telefoon. Wat heeft Scott gedaan waardoor ze hem nooit meer wil zien en waardoor hij de baby's nooit meer zou mogen zien. 

De kans dat de baby's overleven is trouwens aan de lage kant. Ze zijn nog maar net 26 weken oud. Ze zijn nog net zo groot als de hand van papa en ze kunnen met hun hele handje net je vingertop vasthouden zo klein dat ze zijn. Mama komt binnen en ik geef haar een knuffel. ''Hoe was het bij de doktoren?'' zeg ik en ze glimlacht even. ''Madison ligt goed opzich, doordat ze extra bloed heeft gekregen en ze alle rotzooi uit haar lichaam hebben weten te verwijderen is er een zeer grote kans dat ze binnenkort wakker wordt'' zegt ze en ik begin er spontaan van te glimlachen. ''Met de baby's veel minder, baby 1 ligt heel slecht'' zegt ze en ik sla mijn ogen even neer. En ja, de baby's hebben nog geen namen omdat Madison die natuurlijk nu niet kan vertellen. 

''Mam zouden we Scott niet even moeten vertellen dat de kindjes geboren zijn en hoe het met Maddie is'' zeg ik en ze kijkt me aan. ''Ik weet niet wat hij gedaan heeft Brook, als hij echt weer vreemdgegaan is hoef ik hem ook nooit meer te zien'' zegt ze en ik knik. ''Maar dan nog heeft hij wel het recht om dit te weten'' voegt ze eraan toe. ''Ik bel hem wel'' zeg ik en ik loop de gang op om Scott te gaan bellen. Hij neemt vrijwel direct op. ''Brooklyn'' zegt hij en ik glimlach even kort bij het horen van zijn stem. ''Scott we willen je een paar dingen vertellen, ten eerste dat je twee kindjes op de wereld hebt gezet, gefeliciteerd'' zeg ik en hij zegt niks. ''Ze zijn allebei veel en veel te vroeg geboren natuurlijk en liggen op de IC'' zeg ik en ik hoor hem weer snikken. ''Madison is aan het bijkomen, al ligt ze nog wel in een lichte coma, maar met haar moet het goed komen'' zeg ik en toch hoor ik ergens een zuchtje van opluchting. 

''Brooklyn ik heb niks gedaan'' zegt Scott en ik zeg niks. ''Vertel'' zeg ik na een korte pauze en Scott begint te huilen. Ik heb hem oprecht nog nooit horen huilen. ''Er is een meisje Tamara, ze appt me de hele dag en we hebben 1x afgesproken, maar ik denk dat ik het meer deed om gewoon van haar af te zijn'' zegt Scott en ik voel dat hij zich zo kut voelt. ''Ze probeerde me te zoenen maar heb haar zo snel als ik kan van me af geduwd, daarna appte ze me weer de hele tijd'' zegt hij. ''Madison was al heel emotioneel door de zwangerschap en zag precies een appje van Tamara dat ze me wilde zoenen, ze liep weg en toen gebeurde dit'' maakt Scott zijn verhaal af en hij klinkt echt heel oprecht. ''Ik kan niet oordelen Scott, praat binnenkort maar met haar, het komt vast goed'' zeg ik en ik hang de telefoon op, niet helemaal wetend wat ik moet doen. 

----------------------------------

Heeeee guys, een hoofdstukje op dit verhaal 

Iemand die t leuk vind? Zijn jullie benieuwd of Scott de waarheid verteld en of het goedkomt met Madison en de baby's? Wat vinden jullieee? xNiamh