We rijden met z'n alle naar het ziekenhuis als we allemaal klaar zijn, ik zit met Mad en mama in de ene auto en papa met Mai en Niamh in de andere auto omdat we niet allemaal in een auto passen. Het is stil in de auto, niemand is echt heel spraakzaam, Mad zit wat op haar telefoon te kijken en mama is natuurlijk op de weg aan het letten.
Ik verveel me en zing mee met de radio, een liedje dat ik wel ken maar geen idee wie het zingt ofzo. Ik zie opeens dat Mad een snapchat aan het maken is en aan het filmen is. ''Mad nee'' zeg ik lachend en ik wil haar telefoon pakken. ''Nee Scott'' zegt ze lachend en ze houd haar telefoon van me weg. ''Je kan echt goed zingen'' zegt ze met een glimlachje en ik kijk haar aan. ''Helemaal niet, niet sturen'' zeg ik lachend tegen haar en ik probeer hem weg te drukken.
''Nee ik wil m houden'' zegt Mad lachend. ''Nee'' zeg ik lachend en ik sla mijn armen om haar heen en pak haar telefoon, mijn armen zijn langer dan die van haar dus ik kan haar telefoon pakken. ''Nee Scott'' zegt ze lachend en ze probeert haar telefoon terug te krijgen. ''Ik ben toch lekker groter'' zeg ik lachend terwijl ik mijn tong uitsteek, ze kan nooit bij haar telefoon zo. ''Nou, ooit gaat het me lukken'' zegt ze lachend en ze leunt tegen me aan. ''Awh'' zeg ik lachend terwijl ik mijn arm om haar heen sla.
''Gaan jullie mee'' zegt de mama als we bij het ziekenhuis zijn aangekomen. Ik laat Mad los en pak mijn krukken om April op te gaan halen.
''Maddie, Scottie, mama'' zegt April blij als we in haar kamer binnenkomen. ''Hey schatje'' zeg ik en ik geef haar een kusje. ''Hoe gaat het met je knie'' zegt ze. ''Goedgoed, ik kan alweer lopen zonder krukken een beetje'' zeg ik tegen haar en ik til haar op. ''Ik hou van je Scott'' zegt ze en ze geeft mee een kusje op mijn wang. ''Ik ook van jou, heb je er zin in?'' zeg ik lachend. ''Jaa echt heel veel zin'' zegt ze lief. Haar haren zijn heel kort en ze is heel dun geworden maar ze ziet er nogsteeds prachtig uit.
''We hebben je koffer ingepakt'' zegt mama en April knikt. ''Ik ga je wel duwen'' zegt Mad lief en April gaat in de rolstoel zitten, we weten allemaal dat ze liever loopt maar ze is gewoon veel te zwak. De dokter komt aangelopen en hij geeft April een hand. ''Heel veel plezier April, je hebt het verdiend!'' zegt hij en April lacht. ''Tot woensdag'' zegt ze dan en we lopen weer terug naar de auto om richting het vliegveld te gaan.
~~~~
''Pff ik ben blij dat we er zijn, ik hou echt niet van vliegtuigen'' zegt April als we er zijn. ''Scott help even met de koffers'' gilt Mai lachend terwijl ze de koffers op een van die karretjes probeert te leggen. ''Ik help wel'' zegt Mad lachend en ze loopt snel op haar hakken naar Mai toe om haar te helpen met de koffers. Madison heeft echt bijna altijd hakken aan, opzich snap ik dat wel omdat ze klein is, maar het lijkt me zo kut om op te lopen.
''Scott kom eens'' zegt papa en ik loop naar hem toe, ik probeer mijn krukken zo min mogelijk te gebruiken want ik wil gewoon normaal kunnen lopen, en de pijn valt echt heel erg mee. ''Het is gelukt, ze weet ervan, ze gaat het doen!'' zegt papa en ik geef hem een knuffel. ''Wow hier ben ik echt heel erg blij mee dankjewel pap!'' zeg ik blij, dit is echt heel bijzonder en ze gaan het echt heel erg leuk vinden!
''Wat is er?'' zegt Mad als ik terug naar hun loop. ''Niks'' zeg ik lachend. ''Je hebt een hele grote glimlach op je gezicht'' zegt ze lachend. ''Ja nee is niks, ik ben gewoon blij dat we nu allemaal samen zijn'' zeg ik lachend , ik kan haar natuurlijk niet de echte reden vertellen.
Kort stukje maar anders kwam het niet goed uit :) x
JE LEEST
The Different Side
Romantik''Deze ziekte heeft van me gewonnen'' zegt April en de tranen komen weer. ''Nog niet'' zegt Greg zachtjes. ''Jawel pap ik kan niet meer, ik word een engel en zal altijd over jullie waken, dankjewel voor de prachtige laatste dagen, ik hou van jullie'...
