The Different Side

Seventy-seven- Madison Smith

''Maddie'' hoor ik de schorre stem van Scott en ik draai me om waardoor ik tegen hem aan rol. Ik hoor Scott lachen en hij slaat zijn armen om me heen. ''Ik lag net lekker te slapen'' zeg ik nog steeds half slapend en ik wrijf even in mijn ogen en sluit ze daarna weer. ''Ah cutie'' hoor ik Scott na een tijdje zeggen en ik open langzaam mijn ogen. ''Wat is cutie'' zeg ik zachtjes en hij kijkt me aan. ''Jij bent een cutie'' zegt hij zachtjes en hij glimlacht. ''Even serieus'' zeg ik moe en hij laat mij zijn telefoon zien, ik lig in zijn armen te slapen en hij heeft allemaal selfies gemaakt met mij erbij. ''Sukkel'' zeg ik lachend en ik geef hem zijn telefoon terug.

''Ik wil echt niet'' kreun ik en ik ga weer lekker dicht tegen hem aanliggen, het is wel echt heel warm dus hij heeft geen shirt aan. ''We moeten eigenlijk wel naar school, tenzij we ons ziek melden'' zegt Scott en ik glimlach. ''Ik voel me ziek'' zeg ik en hij schiet in de lach. ''Het was wel gezellig gisteravond toch'' zegt hij lachend en hij kijkt me even aan. "Stommerd" zeg ik lachend en hij geeft me een kusje. Daarna kijkt hij me glimlachend aan en begint me te zoenen waarop ik hem terug zoen. "Ik zal Brad wel even roepen of ie me ziek kan melden" zeg ik na een tijdje tegen Scott en ik loop naar de gang. "Brad" roep ik en Brad komt ook de gang in. "Kan je me alsje alsjeblieft ziek melden" zeg ik en hij grinnikt. "Alsjeblieft, ik zal binnekort ook iets voor jou doen" zeg ik en hij knikt. "Loveyou" zeg ik en ik loop snel naar papa en mama's kamer om hun telefoon te halen en geef die aan Brad die het nummer belt van mijn school.
"Thanks je weet waar ik ben als je me nodig hebt" zeg ik en Brad knikt lachend terwijl hij zijn kamer weer in loopt. "Gelukt" zeg ik glimlachend tegen Scott als ik mijn eigen kamer weer inloop. Scott ligt op het bed en kijkt me aan. "Ah yess" zegt hij en ik ga weer op m'n bed zitten. "Moet jij je niet ziek melden?" zeg ik en hij schud. "Waarom zou ik, ze zien vanzelf wel dat ik er niet ben" zegt hij en ik kijk hem aan. "Daar krijg je dan natuurlijk weer problemen mee" zeg ik en hij haalt zijn schouders op. "Het boeit me niet, ik zie wel" zegt hij. "Schat ik wil me niet bemoeien ofzo en je moet t zelf weten maar het is denk ik wel de bedoeling dat je dit jaar gaat halen" zeg ik en Scott trekt me in een knuffel. "Maak je geen zorgen lieffie" zegt hij terwijl hij een kusje geeft op mijn haren.
"Wat wil je eigenlijk voor je verjaardag morgen" zeg ik terwijl ik weer tegen hem aan ga liggen. "Ik hoef echt niks schatje" zegt hij en hij glimlacht. "Tuurlijk wel, je wordt 18" zeg ik en ik pak zijn hand vast. "Ik heb m'n grootste cadeau al" zegt hij en ik kijk hem verbaasd aan. "Ik heb jou toch lieverd" zegt hij en hij glimlacht. "Sukkel" zeg ik lachend en hij glimlacht.
Zijn maag knort en ik kijk hem aan. "Heb je honger?" zeg ik en hij knikt. "Best wel eigenlijk" zegt hij lachend en ik ga zitten in het bed terwijl ik mijn haar in een hoge staart doe. "Kom dan gaan we eten" zeg ik en hij stapt ook uit bed terwijl hij zijn korte broek aan doet en zijn krukken pakt. Ik trek een korte trainingsbroek en een hemdje aan en loop achter Scott aan naar beneden.
"Goedemorgen" zegt Brad met zijn mond vol, hij zit als enige aan tafel, papa en mama zijn werken en Brook is naar school. "Hey" zeg ik lachend en loop naar de keuken waar ik erachter kom dat we helemaal geen brood meer hebben. "Serieus Brad" zeg ik en ik hoor hem lachen. "Je moet ff langs de winkel gaan" zegt hij lachend en ik zucht, we hebben alleen nog appels. "Scott" roep ik en hij komt de keuken in gelopen. "We moeten eerst boodschappen doen, je kan wel eerst een appel eten als je wil" zeg ik en Scott lacht. "Als ik die zo wil eten kan ik daarna meteen naar je pa" zegt hij en hij glimlacht. "Ohja kut, ik snij hem wel even in stukjes" zeg ik. "Ah nee dat vind ik zielig, ik moet trouwens toch morgen naar hem toe" zegt Scott en ik kijk hem lachend aan. "Doe normaal, zo moeilijk is het niet om even een appel te snijden" zeg ik lachend en ik pak een mesje en snij de appel in kleine stukjes en leg ze op een bord.
"Wij gaan even brood halen" zeg ik tegen Bradley als we beide even een appel hebben gegeten, Scott had nogal wat struggles wat stiekem best grappig was. Ik sluit de deur achter me en loop samen met Scott naar het winkelcentrum, hij nogsteeds op zijn krukken. "Hoe is het met je knie?" zeg ik tegen hem. "Kutter dan dat ik hoopte" zegt hij met een zucht. "Die krukken gaan behoorlijk irriteren, en die brace is fucking lelijk" zegt Scott en ik kijk naar zijn knie, doordat het warm is heeft hij bijna de hele tijd een korte broek aan en zie je de wond, zo ver als het kan, onder de brace. "Ik lijk wel gehandicapt ofzo" zegt hij daarna en ik schiet in de lach. "Niet grappig Madison" zegt hij en hij glimlacht. "Je moet ook voorzichtig doen he, hoe kwam het eigenlijk die andere keren" zeg ik tegen hem en hij lacht. "Echt allemaal van die domme dingen, keer aangereden, keer uit een boom gevallen" zegt Scott en ik kijk hem verbaasd aan. "Je bent aangereden?" zeg ik tegen hem. "Ja toen ik net 16 was, met de scooter" zegt Scott en hij lacht. "Hoe kwam het" zeg ik, het lijkt hem helemaal niet te boeien. "Ik reed rechtdoor, komt opeens een auto van links die me vol aanrijd" zegt hij en ik begin me steeds meer te verbazen. "En toen?" zeg ik. "Heel m'n knie naar de klote en een gat in m'n kop, maar dat gat is al lang weer goed" zegt Scott en hij kijkt me aan met een glimlachje. "Maakt het je echt niks uit?" zeg ik en hij lacht weer. "Het is bijna 2 jaar geleden, ik zit er niet echt meer mee" zegt hij. "Maar vooral toen ik klein was, ik was echt een verwend kutkind en toen heb ik m'n knie al verpest" zegt Scott en ik knik. "Maarja nu moeten we er eigenlijk een beetje rustig mee doen" zegt hij lachend.

En er is weer een stukje hoor, sorry dat het zo lang duurde en dat dit een kuthoofdstuk is 😁