Ocean's Kiss (Isla De Verde Series #1)

Chapter 36

Kinabukasan ay maaga akong umalis sa bahay para bumyahe patungong Isla De Verde. I miss being in the paradise where I grew up on. The calm waves and the aesthetically looking ocean and of course, our house.

Hindi lamang 'yon. Nami-miss ko na rin ang mga taong naging dahilan para ipagpatuloy ko ang pamumuhay at h'wag sumuko agad. They've became the reason why I chose to keep on living even if I'm just few inches before the edge. They're the reason why I stand up and lifted my foot on the grave that I've made.

Ilang oras ang binyahe ko bago makarating sa Isla Portugal kaya laking pasasalamat ko na may mga available pa na bangka sa port at hindi pa nare-rentahan.

"Manong, sa Isla De Verde po." sabi ko sa matanda na halos puti na ang buhok at halata na ang ugat sa mga kamay nito.

"Sige, hija. Taga Maynila ka ba?" Tanong niya habang iginigiya ang bangka sa tubig. Sumunod naman ako sa kan'yang paglalakad.

"Ah, galing lang po ako sa Maynila. Pero sa Isla De Verde po talaga ang tirahan ko..." I smiled at him. Tumango ito sa akin at inalalayan ako sa pagsakay nang kan'yang bangka.

"Salamat po."

Agad niyang pinaandar ang makina nang kan'yang bangka at pinasibad ito patungong Isla De Verde. Hindi ko mapigilang ang sarili ko na langhapin ang hanging pang probinsya. This is what I'm craving for. A pure wind coming from the province. Pure nature and no factories that can pollute the air.

Hindi ko maiwasang ilubog ang aking kamay sa tubig habang matulin na umaandar ang bangka sa karagatan. I was smiling from ear to ear. I feel like I'm back being the Oceane I was used to before. The carefree little girl and no problems in life at all.

I've never imagined that I would be happy again. After all the hardship that came into my life and block my way. Hindi ko inakalang makakaahon pa ako mula sa pagkakalugmok sa putikan. Pero masaya ako dahil hindi ako sumuko sa mga panahong 'yon. I'm proud of myself because I fought hard just to defeat my demons. I can finally say that I survived the hardest part of my life.

Minsan kasi kaya pinipili nalang natin na sumuko ay dahil mas pinangungunahan tayo ng takot. It can't be avoided anyway. Fear is our greteast enemy but it's our strength as well. If we can feel fear, we're powerful. Don't ever think that if you're brave enough to the point that you're not afraid anymore, you're wrong. Completely wrong.

There are always be part of our lives where all we can feel is fear. Not only for us but for the people we love. That's the most painful part of the story. A tragedy.

Makalipas ang kinse minutos ay narating na rin namin ang port ng Isla De Verde. Agad akong bumaba sa bangka at nagbayad kay Manong.

"Maraming salamat po ulit, Manong. Mag-iingat po kayo," sabi ko at nagpaalam na mula rito.

Mabilis ang bawat hakbang ko patungong baryo. I'm wearing my backpack behind. Dito ko kasi nilagay ang mga gamit ko dahil two weeks lang naman akong mananatili rito sa Isla. I know that it's not enough to make up for my six years of absence but I also know that Nanay and Tatay will understand.

After all, I still have a work to do. Lalo pa at sa ibang bansa ang lokasyon ng trabaho ko. I can't leave for too long. Baka isang araw na pagbalik ko roon ay tinanggal na pala ako sa trabaho. I can't bear with that. Sobra-sobra ang paghihirap ko para lamang marating kung sino at ano ako ngayon. It's all thanks to God for not giving up on me. Syempre, hindi rin mawawala ang mga taong nakaalalay sa akin habang inaabot ko ang mga 'yon sa bawat maliliit kong paghakbang.

Gano'n na lamang ang pagkunot ng aking noo sa sobrang pagtataka nang makakita ng isang building sa hindi kalayuan. Nagkaroon na rin nang patag na kalsada— No. It's pure a pathway!