Sweetest Rebellion

Chapter 47

Isla's POV

...

The sun had barely crested over the skies that lined the university's sprawling campus when I spotted her again.

Reagan. My Reagan.

Para siyang guniguni na nabuo mula sa sipol ng hangin, liwanag sa gilid ng paningin, at kung hindi ko siya kilala sa buto't laman, baka naniwala akong panaginip lang ang lahat.

It was as if she was a ghost only to be swept away by the morning light. But no, hindi ako nagkakamali.

There she stood, sa mismong lugar kung saan unang bumungad sa akin ang Vallejo, right at the edge of the student courtyard.

"Is that..." Boses ni Noelle, dahan-dahan, parang ayaw guluhin ang bigat ng katahimikan.

"...her?"

Hindi ako sumagot agad. Tinignan ko lang siya. Tinignan namin pareho si Reagan.

Para bang walang nagbago.

Her dark hair fluttered lightly in the breeze, her posture poised as always, though something in the way she carried herself was different. Isang bagay na hindi ko maipaliwanag.

Not less confident, not less strong, but there was a soft uncertainty in the way her eyes scanned the area around her. Parang may lungkot. May lito. Parang may hinahanap siya, pero hindi niya alam kung ano.

"Siya nga." Mahina kong tugon, halos hindi narinig ang sarili.

"She doesn't look the same," sabi ni Noelle, mas totoo kaysa marahas.

The Reagan I knew would have stood firm, would have taken everything in stride. But this Reagan, she was a stranger. A pale imitation.

The look in Reagan's eyes, hindi na iyon katulad ng dati. Wala na ang sigla, ang init na dati'y parang apoy sa taglamig. Ngayon tila ito salamin na pinupuno ng hamog, malayo ang tanaw, parang hinahanap ang mundong hindi ko na bahagi.

"Hindi. Pero siya 'yan." At hindi ko alam kung mas masakit ba 'yon.

Tahimik. Iyong klase ng katahimikan na tila may sariling puso. Humihinga sa pagitan ng mga salitang hindi masabi.

"Noelle..." Nilapit ko ang boses ko.

Noelle didn't answer right away. She just kept her gaze on Reagan, like she was remembering too.

"She used to call you sunrise," sabi niya sa wakas.

"Kasi ikaw daw ang dahilan kung bakit bumabalik ang liwanag. Ikaw ang nagpapaalala sa kanya na kahit ang mga wakas ay puwedeng maging simula."

Napabaling ako sa sinabi niyang iyon.

"She... said that?" And Noelle nodded.

Isang munting luha ang tumulo mula sa aking mata nang hindi ko namamalayan, marahan, parang usok sa madaling araw. Walang paunang bulong, walang babala, tila bang puso ang siyang umiyak muna.

"Eh kung nakalimutan na niya kung sino ako? Kung wala na sakanya ang umaga na 'yon?"

"No one forgets a sunrise, Isla," sagot niya, mahina pero buo.

"They just forget how to look up."

She's right. Hindi naman talaga nawawala ang umaga, nandiyan lang siya. Tahimik na bumabalik araw-araw, kahit hindi pinapansin, kahit abala ang iba sa pagyakap sa dilim.

And hope doesn't vanish. We just get tired. We stop lifting our eyes, stop believing in soft beginnings, stop trusting that light still wants us.

Tumingin ako kay Reagan.