Forbidden

21

De volgende ochtend stond ze ijsberend in haar kamer. Hoe lang liep ze heen en weer om een gunstig antwoord te kunnen formuleren op haar brandende vragen? Hoe vaak had ze zichzelf op de vingers getikt toen ze een sterke drang aanvoelde om terug te deinzen uit een strijd die berustte op het krenken van elkaars trotsen? Ze stond opeens stil. Haar ogen vonden haar spiegelbeeld dat radeloos terugkeek voordat ze haar hoofd schudde. Dit was niet het moment om haar strijdbijl te begraven beet ze zichzelf toe. Dit was niet het moment om als een bang meisje terug te krabbelen sneerde ze zichzelf toe voordat ze haar gezicht de andere kant op kantelde richting haar stoel waar zijn colbert nog hing. Als blikken konden doden lag dat kledingstuk nu in stukken verscheurd op de grond. 

Het lag niet zozeer aan de blazer zelf maar aan de eigenaar ervan die ze nog steeds een lesje wou leren. Dat verlangen werd alleen maar groter toen zijn beeltenis van gisteravond nog steeds in haar geheugen geprent stond. De vragen die ze op hem had afgevuurd stonden nog steeds kaarsrecht overeind in haar verstand. Haar nieuwsgierigheid druiste in tegen al haar principes die ze over boort gooide om hem te kunnen raken. Zuchtend veegde ze haar klamme handen af aan haar rode bloemetjesjurk voordat ze weer naar zijn vest keek. Zou ze het wagen? Lipbijtend beende ze af op haar stoel af en haalde ze met een ruk zijn colbert weg. Twijfelend bleef ze staan waarop ze zich opeens omkeerde en haar slaapkamer blootsvoets verliet. Ze zou hem spreken, hoe bang ze ook was ze zou die angst de kop induwen en hem duidelijk maken dat ze niet het type was waarmee hij kon sollen. 

Ze had haar buik aan hem vol en wist gewoonweg dat het nu beter was om open kaart te spelen en hem te confronteren met wat ze dacht. Ze liep naar zijn slaapkamer, klopte aan maar liep meteen weer door toen er niets uit zijn kamer weerklonk. Zonder nadenken liep ze naar de zolder, de trap die ze met knikkende knieën opliep bracht haar steeds dichter naar de fitnessruimte waar Adam zich uitleefde op een bokszak. Zijn vuisten sloegen ritmisch tegen de zak die al zijn frustraties van afgelopen dagen moest incasseren. Zijn ogen stonden vlijmscherp op één punt gericht, de kracht van zijn stoten namen toe toen hij zich er opeens bewust van werd dat ze al die tijd zijn gedachtes dwarsboomde. Ze stond in de deuropening, starend naar Adam die een zwarte tanktop droeg met daaronder een losse broek. 

Een sluw lachje verscheen op Adams gezicht toen hij enige beweging vanuit zijn ooghoeken opmerkte. Ze bleef een lange tijd staan, de greep rond zijn colbert nam toe toen zijn woorden van gisteren opeens in haar opdoemden. Ze was nog steeds heetgebakerd om zijn streek en kon daarbij niet wachten om hem nu een sneer te geven. 'Waarmee kan ik mevrouw Amrani helpen?' Vroeg hij neerbuigend gevolgd door een laatste krachtige stoot. Adam draaide zich om, zijn natte haren vielen voor zijn ogen die haar kijkers vonden. Hij ontdeed zich van zijn bokshandschoenen die hij aan de kant smeet en greep vervolgens naar zijn handdoek die hij nonchalant over zijn schouder gooide. Safia haalde haar neus arrogant op en kwakte zijn blazer vervolgens op de crosstrainer naast haar. 'Ik kwam je jasje terugbrengen.' Loog ze. 

Dat jasje was niets minder dan een excuus om nu hier te staan en hem de woorden te laten uitspreken die ze wou horen. Adam liet een cynisch lachje vrij wetende dat ze hier niet stond om hem lariekoek te verkopen. Ze was niet achterlijk moest hij toegeven, alleen wist hij niet of hij haar daarvoor moest bewonderen of verachten. 'En ik wou je ook nog bedanken voor gisteren.' Tufte ze er bijna uit. Ze slikte haar trots even door om hem te bedanken voor het redden van haar leven. 'Heb ik je al vertelt dat ik niet ver moet kijken om je te kunnen lezen? Je bent een slechte leugenaar Amrani. Opnieuw maar dan nu met de echte reden die jou hier brengt.' Zei hij honend. De duivelse glimlach op zijn gezicht hield haar op haar hoede. Ze wist dat hij haar hierna zou afbranden en dit keer zou ze hem die kans niet gunnen. 

Moedig stapte ze op hem af waarop ze vol lof haar kin ophief om hem aan te kunnen kijken. 'Weet je Adam? Hoe langer ik je aankijk hoe meer vragen er in me opdoemen. Er klopt iets niet aan jou.' Gaf ze te kennen. Adam trok zijn wenkbrauwen op. Haar lef was meer dan alleen aandoenlijk. 'Dan raad ik je aan om me minder aan te gapen. Ik hou niet vragen, vooral niet als ze afkomstig zijn van jou.' Sneerde hij waarop hij afliep op een aantal gewichten. Safia volgde elke beweging die hij maakte met haar ogen. 'Grappig om toe te kijken naar je gesloten uitdrukking wanneer ik antwoorden van je opeis. Vertel op, waarom heb je die behandeling betaalt?' Vroeg ze vastberaden. Adam kantelde zijn gezicht haar kant op. Triomfantelijk had ze hem aangekeken, bijna overtuigd dat ze hem nu een natrap had kunnen geven en niet omgekeerd.