IT DOESN'T EXIST ( Underground Series Ⅲ )

Kabanata 25

Second Born

~~~🌸~~~

I remained looking outside while watching how the other vehicles passed us. Kahit na nangangalay ay hindi ko ginawang lumingon. I don't know, but I feel like if I look in his direction, I am done! But I will not deny that it is more convenient than going home alone.Hindi ko alam kung anong oras pa matatapos si Sahara and I have things with me. It'll be too much to handle kung magco-commute ako pauwi.

But then, how will I tell Kian my address? Matapos kung sumakay ng sasakyan niya hindi na ako lumingon. Hindi na rin ako nagsalita. I only tell him that it is somewhere in Makati, but nothing more aside from that. I told him the location but not the exact address or other landmarks since I am not familiar with the place since this is my first time there as well.

But thing got fucked up when I fall asleep. Pero ang nakakagulat ay kung asan na kami. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata at nagulat nang makita ang isang hindi pamilyar na lugar.

Where are we?

"Asan tayo?" My voice was husky. It was too obvious that I had just come from a deep sleep.

"Nasa basement nang building ng condo niyo." Ani Kian habang nagtatanggal ng seatbelt.

"O-our condo?" Nilingon ko siya with my confused look.

"Y-you're familiar with the place?"

Tumingin siya sa akin. It was like as if I asked something ridiculous. Ilang segundo itong tumitig sa akin hanggang sa ilang mahinang tawa ang pinakawalan.

"Hindi mo nasabi sa akin ang eksaktong lugar and you fell asleep. I don't want to wake you up, so I asked Sahara." Binuksan niya ang pinto at saka umambang lalabas. Hindi na rin ako nagsalita pa. Umiwas na lamang ako nang tingin at saka inalis na rin ang suot na seat belt.

Lumabas na ako ng sasakyan at agad na dumiretso sa backseat para kunin ang mga gamit. Nakita ko na patungo sa lugar ko si Kian kaya agad ko itong inunahan. Agad kong binuksan ang pinto sa likod at dali-daling kinuha ang mga gamit ko. Umamba pa itong kukunin sa akin ang isa sa mga bagahe ko pero agad ko itong binuhat at inangat.

"Ako na. Salamat!" Hindi ko siya nilingon.

Ibinaba ko lahat ng gamit bago ko isinara ang pinto. Hindi naman siya umalis, nanatili ito sa gilid habang pinagmamasdan at pinapanood akong ibaba ang lahat ng gamit. Sa tuwing aamba siyang kukunin ang isa sa mga ito ay uunahan ko ito agad. I am not giving him the opportunity to hold any of my things.

Tiningnan ko rin ang oras and it was already past lunch. Hindi pa pala ako kumakain. Marahil ay iyon ang dahilan kung bakit nararamdaman ko na ang gutom.

"Masyadong marami 'yan. Let me help you."