17

686 13 0
                                        

Chapter 17: Work

Tahimik kong tinahak ang daan patungo sa likod ng Mansyon matapos masiguradong walang nakakita sa akin at walang nakasunod.

Huminto lang ako nang mahanap ko ang katapat na bintana ng kwarto ni Leon. Lumawak ang ngiti sa labi ko dahil bukas ito.

Malamang ay nasa loob siya. He told me before that if the windows of his room were closed, he wasn't there.

Grounded pa rin siya kaya hindi pa rin siya nakakalabas at mas lalo lang itong humigpit nung mag simula na ang semester break.

I can barely see him at school dahil may mga bantay siyang bodyguard. Dito lang kami nagkakausap sa Mansyon. Bihira pa dahil sa paghihigpit sa kaniya.

And the only way I have right now to keep in terms with him is to give him letters written on paper planes. Kalaunan ay sasagutin niya rin ako gamit ang ganoong paraan.

I set my bag down under the tree behind me to start writing my messages. I wanted to send him a letter in a paper plane and tell him that I was here outside but before I could even take my paper and pen from my bag, a strong arm suddenly snaked around my waist, one on my mouth to keep me quiet, made me gasped.

I was about to scream and squirm but when I looked over my shoulder and saw Leon, smiling at me, my eyes widened.

"Shh, they don't know I am not staying in my room." He chuckled and slowly removed his hand from my mouth.

Nagpalingalinga siya sa paligid para masiguradong walang makakakita sa amin rito at nang magpagtantong walang ibang tao maliban sa aming dalawa, muli niya akong binalingan.

Bahagya niya akong hinila patungo sa likuran ng malaking puno para maitago kaming dalawa. Nang maisandal niya ang likod ko sa malaking katawan ng puno ay mas lalong lumawak ang ngiti sa kaniyang labi.

"What took you so long? I've been waiting for you." He smiled and rested his hands on my waist. Ang boses niya ay puno ng panglalambing.

Tumaas ang kilay ko, hindi alam kung dapat ko ba siyang pagalitan o tawanan dahil sa tono ng kaniyang boses.

I mean, he always has been a soft spoken to me but he never talks to anyone like the way he talks to me. Ibang-iba. Malayong-malayo sa Leon na nakilala ko sa mga sinasabi ng mga tao sa kaniya noon.

Well, I've always thought he was that... Bad. Who likes to use girls whenever he wants to. But I was so wrong.

"Bakit nandito ka sa labas? Magagalit sa iyo ang lola at mama mo--"

"I missed you."

He stopped my words by giving me a smooth, gentle mooch on my cheek, making me smile too even though I was worried that he was outside of his room.

"Tumigil ka nga." Natatawa ko siyang tinulak palayo sa akin nang bahagya pero muli niya akong hinapit pabalik sa kaniyang katawan. "At paano ka nakalabas ng kwarto mo? Hindi ba't binabantayan ka ng mga bodyguard mo?" Ngumiwi ako nang may mapagtanto.

Bantay sarado kasi pati ang labas ng kwarto niya kaya nagtataka ako kung paano siyang nakalabas. Unless he climbed down that window to escape his room.

Natawa si Leon sa naging tanong ko.

"Baby, you should know by now that there will be no reason for me not to let myself see this beautiful face of yours." He teased with the corniest and cheesiest pick-up line I've ever heard in my life.

Is he being serious right now? Is this really Leon?

Nagtawanan kaming dalawa dahil sa kaniyang sinabi.

Taming The Heart (Silvero Series #05)Mga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon