ချစ်ခြင်းသွင်ပြင်

၁၇

ကားခုံကို မှီရင်း မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ချထားပေမယ့် ဘေးနားက အသက်ရှူသံတစ်ခုကို ထင်ထင်ရှားရှားပဲ ကြားနေရတယ် ။ သူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်ကိုဆို အသက်ရှူသံလေးကအစ တိတိကျကျ ခံစားမိနေကတည်းက ကျွန်မရဲ့ စက္ကန့်တွေ ကမောက်ကမဖြစ်တော့မှာကို ကြိုတွေးထားခဲ့ပြီးသားပါ ။

" မဆင်းသေးဘူးလား "

မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်ချမိတော့ ဖြတ်သွားဖြတ်လာပြုနေတဲ့ လူရိပ်တွေကို ကားမှန်ကနေ ဖောက်ပြီး မြင်ရတယ် ။ ကျွန်မ သူ့ကို မျက်နှာချင်းမဆိုင်ဝံ့တာက သိပ်ခက်တယ် ။ မပြချင်ဆုံး ပုံစံတွေကို ပြမိသွားပြန်ပြီလေ ။

" သွင် "

" အင်း "

သူ့ကို မကြည့်ဘဲ ထူးလိုက်တော့ ကျွန်မရဲ့ လက်ပေါ်ကို နူးနူးညံ့ညံ့အထိအတွေ့တစ်ခု ရောက်လာတယ် ။ ထိတယ်ဆိုရုံလေးနဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို တို့ထိထားတဲ့ ခွန်းရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ငေးမိနေပြန်တယ် ။

" ကျွန်မ သွင့်ကို ချစ်တယ် "

ဒီစကားကို ကြားရတိုင်း ပန်းတွေ မပွင့်နိုင်တော့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြောင့် ဒီကလေးငယ်ကို အားနာပြီးရင်း အားနာမိပါရဲ့ ။ ကြည်နူးစိတ်တွေ ဝင်လာရမယ့်အစား ချောင်ပိတ်ရိုက်ခံရတော့မယ့် လူတစ်ယောက်လို စိတ်မောလူမောပဲ ဖြစ်သွားရတာ ။

" ဘယ်လောက်အထိ ချစ်နိုင်လဲ ခွန်း "

" .... "

ခွန်းဆီက အသံမကြားရတော့ဘူး ။ ကျွန်မရဲ့ မေးခွန်းတွေကို သူလည်း ပင်ပန်းနေလောက်ပါပြီလေ ။

" ကျွန်မ မသိဘူး သွင် "

မော့ကြည့်မိတော့ ထိထားတဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ငေးနေတဲ့ ခွန်းကို တွေ့လိုက်တယ် ။ အဲဒီမျက်ဝန်းတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ တကယ်ကို နွေးထွေးလွန်းပေမယ့် စိမ်းသက်နေဆဲပဲ ။

" အတိုင်းအတာပြလို့မရတဲ့ ပမာဏလည်း ဖြစ်နိုင်သလို လက်ဆုပ်လက်ကိုင်မပြနိုင်တဲ့ နာမ်သက်သက်မို့လို့ မသိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် ၊ ကျွန်မ သွင့်ကို ချစ်လို့ရမယ့် ပမာဏက ဘယ်အခြေအနေမှာရှိမလဲဆိုတာကို မသိဘူး ။ အရမ်းများသွားရင် သွင့်ကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်သလို လိုတာထက် နည်းနေရင်လည်း ဘာမှမရှိဘူးလို့ ထင်မှာကို ကြောက်တယ် ။ ဒါကြောင့် နည်းလမ်းမှန်မှန်နဲ့ ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ "