မျက်နှာကြက်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ မီးဆိုင်းကို မော့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းမော တစ်ခုကို ချလိုက်မိတယ် ။ အမရာ့ကို လှည့်ကြည့်မိတော့ သူ့အမေရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ခပ်ငိုင်ငိုင်ကလေး ငေးနေတယ် ။
" ငါ ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ် သွင် "
" ငါ့ဟာငါ ပြန်လို့ရပါတယ် ၊ နင် သွားနားတော့ "
" ဟင့်အင်း ၊ ငါ တစ်ယောက်တည်း မနေချင်ဘူး "
အမရာက လိုချင်တာကို မရမကပူဆာတော့မယ့် ကလေးတစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားတယ် ။ သူ စိတ်အားငယ်နေမယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မလည်း သိပါရဲ့ ။
" အမရာ "
ကျွန်မကို မော့ကြည့်လာတဲ့ အမရာ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဝေ့ဝဲနေတဲ့ မျက်ရည်ကြည်တွေကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။
" ကျန်နေတဲ့လူကတော့ ရှေ့ကို ဆက်သွားရမှာပဲလေ "
" နင် ထားခဲ့တုန်းကလည်း အမေက အဲ့လို ပြောခဲ့သေးတယ် ၊ နင်နဲ့ အမေ့ကို သားအမိတွေဆို ယုံကြမှာပဲ "
အမရာက ဟာသတစ်ခုလို ခပ်ဆဆရယ်ရင်း ပြောလာပေမယ့် စကားလုံးတွေကြားက အက်ကွဲမှုကိုတော့ ကျွန်မပဲ ခံစားလိုက်မိတယ် ။
" အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ အဆင်မပြေဘူး သွင် "
အမရာက ကျွန်မရဲ့ လည်တိုင်တွေကို ဖက်တွယ်လာတယ် ။ ပုခုံးပေါ် ဝမ်းနည်းတကြီးသည်းသည်းထန်ထန်ငိုကျွေးနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကျွန်မ ဘယ်လို စိတ်နဲ့များ တွန်းထုတ်လိုက်ရပါ့မလဲ ။
" ၇ နှစ်တောင် ကျော်သွားပြီ သွင် "
" နင် မရှိဘဲ ငါနေခဲ့ရတာ "
စိတ်ဒဏ်ရာတွေဆီကနေ ထွက်ပြေးခဲ့တဲ့ ကာလအပိုင်းအခြားတစ်ခုဟာ ဒီလောက်တောင် ကြာသွားပြီပဲ ။ ပုခုံးဆီက ပေါ့ပါးမှုကို ခံစားလိုက်ရပေမယ့် ရင်ထဲမှာတော့ လေးလံခြင်းတွေက တရစ်ရစ်နဲ့ တိုးလာတယ် ။
အမရာ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ကျွန်မဆီကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်နဲ့ ကျရောက်လာတယ် ။ ရောထွေးနေတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ထမ်းထားရတဲ့ ကျွန်မက ဘာကိုမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ဘူး ။
YOU ARE READING
ချစ်ခြင်းသွင်ပြင်
Romanceအချစ်ရဲ့ အသွင်အပြင်ဟာ ဆံပင်နီညိုရောင်တွေကို လက်နဲ့ မကြာခဏ သပ်တင်လေ့ရှိပြီး ... အချစ်ဟာ ခပ်ထေ့ထေ့ အပြုံးတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်တယ် ။
