ချစ်ခြင်းသွင်ပြင်

၃၉

( လမ်းခွဲ - ဖိုးကာ )

သွင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ ထားနိုင်တဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်က ဘာများ ဖြစ်လောက်မလဲ ။ ဟင့်အင်း မရှိတော့ဘူး ။ သွင့်အပေါ်မှာ ကျွန်မ ထားရမယ့် မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး ။

အရင်ကလို အိပ်မက်တွေထဲမှာ မဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ရင် အပြင်လောကမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ပွေ့ဖက်ထားပြီး ဆုံးရှုံးရမှာကို ကြောက်ရွံ့မိကြောင်း ဖွင့်ဟဖို့ အခွင့်အရေးက တဖြေးဖြေးနဲ့ ပျောက်ကွယ်လာပြီ ။ ကျွန်မ ကိုင်ဆွဲထားစရာ ကောက်ရိုးမျှင်ဆိုတာက အနီးအနားမှာ မရှိဘူး ။ မြင်နေရသမျှက ရေတွေ ပြည့်နေတဲ့ ကမ်းမမြင်လမ်းမမြင် ပင်လယ်တစ်ခုပဲ ။ ပန်းတွေ မပွင့်ဘူး ၊ လိပ်ပြာတွေ မပျံဘူး ၊ နေရောင်ခြည်တွေ မလင်းဘူး ။ ခြေတစ်လှမ်းမှားတာနဲ့ စုန်းစုန်းမြုပ်သွားမယ့် ရေပြင်ကျယ် ။

" သွင် "

ချစ်ခြင်းတွေကို ပုံဖော်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ကြောင်း စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ လက်ခံလိုက်မိတဲ့ နောက်ပိုင်း သွင်က ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတွေ ဖြစ်လာတယ် ။

" ခွန်း ... ခွန်း ထစမ်း ၊ ခွန်းအာရုံသွေး ! "

ပင်လယ်ရေအောက်မှာ အကြာကြီး နစ်မွန်းနေခဲ့ရပြီးမှ အောက်ဆီဂျင်ကို ရလိုက်တဲ့ လူတစ်ယောက်လို အသက်ကို လုရှူနေရတဲ့ အဖြစ်တွေက ကျွန်မဆီမှာ ထပ်ပြီး ဖြစ်လာပြန်ပြီ ။ ထပ်ပြီး !!

ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ပတ်လည်အောင် ကြည့်မိပေမယ့် သွင်မရှိဘူးဆိုတဲ့ အသိက တိုးဝင်လာတော့ တစ်ကိုယ်လုံး တသိမ့်သိမ့်တုန်လာတဲ့အထိ ရှိုက်ကြီး တငင်နဲ့ ငိုမိပြန်တယ် ။

" စိတ်ထိန်းပါဦး ခွန်းရာ "

ရူးသွားတော့မယ်လို့ ထင်ရလောက်တဲ့အထိ မွန်းကြပ်စရာ အတွေးတွေကို ရင်ဝယ်ပိုက်ထားရတဲ့ ကျွန်မက ဘယ်လို ဖြေသိမ့်မှုမျိုးနဲ့များ စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ရပါ့မလဲ ။

" ငါ ရူးသွားတော့မယ် ထင်တယ် ယုရယ် "

စက္ကန့်လက်တံတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ နာရီလက်တံတွေ တစ်ရွေ့ပြီးတစ်ရွေ့ ဖြတ်သန်းသွားနေသည့်တိုင် စိတ်သက်သာရာရမယ့် အခြေအနေက ဘယ်ဆီနေမှန်း ကျွန်မ မသိဘူး ။