လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုတွေ မပါဝင်ဘဲ အမြင်အာရုံတွေ ရလိုက်တဲ့ အချိန်ဆိုတာက သေချာပေါက် ကျွန်မရဲ့ သွင့်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပွေ့ထားခွင့်ရနေတဲ့ မနက်ခင်းတွေ ဖြစ်ဖို့များပါတယ် ။ ကျွန်မရဲ့ ခါးကို ဖက်တွယ်ရင်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေတာကို ငေးရင်း ဆံနွယ်တွေကို နမ်းရှိုက်လိုက်မိတယ် ။ ချစ်ခြင်းရနံ့တွေက ကျွန်မရဲ့ သွေးကြောတွေထဲ ဝင်ရောက်လာပြီး အပြုံးတွေနဲ့ ရောနှောလို့ နှလုံးအိမ်ကလည်း နွေးထွေးလာရတယ် ။
စောင် မကပ်တဲ့ ပုခုံးသားတွေကို ဖျက်ခနဲ လှမ်းနမ်းပြီး စောင်ကို ပုခုံးနားအထိ ဆွဲခြုံပေးလိုက်တော့ သွင်က လူးလှိမ့်လာတယ် ။
" မင်း အိမ်ပြန်မှာလား "
" အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး "
" အဲဒါဆို ပြန်အိပ်ဦး ၊ ဒီနေ့ အလုပ်ပိတ်တယ် "
အိပ်ချင်မူးတူး လေသံနဲ့ သွင်ဟာ အခုထိ မျက်လုံးတောင် ပွင့်မလာသေးဘဲ ကျွန်မရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို ပိုတိုးကပ်လာတယ် ။ မျက်နှာရှေ့ကျနေတဲ့ ဆံပင်တွေကို သပ်တင်ပေးပြီး ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွပုတ်ပေးလိုက်တော့ အသက်ရှူသံတွေမှာ ရယ်သံတစ်ချို့ ကပ်ပါလာတယ် ။ ခဏအကြာမှာပဲ သွင်က ရင်ခွင်ထဲကနေ တိုးထွက်ပြီး ကျွန်မကို ပွေ့ဖက်လာတယ် ။
" ကျွန်မ ခွေးပေါက်ကလေး ဖြစ်သွားသလိုပဲ "
" အိပ်ပါ ၊ မနက်စာ ပြင်ပေးထားမယ်နော် "
" မပြင်ပါနဲ့ ၊ ပြီးမှ ကျွန်မ လုပ်ပေးမယ် ။ သွင်ဗိုက်ဆာနေပြီလား "
" ဟင့်အင်း မင်းအတွက် "
" ကျွန်မအတွက်ဆို သွင် အနားမှာ ရှိနေရင် ရပြီ "
" မင်းက အဲဒါဆို ဘာမှ မစားတော့ဘူးလား "
" အဲ့လိုတော့ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ ၊ အားတွေကို တကယ်လိုတဲ့ နေရာမှာသုံးဖို့ ထားပါ "
" ရတယ် အားက ရှိတယ် ၊ စိတ်မပူနဲ့ "
" တကယ်ရှိတာလား "
" တကယ်ရှိတယ် "
" လာခဲ့ "
" ဟာ ... ခွန်း "
YOU ARE READING
ချစ်ခြင်းသွင်ပြင်
Romanceအချစ်ရဲ့ အသွင်အပြင်ဟာ ဆံပင်နီညိုရောင်တွေကို လက်နဲ့ မကြာခဏ သပ်တင်လေ့ရှိပြီး ... အချစ်ဟာ ခပ်ထေ့ထေ့ အပြုံးတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်တယ် ။
