ချစ်ခြင်းသွင်ပြင်

၂၄

ကျိုးပျက်ပြီးသားအရာတွေက ဘယ်သောအခါမှ အကောင်းအတိုင်းပြန်ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ တွေးထားခဲ့သမျှဟာ တစ်ချိန်ကတော့ ကျောက်စိုင်ကျောက်ခဲတွေလို ခံယူချက်မျိုးနဲ့ ရပ်တည်ခဲ့ကောင်း ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပါလိမ့်မယ် ။

ကျွန်မရဲ့ ခံယူချက်တွေ ဘယ်အချိန်က စပြီး ယိမ်းယိုင်လာတာပါလဲ ။

မိုးခပ်ဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ ညတစ်ခုမှာ ကားရှေ့ကို ဖြတ်ပြေးလာတဲ့ အဖြူရောင် ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကနေ စခဲ့တာလား ။  ကျွန်မကို ကလန်ကဆန်လုပ်ခဲ့တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့တဲ့ အချိန်ကလား ။ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို မျှော်နေမှာဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကလား ။

နေရောင်ခြည်လို နွေးထွေးမှုတွေက နှင်းပွင့်တွေကို အရည်ပျော်စေခဲ့တယ်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ကျောက်စိုင်ကျောက်ခဲတွေလို ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကရော ဘယ်အရာတွေကြောင့်များ နှင်းမှုန်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရသလဲ ။

ဦးနှောက်ထဲ ချာချာလည်လာတဲ့ မေးခွန်းတွေကို အမှီလိုက်ပြီး အဖြေထုတ်ရတာက လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူး ။ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ခွန်းကို ငေးရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားခံနေရတယ်ဆိုတာကို ထပ်ပြီး မယုံကြည်သလို ဖြစ်လာရပြန်တယ် ။

ပြတင်းမှန်ကနေ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာတဲ့ နေရောင်ခြည်စူးစူးကြောင့် ခွန်းရဲ့ မျက်ခုံးတန်းတွေက အနည်းငယ် ထိကပ်လုနီးနီးဖြစ်နေကြတယ် ။ နေရောင်ခြည်ရဲ့ နွေးထွေးမှုကို သဘောကျလို့ ပြတင်းတံခါးတွေကို အလွတ်အနေနဲ့ပဲ ထားလေ့ရှိတဲ့ ကျွန်မက လိုက်ကာကို ဘာအရောင်သုံးရမလဲလို့ တွေးမိသွားတယ် ။

အတွေးတွေ လွန်နေတုန်းမှာပဲ ခွန်းဆီက သက်ပြင်းချသံတစ်ချက်နဲ့အတူ မျက်လုံးတွေ ဖွင့်လာတယ် ။ ကျွန်မရဲ့ ခံယူချက်ဆိုတဲ့ အရာတစ်ချို့က နှင်းမှုန်လေးတွေ ဖြစ်ပြီးသားပါဆိုရင် ခွန်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက နေခြည်နွေးနွေးကလေးတွေပဲ ။

" Morning သွင် "

ခွန်းရဲ့ ပါးပြင်ကို လက်နဲ့ အသာထိလို့ မော့ကြည့်မိတော့ ကျွန်မရဲ့ မာကျောမှုတွေက အရည်ပျော်ကျကုန်ပြီးသား ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ပိုသေချာလာရတယ် ။