ခွန်းရဲ့ အငွေ့အသက်တွေနဲ့ ဝေးနေရတဲ့ အချိန်အပိုင်းအခြားတွေက တဖြေးဖြေးတိုးပွားလာတာနဲ့အမျှ အသက်ရှူရခက်တဲ့အခိုက်အတန့်တွေကို ရောက်ရှိလာတယ် ။ သူ့ကို အဆက်အသွယ်မလုပ်တာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆန်းစစ်ဖို့ အချိန်ပေးထားတဲ့ သဘောပါပဲ ။ သူမရှိဘဲ ဘယ်လောက်တောင် နေနိုင်လိမ့်မလဲ ။ နာကျင်မှုတွေ မပါဝင်တာကို အချစ်လို့ ထင်မှတ်ပြီး ကျွန်မကိုယ်တိုင်ကပဲ ဒီခံစားချက်တွေကို အထင်မှားနေတာလား ။ တကယ်ပဲ ခွန်းကို ကျွန်မရဲ့ဘဝထဲ ဆွဲခေါ်ဖို့ ကြံရွယ်မိတာက မှားနေခဲ့တာလား ။ စတဲ့ မေးခွန်းတွေက အလုပ်တွေ မအားလပ်တဲ့ ကြားကနေ မကြာခဏ အလည်လာပါသေးတယ် ။
" သွင် "
မဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ ဧည့်သည်က ကျွန်မဆီကို တစ်နေ့တစ်ခါ ပုံမှန်ကို ရောက်လာတတ်တယ် ။ ရုံးရှေ့မှာ ကားတံခါးကို မှီပြီး ပန်းစည်းကို ကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးကို တွေ့တဲ့လူတွေကတော့ လည်ပြန်ပြီးတောင် လှည့်ကြည့်သွားကြတယ်။
" သွင် ခဏနေပါဦး "
အဲဒီလို လည်ပြန်လှည့်ကြည့်တဲ့အထဲ သေချာပေါက်ကို ကျွန်မတော့ မပါပါဘူး ။
" လွှတ် "
အမရာက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို လွှတ်ပြီး မထိတော့ပါဘူးဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ့ လက်ကို မြှောက်ပြတယ် ။
" ငါ့ကားရှေ့က ဖယ် "
" စကားပြောရအောင် "
" ပြောစရာမရှိဘူး "
" ငါ့မှာ ရှိတယ် "
" ငါ့မှာလည်း ရှိခဲ့ပါတယ် ၊ နင် အလေးထားခဲ့လို့လား "
အမရာ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ခပ်ဟဟဖြစ်သွားတယ် ။ သူ့ရှေ့က လှည့်ထွက်တော့ ကျွန်မရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီလက်ဖျားကို လှမ်းဆွဲထားတယ် ။
" သွင် "
" နင် ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားနေတာက ဒီကုမ္ပဏီရဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးနော် ၊ အချုပ်ထဲ ညမအိပ်ချင်ရင် လွှတ်လိုက် "
" အချုပ်ထဲ ဘာကိစ္စနဲ့ အိပ်ရမှာလဲ ၊ အိပ်မယ့်အိပ် နင်နဲ့ပဲ အိပ်မှာပေါ့ "
" အမရာ ! "
အမရာက ရယ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ အင်္ကျီကို လွှတ်လိုက်တယ် ။ ပြီးတော့ သူ့လက်ထဲက ပန်းစည်းကို ကျွန်မဆီ အတင်းပေးတယ် ။
YOU ARE READING
ချစ်ခြင်းသွင်ပြင်
Romanceအချစ်ရဲ့ အသွင်အပြင်ဟာ ဆံပင်နီညိုရောင်တွေကို လက်နဲ့ မကြာခဏ သပ်တင်လေ့ရှိပြီး ... အချစ်ဟာ ခပ်ထေ့ထေ့ အပြုံးတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်တယ် ။
