သွင် မရှိဘဲ နေဖြစ်ခဲ့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပါပြီလဲ ။ သွင်မရှိဘဲဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မသုံးဖြစ်တော့တာကရော ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပါပြီလဲ ။
ကျွန်မ မှတ်မထားပါဘူး ။ သွင် ကျွန်မအနားမှာ မရှိတော့တဲ့ နာရီလက်တံတွေအကြောင်း မေ့ဖျောက်ထားတာ ကြာပြီလို့ ထင်တာပဲ ။ သွင် မရှိတော့တဲ့ အနာဂတ်မှာ အဆင်ပြေပြေ နေရဖို့ မမျှော်လင့်ထားပေမယ့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ထပ်မဖြစ်တော့တာကပဲ ကျေးဇူးတင်စရာ ကောင်းနေပြီ မဟုတ်လား ။
" အလုပ်တွေ ပါးရင်လည်း ပြန်လာဦးလေ ၊ မေမေ့သမီးလေးကို လွမ်းလှပြီ "
" လာမှာပါ မေမေရဲ့ ၊ ပြည့်ပြည့် မွေးနေ့လည်း ရှိသေးတော့ လာဦးမှာ "
" ဝမ်းမနာသမီးကိုကျ သတိရတယ်နော် ၊ သူ့ကို ဝမ်းနဲ့ လွယ်မွေးထားရတဲ့ မအေကိုကျ သတိရတယ် မပြောဘူး "
မေမေ့ရဲ့ စကားမှာ ကျွန်မ သဘောတကျ ရယ်လိုက်မိတယ် ။ မေမေနဲ့ အလုပ်အကြောင်းအနည်းငယ်ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်တော့ ကျွန်မရဲ့ အခန်းက တစ်ဖန်ပြန်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတယ် ။ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး laptop ရှေ့မှာ ပြန်ထိုင်လိုက်တယ် ။ ဖိုင်တွဲတွေကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု စစ်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားမိတဲ့ အချိန်က သန်းခေါင်နားကို ကပ်နေပြီ ။
တစ်နေ့တာလုံးရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို ဖြေဖျောက်ဖို့ ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေ သုံးရပါ့မလဲ ။ အားသွင်းထားတဲ့ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်မိတော့ မိုချိက ဓာတ်ပုံတစ်ချို့ကို ပို့ထားတာကို တွေ့ရတယ် ။
ရဲဝင်းလည်း ပြန်ရောက်နေပြီး မင်းထင်ကလည်း အလုပ်မှာ ရာထူးခပ်ကြီးကြီးတစ်ခု ရသွားပြီ ။ ယုနဲ့ မိုချိကလည်း ဆိုင်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စီမံခန့်ခွဲနေဆဲပဲ ။
ကျွန်မကတော့ ထွက်ပြေးလာခဲ့တာ ။ အရာအားလုံးဆီကနေ ထွက်ပြေးလာခဲ့တာ ။ ဒါပေမယ့် အဝေးကြီးကို မပြေးရဲဘူး ။ ဘာကို စောင့်မျှော်နေသလဲလို့ မေးလာခဲ့ရင် ဘာကိုမှ စောင့်မျှော်မနေပါဘူးလို့ပဲ ဖြေရမှာ ။ ကျွန်မ တကယ် ဘာကိုမှ စောင့်မျှော်မနေခဲ့ပါဘူး ။
YOU ARE READING
ချစ်ခြင်းသွင်ပြင်
Romantikအချစ်ရဲ့ အသွင်အပြင်ဟာ ဆံပင်နီညိုရောင်တွေကို လက်နဲ့ မကြာခဏ သပ်တင်လေ့ရှိပြီး ... အချစ်ဟာ ခပ်ထေ့ထေ့ အပြုံးတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်တယ် ။
