ချစ်ခြင်းသွင်ပြင်

၁၈

အသက်ရှူကြပ်ရတဲ့ ညတွေက တဖြေးဖြေးနဲ့ တိုးလာတယ် ။ လက်တစ်ဖက်ကို ရေတွက်လို့ ပြည့်တဲ့ အချိန်ကနေ ရက်သတ္တပတ်တွေအထိ တရိပ်ရိပ်နဲ့ ကူးပြောင်းလာတယ် ။ သွင်မရှိဘဲ နေနိုင်ဖို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေမယ့် ဒီလောက်အထိ နေရခက်ပါလိမ့်မယ်လို့ မတွေးထင်ထားခဲ့မိတာတော့ အမှန် ။

ပန်းရနံ့တွေ မရှိတဲ့ ပန်းခင်းထဲ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ဖွေရှာရတာဟာ ဘယ်တုန်းကမှ လုပ်မိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့တဲ့ အဖြစ်တွေပါ ။ ဘာအိပ်မက်မှ မမက်ပါဘဲ လန့်နိုးလာရတဲ့ ညတွေလည်း များလှပြီ ။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ သွင်များ ပြန်ရောက်နေလောက်မလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက် တစ်သီကြီးကို ပိုက်လို့ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်မိတယ် ။

ကျွန်မဆီ ပြန်လာခဲ့ပါမယ်ဆိုတဲ့ စာတစ်ကြောင်းဟာ နောက်ဆုံးအမှတ်အသားအနေနဲ့ ရှိနေဆဲပဲ ဆိုတာကို မြင်လိုက်ရတိုင်း မျှော်လင့်ချက်တွေက ကျောက်ဆောင်ကျောက်ခဲတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရင်ဘတ်ဆီ ပစ်ပေါက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားချက်ကို ရတယ် ။

ကျွန်မမှာ သွင်နဲ့ပတ်သက်လို့ မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာကို ထားဖို့ အခွင့်ရှိရဲ့လားတောင် မသိဘူး ။ သွင်ပေးခဲ့သမျှကို ကြိုးရှည်ရှည်နဲ့ လှန်ထားတာပါဆိုပြီးလည်း မထင်ရက်ဘူး ။ အတုအယောင်တွေ မဟုတ်ပါဘူးလို့ ယုံကြည်ချင်နေသေးတာကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အမှောင်ထဲ တွန်းပို့နေမိသလိုပါပဲ ။

အနီးအနားက လူတွေနဲ့ပါ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ထားပြီး ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ အပြစ်ပေးနေမိတယ် ။ မှားနေတယ်ဆိုတာကို သိပေမယ့် ဘယ်အရာတွေက မှားယွင်းနေသလဲဆိုတာကိုတော့ မဝေခွဲတတ်ဘူး ။ သွင့်ကို ကျွန်မရဲ့အာရုံတွေထဲ ဝင်နှောင့်ယှက်ဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်တာကပဲ မှားနေတာလား ။ အချစ်နဲ့ ပတ်သက်လာရင် အတွေ့အကြုံသုညနဲ့ ကျွန်မက ရူးရူးမိုက်မိုက်နဲ့ သွင့်ရဲ့ ဘဝထဲ တိုးဝင်သွားဖို့ ကြိုးစားမိတာကပဲ မှားနေတာလား ။

" ဒီလိုပြောရတာက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေမယ်ဆိုတာသိပေမယ့် အစစအရာရာ ဂရုစိုက်ကြကွာ ၊ ငါတစ်ယောက်မရှိတာက ဘာမှ မဖြစ်ဘူးဆိုပေမယ့် .... "