ချစ်ခြင်းသွင်ပြင်

၃၆

စားပွဲပေါ်တင်ထားတဲ့ လက်စွပ်ဗူးကို ခပ်ငိုင်ငိုင်ငေးရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ထပ်ပြီး ချလိုက်မိပြန်တယ် ။ လမ်းမှာလည်း လူသွားလူလာတောင် မရှိတော့တဲ့ အထိ ညက တဖြေးဖြေးနက်လာပြီ ။ ဘေးက တိရစ္ဆာန်ဆေးခန်းကတော့ တနင်္ဂနွေနေ့ ဖြစ်တာကြောင့် လုံခြုံရေးဦးလေးကြီးနဲ့ night duty ကျတဲ့ လူတစ်ချို့အပြင်မရှိဘူး ။  

အခုထိ မီးမညှိရသေးတဲ့ စီးကရက်ကို လက်ညှိုးနဲ့ လက်ခလယ်ကြားကနေ နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကြားကို ကူးပြောင်းလိုက်ပေမယ့် မီးညှိဖို့လည်း မတွေးမိသေး ။ သွင့်ကို အရွဲ့တိုက်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်မ အတွေးထဲတောင် ဝင်မလာတဲ့ ကိစ္စရပ်ပါလေ ။

" အ ... "

အနောက်ကနေ မပြင်းမလျော့တဲ့ အရှိန်နဲ့ ခေါင်းကို ရိုက်ခံလိုက်ရတာကြောင့် ဆေးလိပ်က ‌အောက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားတယ် ။

" ငါ ပိတ်အုပ်လိုက်ရ "

" အုပ်ပြီးနေပြီ "

ကျွန်မကို မပြောမဆိုနဲ့ ရိုက်နိုင်တယ်ဆိုတာက ဒီရပ်ကွက်ထဲမှာ မိုချိနဲ့ မမလွန်း အပြင်မရှိဘူး ။ ‌မိုချိကတော့ သေချာပေါက် ဒီအချိန်အပြင်မထွက်ဘူးလေ ။

" လွန်းငယ်ကလည်း ကလေးကို "

နှိုင်းမခက သူ့ဝသီအတိုင်း ဟန့်ပေမယ့် တားတော့ မတားဘူး ။ အဲဒါကြောင့် မမလွန်း နောက်တစ်ချက် ထပ်ရိုက်ရင်လည်း ကျွန်မ ထပ်ခံရဦးမှာ ။

" ဘာကလေးလဲ ၊ ပျက်စီးနေတာ တွေ့လား "

နှိုင်းမခရဲ့ လက်ထဲမှာ ရေခဲချောင်းနဲ့ ဒိန်ချဉ်ဘူးတွေထည့်ထားတဲ့ အိတ်တစ်ခုတွေ့ရတယ် ။

" ဒိန်ချဉ်တိုက် "

" ငါ့မိန်းမအတွက်လေ ၊ မတိုက်နိုင်ပေါင် "

" ပေးလိုက်ပါ အစ်မကလည်း "

နှိုင်းမခက မမလွန်းကို နှုတ်ခမ်းဆူပြပြီး အိတ်ထဲက ဒိန်ချဉ်ဘူးတစ်ခုကို ထုတ်ပေးတယ် ။ မမလွန်းကတော့ အောက်ပြုတ်ကျသွားတဲ့ စီးကရက်ကို ကောက်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ သွားထည့်တယ် ။

" ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ပြော "

လွတ်နေတဲ့ ခုံတွေမှာ အသီးသီးဝင်ထိုင်ပြီး ကျွန်မကို အစ်အောက်တော့မယ့် ဆရာဝန်ဇနီးမယားနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ် ။