ချစ်ခြင်းသွင်ပြင်

၂၂

ရုံးထဲကနေ ထွက်လာတော့ အရှေ့က ကားပါကင်မှာ ရပ်ထားတဲ့ ခွန်းရဲ့ ကားကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။ ဆင်းမလာပုံထောက်ရင်တော့ ကျွန်မထွက်လာတာကို မတွေ့ဘူးထင်ပါရဲ့ ။

ကားမှန်ကို လက်ထဲအုပ်ပြီး အထဲကို ကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားတဲ့ ခွန်းကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။ မနှိုးဘဲနဲ့ ကားပေါ်တက်လိုက်တော့မှ တံခါးဖွင့်သံကြောင့် နိုးသွားတဲ့ပုံပါပဲ ။

" နေမကောင်းဘူးလား ခွန်း ၊ မလာခဲ့လည်း ဖြစ်ပါတယ်ဆို "

" ကောင်းပါတယ် ၊ မလာလည်း ဖြစ်တာက သွင့်အတွက်လေ ။ ကျွန်မအတွက်ကတော့ မဖြစ်ဘူး ။ ဒီနေ့ ရုံးမှာ အဆင်ပြေခဲ့ရဲ့လား "

တစ်နေ့တာအတွင်း ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့ရသလဲဆိုတာကို ‌ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောဖို့ စိတ်ကူးမရှိခဲ့တဲ့ ကျွန်မဟာ ခွန်းရဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် တစ်နေကုန်ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရသမျှကို ထုတ်ဖော်နေမိပါသတဲ့ ။ အံ့ဩစရာပါပဲ ။

" အဲဒါနဲ့ စစ်ပြီးသမျှကို ပြန်ကြည့်ပေးရသေးတယ် "

" အဲဒါကောင်းကောင်းဆူပေးသင့်တယ် သွင်က "

" အလုပ်ဝင်စလေကွယ် ၊ သွားဆူမှ ငိုပြီး အလုပ်ထွက်သွားဦးမယ် "

" ကျွန်မကိုကျ ခဏခဏဆူပြီးတော့ "

" တူမှမတူဘဲ ၊ မင်းက ဆိုးလို့ ဆူတာလေ "

ခွန်းက နှုတ်ခမ်းကို ချစ်ဖို့ကောင်းအောင် ဆူလို့ ကျွန်မကို လှည့်ကြည့်လာတယ် ။ စကားတွေ ပြောရင်းနဲ့ပဲ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်လာတော့ ခွန်းက သက်ပြင်းကို မသိမသာချလိုက်တယ် ။

" ဟော ဘာလို့ သက်ပြင်းချတာလဲ "

" မပြန်ချင်လို့ "

" ခေါ်ထားဖို့တော့ စိတ်ကူးမရှိဘူးရှင် ၊ ရှင့်သဘောနဲ့ရှင် Uber driver လာလုပ်တာ "

" ကားခတော့ ပေးမှပေါ့ မမရဲ့ "

ကားပေါ်က ဆင်းတော့မယ့် ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆွဲထားတော့ ရယ်လို့ သူ့ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ထိုးဖွမိပြန်တယ် ။ ဒါပေမယ့်လည်း ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေဆီကို အလည်အပတ်ရောက်လာပြန်တာက သူ့ရဲ့ ခပ်နွေးနွေးနှုတ်ခမ်းတွေပဲ ။