စာဝင်သွားပြီး စက္ကန့်ဝက်လောက်မှာပဲ ခွန်းဆီကနေ ခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုက ရောက်ရှိလာတယ် ။ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပေမယ့် ခွန်းကလည်း ဘာစကားမှဆိုမလာသလို ကျွန်မကလည်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘူး ။
" ဟယ်လို "
" အဲဒီနေရာက အမြဲ သွင့်အတွက်ပဲ ၊ သွင့် မေးခွန်းအတွက် အဖြေဆိုရင် အင်း လွတ်နေသေးတယ် ။ သွင် တစ်ယောက်တည်းအတွက် နေရာမို့လို့ ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် အလွယ်လေး ယူလိုက်လို့ ရတယ် "
စကားတွေ ပြောလိုက်တာက ခွန်းပေမယ့် ကျွန်မကပဲ မောဟိုက်လာရတယ် ။ ခွန်းရဲ့ အခန်းက မီးပြန်ပွင့်လာပြီး ခွန်းက ဝရန်တာဆီကို ထွက်လာတယ် ။ ဝရန်တာမှာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်လျှောက်ရင်း ကျွန်မဆီက စကားပြန်ကို စောင့်နေတဲ့ ပုံပါပဲ ။ သူ့ကို စကားပြန်ပြောပေးဖို့တော့ တစ်ခွန်းတောင် မတောင်းဆိုဘဲ ကျွန်မရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတွေကို သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ သည်းခံနေရှာတာပဲ ။
" ခွန်း "
" ဟုတ် "
" အပြင်မှာ အေးတယ် ၊ အိမ်ထဲကို ဝင် "
ခွန်းက ဆက်ခနဲ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်တယ် ။ ရပ်ထားတဲ့ ကားကို မြင်သွားပုံရတဲ့ ခွန်းဟာ အိမ်ထဲကို အလျင်အမြန်ပဲ ပြေးဝင်သွားတယ် ။
" ထွက်မလာနဲ့တော့ ၊ တို့ အခု ပြန်မှာ "
" ခဏလေး သွင် ၊ သွင့်ဆီက အဖြေကို ကျွန်မ အခု ကြားရမှ ဖြစ်မယ် ။ ခဏလေး ကျွန်မ အခု အောက်ထပ် ရောက်နေပြီ "
မှားသွားပြီလို့ တွေးထင်နေခဲ့မိသမျှက အိမ်တံခါးကို ဆွဲဖွင့်ပြီး ပြေးထွက်လာတဲ့ ခွန်းကို တွေ့လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ အကုန်ပျောက်ကွယ်ကုန်တယ် ။
ကားတံခါးကို ဖွင့်ပြီး အပြင်ကို ထွက်လိုက်တော့ ကားထဲမှာ မခံစားခဲ့ရတဲ့ အေးစိမ့်မှုက အင်္ကျီလက်တိုပဲ ဝတ်ထားတာကြောင့် မလုံခြုံတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို တတိတိနဲ့ တိုးဝင်လာတယ် ။ ခွန်းက သော့တံကို အမြန်လှည့်ပြီး တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်တော့ နေရာမကျလိုက်တဲ့ သော့ခလောက်က သူ့ခြေထောက်ပေါ်ကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ပြုတ်ကျသွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ် ။ ကျွန်မကသာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်စွားပေမယ့် သူကတော့ ဘာမှ မဖြစ်သလို ကျွန်မဆီ ပြေးလာတယ် ။
YOU ARE READING
ချစ်ခြင်းသွင်ပြင်
Romanceအချစ်ရဲ့ အသွင်အပြင်ဟာ ဆံပင်နီညိုရောင်တွေကို လက်နဲ့ မကြာခဏ သပ်တင်လေ့ရှိပြီး ... အချစ်ဟာ ခပ်ထေ့ထေ့ အပြုံးတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်တယ် ။
