ဆေးရုံက ဆင်းပြီးတဲ့ အချိန်မှာတော့ သွင်နဲ့ နေ့တိုင်း တွေ့ခွင့်ရနေတဲ့ အခွင့်အရေးလေးက ဆုံးရှုံးသွားရတယ် ။ ဆိုင်ကိုလည်း မလာခိုင်းသေးတာကြောင့် ညနေစောင်းတဲ့အထိ လမ်းထိပ်က convenient store ရဲ့ အရှေ့က ခုံမှာ အအေးတစ်ဗူးရှေ့ကို ချလို့ ထိုင်နေမိတယ် ။ ဘေးက ဆေးကုခန်းကတော့ ပိတ်သွားပြီ ။ အဲဒါလည်း ကောင်းပါတယ် ၊ မဟုတ်ရင် မျက်နှာတွေ့နေရဦးမယ် ။
" ခွန်းခွန်း အိမ်ထဲမှာ မနေဘဲနဲ့ ထွက်လာပြန်ပြီ "
အသံကြားလို့ မော့ကြည့်လိုက်တော့ မမလွန်းက ဒိန်ချဉ်ဘူးကို ကိုင်ထားရင်းနဲ့ ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လာတယ် ။
" အိမ်ထဲမှာပဲ အချိန်တိုင်းမနေချင်ပါဘူး ၊ အဲလိုဆိုပြီး ရည်းစားဆီလည်း သွားလို့မရဘူး ။ စိတ်ညစ်တာ "
" အန်တီကတော့ မလွှတ်ဘဲနေမယ်လို့ မထင်ဘူး ၊ နင်က အစကတည်းက ပြောမရဆိုမရဆိုတော့ လွှတ်မှာပါ "
" သူက မလာခဲ့နဲ့တဲ့ ၊ ပြန်ဖျားမှာစိုးလို့တဲ့ "
မမလွန်းကို မျက်နှာရှုံ့မဲ့ပြီး ဖြေရှင်းချက်ပေးမိတော့ သူက ရယ်တယ် ။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်ကို မတွေ့တာကြောင့် တစ်ချက်ဝေ့ပြီး ရှာလိုက်မိတယ် ။
" မမရဲ့ အညိုရောင်တောက်တဲ့ကြီးရော "
" အောင်မာ စော်စော်ကားကားနဲ့ ၊ တောက်တဲ့က နင် "
" အံမယ် သူများက ခွာတယ် ၊ မမရဲ့ တောက်တဲ့က မိုးကြိုးပစ်ရင်တောင် ခွာမှာမဟုတ်ဘူး "
မမလွန်းက ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်တွေကို ထိုးဖွလာတော့ ပိုပြီး မှိုင်တွေသွားတယ် ။ သွင့်ကို တွေ့ချင်လိုက်တာလေ ။
" မမ "
" အင်း "
အစက ဒိန်ချဉ်တောင်းသောက်မလို့ ခေါ်လိုက်တာဆိုပေမယ့် မေးခွန်းတစ်ခု ဖျက်ခနဲ ဝင်လာမှ ဒိန်ချဉ်တောင်းသောက်မယ့်အစီအစဉ်က ပျောက်သွားတယ် ။
" မမနှိုင်းကို ချစ်လား "
မမလွန်းက ဖျက်ခနဲ လှည့်ကြည့်တယ် ။ သူ့ရဲ့ အကြည့်မှာလည်း မေးတတ်ရန်ကောဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေ ပါနေတယ် ။
YOU ARE READING
ချစ်ခြင်းသွင်ပြင်
Romanceအချစ်ရဲ့ အသွင်အပြင်ဟာ ဆံပင်နီညိုရောင်တွေကို လက်နဲ့ မကြာခဏ သပ်တင်လေ့ရှိပြီး ... အချစ်ဟာ ခပ်ထေ့ထေ့ အပြုံးတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်တယ် ။
