Hira Şahin ve Arslan Demir Öztürk'ün inişli-çıkışlı aşk hikayesine hoş geldiniz..
Hirayla Arslan birlikte kalmayı başaracaklar mı?
Ve seni, benim hayatıma uğratan kaderin de vardır bir bildiği..
Berdelle evlendiler, sizce nefret aşka dönüşe bilecekm...
Dünyada bu kadar insan var, ben yalnız seni görüyorum..
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
45.Bölüm
Evimsin..
Dudaklarımı koparırcasına öpüyordu. Karşılık veremiyordum, donmuştum kendimde değildim sanki. Kendimi geri çekmeye çalıştım, elleriyle yüzümü tutarak izin vermedi. Zorlukla kendimi doyamadığım dudaklarından kopardım, alnımı alnına yasladım nefes-nefese konuştum - Y-yanlış yapıyoruz. Bunu yapma lütfen" ne söylediğimi bilmeden konuştum - Son şans, lütfen" başımı hayır anlamında salladım - Hayır" diye bildim sadece, yine konuştum - Konuşmak istedin, konuştuk. Bitti. Affet kendimi kaybettim." Kendimi ondan zorlukla uzaklaştırdım, kendimde güç toplayarak ayağa kalktım. Arslansa öylece sakince durmuş gözlerime bakıyordu. Elimi uzattım, kalkmasına yardım etmek için. Yardımımı kabul ederek ayağa kalktı, amma elimi bırakmadı, yutkunarak yutkunarak - Affetmeyecekmisin? Şans vermiyecekmisin artık bize? Yetmedimi bu kadar ayrılık? Ölüyorum görmüyormusun? Nefretin bu kadarmı kuvvetli bana karşı?" gözlerim dolmuştu, konuşamıyorum, öylece bakıyordum - Konuş nolur sessiz kalma" ağzımı açacakken yine konuştu - Hiram bizi yok etme nolur" gözlerimde dolmuş yaşlar yanaklarımda yol almaya başladı - Lütfen git Arslan, yalnız kalmak istiyorum" yüzümü okşadı, alnıma dudaklarını bastırdı - Şimdi gidiyorum, kalbim. Amma geleceğim, söz veriyorum kalbini yeniden kazanacağım. Sen benim karanlık dünyamın ışığısın." Gitdi, öylece arkasından baktım. Ne yapacaktım? Ne yapmalıydım? Sonumuz ne olacak? Aşağıya çökerek, kafamı koltuğun alt kısmına yasladım, öylece donmuş karşı duvara bakıyordum. Kendim susuyordum, kafamın içindeki seslerse beni tüketiyordu. Sahi hayatım nasılda darmadağın olmuştu, kaç yıldır ailemden uzaktım, telefonla bile arasıra konuşuyordum. Abimin çocuğunu bile doyunca öpememiş, koklayamıştım. Yalnızca fotoğraflarda görmüştüm. Ben tüm bunları haketmiştimmi? Ben neden mutlu olmamıştım? ailem, çocuklarım, beni seven kocam hiçbirşeyim yok. Yalnız, kırgın, darmadağın..
Gözlerime düşün güneş ışığıyla, gözlerimi ovaladım. Boynum tutulmuştu, yerden zorlukla kalkarak, saate baktım öyle 12 e geliyordu bu kadar uyumuşmuydum? Elimle ağrıyan başımı ovdum, işede gidememişdim. Volkandan 45, Devremden 76 çağrı ve 23 mesaj. Merak etmiştiler, ikisinede mesaj attım, iyiyim diye. Telefonu koltuğa atarak, kalktım. Odama giderek, duşa girdim. Hiçbirşey düşünmek istemiyordum, şimdilik..
Kısaca duş aldıktan sonra, günlük kiyafetlerimden giydim. Saçlarımı açık bırakarak, mutfağa geçtim. Tüm günü kendimle ilgilenecekdim, o yüzden ilk olarak sevdiğim makarnanı yapmaya başladım. Pizza, cips, dondurma, cola, dürüm, çikolatalar sipariş verdim. Ben bu kadar şeyi nasıl yeyecekdim, Allah bilir..
3 saat geçmiş, koltukta bir elimle karnımı tutmuş, diğeriyle ağzıma cips dolduruyordum korku filmine bakarak. Yemekten karnım partlayacaktı amma elimle ağzım durmuyordu. Filmin bitmesiyle bende bittim, korkudan yüreğim ağzımdan çıkıyordu. Ben odama şimdi nasıl gidecektim. Salakmısın kızım gece-gece korku filmine neden bakar ki, insan? El mecbur koltukta uyumaya çalıştım, gözlerimi kapatınca vampirler görüyordum. Böyle, korka-korka geceyi sabah ettim.
