''Δεν καταλαβαινω γιατι να μπλεκεται παντου αυτο το παιδι...Βγηκε πολυ προβληματικο.''Τα ματια μου ανοιγουν ευκολα.Παω να σηκωσω το κεφαλι μου και ενας τεραστιος πονος με τραβαει προς τα πισω.Φωναζω και τοτε ολα τα βλεμματα γυρνανε προς τα εμενα.Η μαμα μου , ο μπαμπας μου και η θεια μου.
''Ξυπνησε.''Λεει η θεια μου.
''Τι εκανες παλι ρε; Γιατι σε βαρεσαν;''Ο μπαμπας μου φωναζει.Κλεινω τα ματια μου και παρακαλω να ερθει καποιος να μου δωσει κανενα ηρεμιστικο .Δεν θα αντεξω.
''Μην το αποπαιρνεις το παιδι.''Η μαμα μου επεμβαινει.Ακουμπαει το χερι μου και εγω της το απομακρυνω.
''Ποτε φευγω;''Απευθυνομαι στην θεια μου που ειναι καπως πιο λογικη απο ολους εδω μεσα.
''Να φυγεις; Ξες οτι κοιμασαι 6 ωρες; Εχεις παθει σοβαρη διασιση δεν μπορεις να φυγεις απο εδω ακομα.''Φωναζει αλλα ξερω οτι ενδιαφερεται λιγο.
''Καλα , θελω να κοιμηθω φυγετε.Ολοι.''Η πορτα χτυπαει και ενα γιατρος με μια νοσοκομα μπαινουν στο δωματιο.
''Καλησπερα Ιθαν , πως αισθανεσαι;''Ειναι ο ιδιος γιατρος που με αναλαμβανει καθε φορα.
''Ποναει ολο μου το κεφαλι.''Πιανω το κεφαλι μου και αισθανομαι ενα υφασμα.Κοιταζω στον μικρο καθρεφτη απεναντι και βλεπω μια γαζα τυλιγμενη γυρω απο το κεφαλι μου.Ξεφυσαω και ξαπλωνω πιο βαθια στο κρεβατι.
''Θα σου δωσουμε λιγα ακομα χαπια που θα σε απαλλαξουν απο τον πονο.Το μονο που πρεπει να κανεις εσυ ειναι να κοιμηθεις αρκετα.Ενταξει;''Μου μιλαει λες και ειμαι μωρο.Παπαρα.
''Τι εγινε με τον Λακ;''Απευθυνομαι αδιαφορα στον μπαμπα μου.
''Ποιον Λακ; Τι ειναι αυτα που λες;''
''Ο τυπος που με χτυπησε.''Διευκρινιζω.Δεν τα πηγαινει καλα με ονοματα.
''Ααα μια χαρα ειναι.''Λεει και γελαω σιγανα.
''Εννοεις στην φυλακη;''
''Οχι τωρα υποθετω οτι ειναι σπιτι του.''Μιλαει τοσο απλα και απλως θελω να σηκωθω και να κοπανησω το κεφαλι του στον τοιχο.
''Γιατι;''Κανω να σηκωθω αλλα ζαλιζομαι.''Δες τι μου εκανε.''
''Κανονικα δεν επρεπε να ερθω να σε δω.Ειναι η τελευταια φορα. Δεν μπορω καθε φορα που μπλεκεσαι σε καβγαδες να σε βγαζω απο τις φυλακες.''Μου φωναζει και οι γιατροι βγαινουν εξω απο το δωματιο γρηγορα.
''Τι ειναι αυτα που λες; Εσυ εισαι ικανος να μην του εκανες καν καταγγελια.''Η θεια μου κανει νοηματα να σταματησω.Σιγα μην σταματησω.
''Φυσικα και δεν του εκανα.Που ξερω εγω τι του εκανες του παιδιου.''Τωρα ειναι που θελω να τον βαρεσω.
Κανεις ομως δεν του λεει να σκασει.Κανεις. Κλεινω τα ματια μου και μετραω μεχρι το δεκα απο μεσα μου. Δαμαζω την οργη μου και απλως χαμογελαω γυρνωντας στο πλαι προσπαθωντας να κοιμηθω...
Τιναζομαι αποτομα απο τον υπνο μου.Κοιμηθηκα ή ειναι ακομα εδω αυτος; Γυριζω την πλατη μου και το πρωτο που αντικριζω ειναι τα ξανθα μαλλια της Εβελιν.Στα αυτια της εχει λευκα ακουστικα και αμεσως χαμηλωνει την ενταση.
''Πως εισαι;''Ρωταει και αμεσως ζωντανευω με το ακουσμα της φωνης της.
''Ποια εισαι;''Θελω να την κοροιδεψω.
''Δεν με θυμασαι;''Γουρλωνει τα καταγαλανα ματια της.
''Σε εχω ξαναδει εδω γυρω;''Αυτο θα εχει πλακα.
''Που εδω γυρω; Ιθαν εισαι καλα ή με κοροιδευεις;''Γινετε λιγο καχυποπτη.Δημιουργω ενα τρελο χαμογελο στα χειλια μου και της λεω.''Δεν με λενε Ιθαν. Μηπως εχεις μπερδεψει σπιτι; Νομιζω στο αλλο στενο μενει ενας Ιθαν που η γυναικα του εχει πεθανει , μεγαλη ιστορια , εχεις ωρα να την ακουσεις;''Πιανω το χερι της και αυτη τιναζεται.
''Πρεπει να φωναξω τον γιατρο σου...''Κανει ενα βημα πισω τρομαγμενη και εγω γελαω δυνατα.
''Πλακα σου κανω πριγκιπεσσα...''Λεω μεσα απο τα γελια.
''Αι στο διαλο!''Λεει καπως θυμωμενα και καθετε στην καρεκλα κοιτωντας στο πατωμα.
''Δεν ηταν αστειο.''Μου λεει αποτομα αφου εγω συνεχιζω να γελαω.
''Νευρακια;''Της σηκωνω το φρυδι.
''Πας καλα; Ακομα και με διασιση με δουλευεις;''Κουναει τα χερια της.
''Παντα θα σε δουλευω μωρο μου.''Λεω με σαρκασμο.
Προς απαντηση της παιρνω ενα γρυλισμα.Δεν με κοιταζει καθολου.Και ουτε μιλαει.Εγω αντιθετως την κοιταζω στα ματια συνεχομενα εδω και 5 λεπτα.Λες και παιζουμε ενα παιχνιδι ποιος θα αντεξει περισσοτερο.
''Απλως παραδεξου οτι με θες πολυ. Μαλλον σου αρεσει να εισαι υποτακτικη ή κατι τετοιο.''Ανασηκωνω οσο μπορω τους ωμους μου.
''Μαλλον η διασιση σε πειραξε παραπανω απο οτι νομιζα και σου ξεκαθαριζω οτι δεν μου αρεσεις ουτε εξωτερικα.''Κανει μια εκφραση αηδιας.
''Εισαι εδω απο την στιγμη που με εβαλες να υποσχεθω να μην σου ξαναμιλησω.Και λες ψεματα δεν γινετε να μην δεν σου αρεσω.Σε ολα τα κοριτσια αρεσουν οι μπουκλες και τα πρασινα ματια και οι κοιλιακοι...''Λεω παραπανω περιφανα οτι θα επρεπε.
''Εισαι πολυ ψωνιο Ιθαν.Και σου ξεκαθαριζω οτι ειμαι εδω τελευταια φορα για να δω απλως πως εισαι.Ειναι λογικο να θελω να μαθω πως εισαι.Αφου...αφου... ξες σε ''Δεν βρησκει τι να πει.''Απο την στιγμη που ο Λοκ σε χτυπησε για εμενα.''Ολοκληρωνει.
''Μετα εγω ειμαι ψωνιο; Απλως ο τυπος με χτυπησε γιατι εχει ψυχολογικα. Ετσι και αλλιως ειμαι πολυ καλα. Δεν εχω τιποτα.''Περα απο τον φριχτο πονοκεφαλο.
''Λεγε οτι θες.Εγω φευγω.''Σηκωνετε δυναμωνοντας την ενταση στα ακουστικα της.
''Περιμενε.''Της φωναζω για να με ακουσει.Με κοιταει κοιτωντας με ειρωνικα.''Πιστεψε με , με περιμενουν αλλοι...''Περπαταει μεχρι την πορτα οπου και βγαινει.Τι ηταν αυτο;
''Ευχαριστω που ηρθες να με παρεις...''Λεω στον Στεφαν καθως πεφτω στο κρεβατι μου.
''Ολα καλα μεγαλε.Ξερεις οτι μπορεις να στηριζεσαι πανω μου.Ξες οτι δεν ηρθα για να μην δημιουργησω θεμα με τον μπαμπα σου ετσι;''Με ρωταει για να σιγουρευτει.Φυσικα και το ξερω αν ερχοταν θα γινοταν χαμος παλι.Ο πατερας μου νομιζει οτι ο Στεφαν με εμπλεξε.Καλα ο Στεφαν με εμπλεξε αλλα αν δεν ηθελα δεν θα εμπλεκα.
''Ναι φυσικα , αραξε αν θες.''Του δειχνω το δωματιο.
''Οχι θα φυγω , θα ερθει σπιτι μου μια κοπελα.''Γελαει καπως ντροπαλα.Αυτο σημενει οτι θα περασει καλα.Στεκεται μπροστα στον καθρεφτη και στρωνει τα μαυρα του μαλλια.
''Καλα να περασεις...''Γελαω και εγω.
''Θα εισαι σιγουρα καλα μονος;''Με ρωταει.Δεν θα ειμαι αλλα θελω να περασει καλα τουλαχιστον αυτος.
''Παντα ημουν...'' Λεω και νευει.
''Θα σε παρω οταν τελειωσω.''Γελαει και βγαινει απο την πορτα μου.Ξαπλωνω λιγο πιο βολικα στο κρεβατι μου και πιανω το κινητο μου.Εχω πολλες αναπαντητες απο την Τζορτζια και μερικα μηνυματα απο μερικα κοριτσια που αυτη την στιγμη δεν μου λενε τιποτα τα ονοματα τους.
YOU ARE READING
Fireproof Hearts.
Teen FictionΜπορεις να αρνηθείς τον έρωτα; Μπορείς να πείς όχι στην αγάπη; Αντέχεις την φωτία; Μια φορά ηταν αρκετή για τον Ίθαν. Ατίθασος και κυρίως ζόρικος. Δεν τον ένοιαζαν οι άλλοι μονάχα ο εαυτός του. Η Έβελιν , ενα φαινομενικά συνηθισμένο κορίτσι. Κανείς...
