Fireproof Hearts.

Part 22

Δυο πραγματα ευχομαι να ειχα αυτη την στιγμη. Αυτην και ενα ακομα μπουκαλι ουισκι.Ετσι θα ημουν ευτυχισμενος. Ετσι τα ματια μου θα γελουσαν με την ευτυχια της ψυχης μου.Μου λειπει τοσο οσο λειπει σε εναν εξαρτημενο το ποτο μου. Ισως καθε γουλια να ειναι και λιγο απο την Εβελιν. Ισως οταν τελειωσε το μπουκαλι να τελειωσε και αυτη. Ισως εγω να ειμαι παρανοικος. Ισως η αγαπη μου να μην ηταν αρκετη. Ισως εγω να ημουν λιγος. Αυτη ηταν ολοκληρη.Δεν ειχε αλλο μισο.Δεν ηθελε κατι αλλο να την συμπληρωσει.Απλως ηθελε συντροφια τα βραδυα που διαβαζε με τις ωρες. Ηθελε να δεχτει λιγη αγαπη για να συμπληρωσει το εγω της. Και εγω; Εγω που ειμαι μεσα στο εγω της; Εψαχνα να βρω μια μικρη τρυπα να μπω μεσα στην καρδια της. Οι σχισμες ομως ηταν τοσο μικρες που ουτε το χερι μου δεν μπορουσα να περασω. Θλιβομαι. Θλιβομαι που δεν με αφησε να γινω ενα με αυτην. Μα τωρα ποια αισθανομαι πιο μισος και απο μισος. Οχι γιατι δεν ειχα ποτε αλλα γιατι μου πηρε ενα μεγαλο μερος.


Και αν μου πεις οτι θα ερθει αυριο.Τι; Τι θα κανω; Θα τρεξω πανω της. Και θα την φιλησω. Και θα θελω τοτε μοναχα να πεθανω. Εγω να πεθανω.Για να την τιμωρησω. Για την απουσια της. Για την δειλια της και την δηθεν αγαπη της. Που να μιλησω; Πως να εκφραστω; το γραψιμο δεν μου φτανει.Θελω να μιλησω , να φωναξω , να τρεξω. Να τρεξω πισω της. Να την ψαξω , να φωναξω το ονομα της σαν τρελος. Να ζησω ξανα απο την αρχη τα παντα. Τα τηλεφωνηματα , το κενο , τις ωρες αυτες που περασαμε μαζι.


Μα αν αυτην ηταν ο ηλιος , εγω ημουν το φεγγαρι. Ετρεχα να την δω.Ποτε δεν την προλαβα.


Μα αν αυτη ηταν ο χειμωνας , εγω ημουν το καλοκαιρι.Ετρεχα να δω το κρυο της.Ποτε δεν τα προλαβα.


Και αυτη ηταν η Αλασκα , εγω η Αφρικη. Ετρεχα να δω τα χιονια της.Μα μολις τα συναντουσα τα ελιωνα. Τα κατεστρεφα. Και οσο και να γραφω παλι ο ιδιος μενω. Μονος.Κενος.Ερημος.



Ποιος να νοιαστει; Ποιος να με κοιταξει; Ποιος με αναγνωρισει; Δεν με ξερει κανεις. Ο μουνοχντουτος αλκολικος που ζει σε ενα χαμοσπιτο επειδη δηθεν εχει χρεη. Μα κανεις δεν εχει μπει στο χαμοσπιτο μου. Δεν εχει δει κανεις τις φωτογραφιες της. Κανεις δεν εχει διαβασει αυτα που γραφω.Κανεις. Μιλαν.Μιλαν. Μιλαν.Και εγω... ακουω , ακουω , ακουω.Υπομενω.Υπομενω.Αντεχω.Αναπνεω.



Και τα ματια μου κλεινουν.Ζαρωνουν.Και μενουν ετσι μεχρι να ξυπνησω απο καποιον εφιαλτη. Εφιαλτης.Τι λεξη. Ολοι εχουν δει.Αλλοι πολλους , αλλοι λιγους. Ολοι ξερουν το συναισθημα να ξυπνας απο ταχυκαρδια. Ολοι εχουν νιωσει τα δακρυα να κυλανε μολις ξυπνανε. Γιατι φοβουνται. Φοβουνται τοσο πολυ. Και ο φοβος τους στοιχιωνει. Τους τρωει. Τους βαλσαμωνει. Και τους αφηνει εκει.Μενουν στα ιδια. Δεν κοιτουν μπροστα γιατι φοβουνται μην δουν τον φοβο τους. Και εγω οταν σκευτομαι φοβο αυτο που μου ερχεται στο μυαλο ειναι αυτη. Οχι αυτη σαν παρουσια αλλα το μεσα της , αυτο που το αποκαλουμε ψυχη. Η ενωση του μυαλου και της καρδιας. Φοβαμαι την ψυχη της. Σκοτεινη , παγωμενη , ζεστη , ζωντανη. Αντιφατκο ε; Γελαστε. Γελουσα κι εγω στην αρχη.Μα οτι και να σκευτω παλι ειμαι εδω , στο σαπισμενο κρεβατι.Μονος.Κενος και ερημος.


Μα σε παρακαλω χειμωνα ελα. Ελα και ας παγωσω για παντα.Τουλαχιστον θα παγωσουμε μαζι....







________________________________________________________________________

 Δεν ηταν ακριβως κεφαλαιο.Αλλα οχι ηταν κεφαλαιο. Ποιος τα λεει αραγε αυτα; Ποτε τα λεει αυτα; Γιατι τα λεει αυτα; Love ya.<3