Fireproof Hearts.

Part 27

''Τι θες;''Με ρωταει ο 'Μεγαλος' μολις το σηκωνει.Η φωνη του ακουγεται τραχια και σιγουρα δεν εχει ορεξη για πολλα- πολλα.


''Η 'Μαυρη Σφαιρα' γιατι ανακατευεται στα δικα μας;''Ρωταω κατευθειαν αυτο που θελω.


''Δουλειες για ανωτερους Karl.''Λεει χωρις χρωμα στην φωνη του.


''Που εμαθαν αυτοι για την παραδοση παλι; Δεν ανησυχεις οτι υπαρχει διαρροη;''Καποιος μπασταρδος μιλαει.


''Φυσικα και υπαρχει.Και μιας που ανησυχεις τοσο πολυ για την ομαδα θα πας εσυ να τελειωσεις αυτην την δουλεια.''Μολις ολοκληρωνει στραβοκαταπινω.



''Ενταξει.Διευθυνση; Και ποτε;''Θα ειναι για το καλο ολων.Αν δεν με εσωζαν τωρα θα ημουν διαμελλισμενος και κομματιασμενος απο τις ροδες του τρενου.


''Εχεις ξαναπαει.Το ονομα του Ραμέλ.''Αμεσως μια μικρη σκηνη απο τον ξυλοδαρμο του μου ερχεται στο μυαλο.Ομως ξαφνικα ξεπηδαει ο μικρος Τζοναθαν να με κοιταζει απο την μισανοιχτη πορτα ενος μικρου δωματιου.


''Ισως ο Στεφαν θα ηταν καλ...''


''Οχι.Θα το κανεις εσυ!''Η φωνη του ειναι τοσο δυνατη που απομακρυνω το ακουστικο.


''Υπερασπισου την ομαδα μικρε αμυαλε.Πανε τωρα , δεν ειναι κανεις σπιτι περα απο αυτον.''


''Αν ειναι;''Σκευτομαι την ιδεα να ειναι ο μικρος Τζοναθαν ή η γυναικα του.


''Αν ειναι θα σκοτωσεις οποιονδιποτε εχει σχεση αυτος ο Καριολης.''Με αυτα τα λογια μου κλεινει το τηλεφωνο.


Ξεφυσαω και μπαινω στο μπανιο.Βγαζω τα ρουχα μου και ανοιγω το νερο για να δω αν ειναι ζεστο.Μολις ειμαι σιγουρος οτι ειναι στην καταλληλη θερμοκρασια μπαινω μεσα.Εχω να κοιμηθω ολοκληρο το βραδυ , και νιωθω τοση μεγαλη κουραση και αναρωτιεμαι τι κανει τωρα η Εβελιν.Λογικα εφτασε σπιτι της και βοηθαει τους γονεις της στην προετιμασια του τραπεζιου.Αυριο εχει γενεθλια.Ισως επρεπε να της παρω καποιο δωρο.Αλλα σαν τι; 'Χευ παρε αυτο το δωρο , δεν ειναι κατι , ενα φιλικο δωρο'Γκρ σαν τι θα μπορουσα να της παρω και πως να της το πω.Ισως με περασει και για καποιον ερωτευμενο ή κατι τετοιο.Και πρεπει να περιμενω μεχρι της 9 το βραδυ για να την δω..



Βγαινω απο το μπανιο και σκουπιζω ολο μου το σωμα με μια λευκη πετσετα.Οι μπουκλες στα μαλλια μου ειναι πολυ υγρες και μεγαλες σταγονες νερου πεφτουν πανω στο στεγνο μου δερμα κανοντας με να ανατριχιασω.Σκουπιζω γρηγορα και τα μαλλια μου κουνωντας την πετστετα πανω κατω προσπαθωντας να απορροφησω οση περισσοτερη υγρασια μπορω.


Τελειωνω με αυτο και φοραω εσωρουχα και καθαρα φρεσκοπλυμενα ρουχα.Βγαζω το μικρο πιστολακι απο το συρταρι και το βαζω στην μπριζα.Δεν θελω να βγω εξω με υγρα μαλλια και να κρυωσω.Αυτο ....



''Βιασου θα αργησουμε.''Την κοιταζω απο πανω μεχρι κατω.Η μπορντο κολλητη φουστα με το σκισιμο στο πισω μερος κανουν τα οπισθια της να δειχνουν ακομα πιο μεγαλα.


''Πρεπει να στεγνωσω τα μαλλια μου.Δεν θελω να κρυωσω''Γκρινιαζει.


''Μα ειναι μια χαρα.''Λεω αγανακτισμενος.


''Ιθαν , ηρεμισε δεν θα αργησουμε θα μου παρει δεκα λεπτακια αν τα ισιωσω κι ολας.''Λεει βουρτσιζωντας τα μαλλια της.


''Μα δεν τα χρειαζεσαι ολα αυτα.''Δειχνω ολα τα καλλυντικα μπροστα της.


''Το ξερω οτι σου αρεσω οπως ειμαι αλλα εμενα δεν μου αρεσω καθολου.''Ξερω οτι εχει ανασφαλειες αλλα ειναι τοσο ομορφη δεν μπορει να μην δεν της αρεσει ο εαυτο της.


''Σ'αγαπω.''Της λεω εννοωντας καθε γραμμα.






Παρκαρω εξω απο την οδο του Ραμέλ.Παιρνω τον σιγαστηρα απο το ντουλαπακι μου και τσεκαρω αν εχω το οπλο μου για εκτη φορα.Δεν ξερω γιατι εχω τοσο αγχος.Ηξερα οτι αυτος ο τυπος θα μας εκανε την ζημια.Στην αρχη ηταν με τους αλλους και μετα που το επισκευτηκα εγω κατι εγινε και ο Μεγαλος τον εβαλε στην ομαδα χωρις να δωσει εξηγησεις σε κανεναν.Και τωρα ηρθε η ωρα να τον βγαλω εγω.


Το σπιτι ειναι ενα μικρο σε μια φτωχογειτονια μεταναστων.Ανοιγω την πορτα του αυτοκινητου μου και περπαταω μεχρι την ξυλινη κακης ποιοτητας πορτας τους..Βαζω το χερι μου μεσα στην τσεπη μου και βγαζω την μαυρη υφασματινη μασκα που δεν καλυπτει τα ματια.Την φοραω και βαδιζω αργα και προσεκτκα μεχρι την πισω πορτα.Οπως φανταζομαι ειναι ανοιχτη.Μπαινω μεσα αθορυβα.Το σπιτι μυριζει ψημενη γαλοπουλα και στο βαθος ακουω παιδικα Χριστουγεννιατικα τραγουδια.Παντου υπαρχουν αγιοβασιλακια και η ατμοσφαιρα αν και φτωχικη πολυ ζεστη.Πιο ζεστη απο το ιδιο στο σπιτι μου.


Βαδιζω στον μικρο στενο διαδρομο.Μπορω να ακουσω καποιον να μιλαει.Βγαζω το οπλο πισω απο την πλατη μου και τοποθετω τον σιγαστηρα στο τελειωμα του οπλου μου.


''Ερχομαι αγαπη μου.''


''Γρηγορα μπαμπα.''Η Χριστουγεννιατικη μουσικη δυναμωνει.Ειμαι σιγουρος οτι ο μικρος Τζοναθαν ειναι εδω.Δεν , δεν μπορω να τον σκοτωσω.Η Εβελιν ξερει αυτον τον μικρο και του εχει και αδυναμια και εγω δεν μπορω απλως να τον σκοτωσω.


''Ποιος εισαι;''Ακουω μια αντρικη φωνη.Αμεσως κοιταζω πισω μου , ο Ραμελ κραταει ενα μεγαλο ξυλινο ροπαλο και δειχνει ετοιμος να με κοπανησει.


Αμεσως κλοτσαω με το ποδι μου την κοιλια του και τραβαω το ροπαλο πετωντας πισω μου.Με μια κινηση τον αφοπλιζω.


''Μεσα , μεσα στο δωματιο μπασταρδε.''Του φωναζω ανοιγωντας με το ποδι μου μια πορτα.Εκεινος υπακουει με τα χερια στο κεφαλι.Ειναι ενα υπνοδωματιο.


''Στο πατωμα.Στο πατωμα.''Του φωναζω αλλαζωντας ελαχιστα την φωνη μου. Δειχνω ενα μερος μπροστα απο το παλιο φθαρμενο κομοδινο.


''Μην κανεις κακο στον γιο μου , σε παρακαλω , θα σου δωσω οτι θελεις.''Κλαψουριζει.


''Δεν θελω τον γιο σου εσενα θελω παλιοκαριολη.''Αφηνω την φωνη μου χωρις καλυψη.Αμεσως το στομα του ανοιγει διαπλατα.


''Εσυ.'Παει να σηκωθει αλλα τον σπρωχνω με ολη μου την δυναμη προς τα πισω .Χτυπαει το κεφαιλι του στο κομοδινο και απο εκει δεν ξαναπροσπαθει να σηκωθει.



''Ηρθε η ωρα να τελειωνω με εσενα.''Λεω Σκουπιζωντας τα ιδρωμενα μου χερια.


''Οχ...''Η σφαιρα καρφωνεται στο μετωπο του σε κλασματα δευτερολεπτου.Δεν ακουγεται τιποτα.Το χερι μου μενει ακινητο σε ακριβως εκεινο το σημειο που τον σημαδευα.Το κορμι του εχει πεσει στο πλαι και μια μικρη κοκκινη λιμνουλα εχει δημιουργηθει γυρω απο το κεφαλι του.



''Μπαμπα;..''Ενας μικρος ψιθυρος με κανει να κουνηθω.Κοιταζω πισω μου.Ενα αγορι με καστανοξανθα μαλλια και καρο μπιτζαμες στεκεται κατω απο την κασα της πορτας.Ο κοσμος μου χανεται.


Στρεφω το πιστολι στον εαυτο μου.Τι εκανα; Τα ματια του μικρου Τζοναθαν με καρφωνουν.


''Μπαμπα;''Ξαναρωταει κοιτωντας με στα ματια.Πιεζω το οπλο πανω μου στο στηθος αγγιζωντας την σκανδαλη.Ενα λιγοτερο λαθος σε αυτον τον κοσμο.


''Συγνωμη.''Του λεω.Ενα μικρο φλασμπακ παιρναει μπροστα απο τα ματια μου.Περιεχει σκηνες με την μαμα μου να μου διαβαζει βιβλια , τον μπαμπα μου να διαβαζει την εφημεριδα του , την Καθριν να φωναζει το ονομα μου και την Εβελιν με κλειστα ματια στην ταρατσα του σπιτιου μου.



''Πουστη μου.''Απομακρυνω το οπλο απο πανω μου.Ειμαι δειλος για να το κανω.Στρεφω την προσοχη μου ξανα στον μικρο ο οποιος νομιζω εχει παθει κανονικο σοκ.Δεν κανει τιποτα.Νομιζω δεν μπορει να μιλησει.Βαζω το οπλο βιαστικα στην πλατη μου και σκυβω ακριβως μπροστα του.Τον σμπρωχνω κυριολεκτικα μεχρι τον διαδρομο.Τι να κανω; Δεν μπορω να τον αφησω να τον κοιταζει.Τον κατεστρεψα.Τον κατεστρεψα.Κατεστρεψα τα παντα.Κατεστρεψα την αθωοτητα του και ολο του το μελλον.Τον εκανα να μοιαζει με εμενα.



''Συγνωμη.''Δεν εχει σημασια αυτο που λεω.Πολλα δακρυα κοιλανε απο τα ματια του.


''Ιθαν.''Ψελλιζει.Με αναγνωρισε;....



____________________________________________________________________________


Οριστε.Ανρθωποι φευγουν απο την ζωη μας ετσι και ο γνωστος Τραγουδιστης Π.Παντελιδης εσβησε σημερα οπως ειμαι σιγουρη οτι ξερετε ολοι.Μα δεν θα σταθω στον τραγουδιστη.Θα σταθω στο οτι καθημερινα ανθρωπο πανω απο τα 20 πεθενουν σε αυτοκινιτιστικα δυστηχηματα.Ποιος; Ποιος μιλησε για αυτους; Ο Σάλος για τον χαμο του με στεναχωρουν. Κανεις δεν νοιαζεται για τα καθημερινα θυματα που ειναι απλη καθημερινη ανθρωποι.Ο αδερφος μας , ο θειος μας ή και ο μπαμπας μας. Εχω υπαρξει πολλες φορες μπροστα σε τροχαια και σε νεκρους.Δεν θελω να εμβαθυνω κι αλλο στο θεμα απλως ηθελα να πω οι ανθρωποι πεθενουν καθε μερα.Μπορει μια μερα να ειναι ο δικος σας ανθρωπος.Για αυτο οσα πιο πολλα 'Σ'αγαπώ' μπορειτε. love ya.<3

*Ξερω οτι ολοι μετα απο το κεφαλαιο μισειτε και εμενα και τον Ιθαν ...Just wait for the next.<3