Naked Again

19

19

Mick

Ze maakte me gek.

En niet alleen van verlangen – nee. Er was meer. Er was zoveel meer in haar. Het was niet alleen haar uiterlijk wat ervoor zorgde dat mijn lichaam hevig naar haar hunkerde. Het was evengoed haar innerlijk. Ze was een zelfstandige vrouw, dat was duidelijk te merken. Ze liet niet zomaar met zich sollen, en dat was zeker iets wat ik waardeerde in een vrouw.

Ik wilde haar.

Ik wilde haar voelen. En nog veel meer proeven. Niet alleen haar tere lippen – nee. Ik wilde zoveel meer proeven.

Maar zij wilde mij niet. Een diepe frons sierde mijn voorhoofd, ik voelde mijn huid pijnlijk samentrekken. Ik begreep het niet. Ze leek zo gewillig. Het leek alsof ze het wilde, maar plots verbrak ze de kus. Plots had ze de lakens weer om zich geslagen. En plots beende ze naar de badkamer.

Ik begreep niets van vrouwen.

Ik vroeg mij af of ik ze ooit zou begrijpen.

Het gekletter van water was al snel te horen, wat verraadde dat ze onder de douche stond. Was ze mijn geur van haar lichaam aan het schrobben? Die gedachte zorgde ervoor dat er iets vanbinnen stak. Het deed mij denken aan mijn zus, die eens onder de douche stond, totdat haar huid bloedde. Tot op de dag van vandaag wist ik niet waarom ze dat toen deed, en dat was iets wat altijd is blijven knagen. Het gekletter van water stopte. Vervolgens duurde het ook niet lang of Iris verscheen. Haar natte haren plakten tegen haar lichaam aan. Het wond mij meteen op, maar dat liet ik niet merken. Ietwat bezorgd staarde ik haar aan, niet van plan mijn blik van haar af te halen. Ik wilde haar vragen wat er aan de hand was, maar het leek mij dat ik daar geen antwoord op zou krijgen. Dus hield ik mijn mond dicht. Net als Iris, die als een zombie op het bed plaats nam. Ik moest mij inhouden om niet een plukje haar weg te vegen, die aan haar hals kleefde. Haar lichaam trilde licht.

'Wat is er?' vroeg ik haar bezorgd en wilde haar in mijn armen trekken. Niet in de seksuele zin, maar in de zin van comfort bieden. Troost. Maar ze schoof bij mij vandaan.

'Het is niets Mick.'

'Je trilt helemaal.'

'Ik heb het gewoon koud.'

'Daarom moet je in mijn armen komen, dan kan ik je warm houden,' vertelde ik haar en probeerde haar wederom tegen mij aan te trekken. Ze vond het nog steeds niet helemaal oké, dat kon ik zien aan haar spieren, die zich samentrokken. Maar ze liet het toe. Een zucht verliet haar lippen en langzaam ontspanden haar spieren zich weer, waar ik blij om was. Plots schokten haar schouders op en neer, en hoorde ik een snik tussen haar lippen door klinken. Ditmaal hield ik mij niet in. Ik streek het plakkende stukje haar weg uit haar hals.

'Iris, wat is er?'

En toen begon ze te huilen.