ΝΑΙ ΚΑΛΑ |ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΈΝΗ|

1.4

<<Συγγνώμη>> σήκωσα το κεφάλι μου και είδα τον Παπαγεωργίου με γουρλωμένα ματια, κατσε ΤΟΝ ΠΟΙΟΝ;

<<Τι δουλειά έχεις εσυ εδω;>> Ρωτήσαμε και οι δύο ταυτόχρονα <<Εδώ μένω>> <<Για την άσκηση>> Είπαμε ταυτόχρονα, ΠΆΛΙ

<<Ρε μαλακα που χαθηκ- αα έχεις παρέα; Σορρυ δεν το ξερά>> Άκουσα μια  αγοραστική φωνή πίσω μου, τον είδα μπερδεμένη, και μπήκε σε ενα δωμάτιο

<<Εγω να πηγαινω>> <<Ναι να πηγαινω και εγώ>> συνέχισα και πήγα στην τουαλέτα. Επλυνα τα χέρια μου και πηγα πάλι στο δωμάτιο της Ανδρονίκης.

<<Ακουσα φωνές όταν βγήκες από το δωμάτιο, ολα καλά;>> <<Εε, ναι, έπεσα πάνω σε κάποιον και...>> αφησα την προταση στον αερα <<ποιον;>>ρώτησε και προσπαθούσε να σκεφτεί ποιος ήταν <<τον... αχχ πως τον λένε...>> έκανα μικρές παύσεις, για να δειξω πως προσπαθώ να θυμηθώ, γιατι αποκλείεται να της πω "Παπαγεωργίου" <<αα ναι, δεν ξέρω το όνομα του>> είπα Τελικά, αν και αυτο δεν είναι ψέματα. Δεν θυμάμαι το όνομα του... κάτι από 'χ' είναι αλλα δεν θυμάμαι, Χάρη, Χαράλαμπο, Χαρίλαο; θα σας γελασω

<<αα τον Χρήστο μάλλον θα λες>> Ααα ναι, αυτον <<μαλλον>> είπα τελικα <<ειχε φάτσα μαϊμούς; Αν ναι για τον ίδιο λέμε!>> <<γιατί τον λες έτσι;>> <<Αφου φάτσα μαϊμούς έχει... απορώ πως είμαστε διδυμοι>>Ναι σωστ- ΚΆΤΣΕ, ΟΠΑ, ΕΊΝΑΙ ΔΙΔΥΜΟΙ?

< Δηλαδη, είναι...;>> <<αδερφός μου>> <<αδερφός!;>> επανέλαβα τα λόγια της <<δυστυχώς>> <<δηλαδή, πως, εννοώ...>> <<τι να σου πω, οι γιατροί ακόμα ψάχνουν για τυχόν λάθοι>>

<<τι λες να ξεκινήσουμε και να αφήσουμε τον Χρήστο;>> <<Ναι, οκ>>

Ψάξαμε πάνω για θέμα στο γοογλε διαφορά στοιχεία και κανονίσαμε να ξανα συναντηθούμε το Σάββατο στις 10. Τώρα να δω πως θα ξυπνήσω 10 η ώρα. Ναι δεν είμαι καθόλου πρωινος τύπος -καθόλου όμως-

<<να σε πάω μέχρι την βιβλιοθήκη;>> <<οχι, δεν χρειάζεται>> Ειπα γλυκά <<σίγουρη;>> <<ναι καλέ>> Ειπα και με πήγε ως την πόρτα <<τα λέμε αύριο>> <<τα λέμε, καληνύχτα>> Ειπα και έφυγα

Έφτασα σπίτι, φώτα κλειστά. Που να πήγαν πάλι; Ανέβηκα στο δωμάτιο μου και εβαλα τις πιτζαμες μου. Συνέχισα να διαβάζω ακόμα λίγο μαθηματικά μέχρι που τα ματια μου έκλεισαν.

(...)

Κάτι με ενοχλούσε και προσπάθησα να ξαπλώσω καλύτερα μέχρι που η καρέκλα του γραφείου μου κουνήθηκε και πηγα να πέσω. Κάτσε, τι κάνω στην καρέκλα του γραφείου μου; Με το κεφάλι πάνω από το βιβλίο τον μαθηματικών;