ΝΑΙ ΚΑΛΑ |ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΈΝΗ|

1.48

<<και ποτέ ήρθες αγόρι μου;>> ρώτησε η μαμα μου τον Μιχάλη καθως εβαλε λιγο χυμο στο ποτυρι της <<χθες το βράδυ>> της απαντησε 

<<έγινε κάτι;>> Τον ρώτησε ο μπαμπας μου και αυτός γυρισε να με κοιταξει για να τους πω για την εγκυμοσύνη μου. Έτσι συμφωνήσαμε χθες αλλά τώρα δεν βγαίνει λέξη από το στόμα μου. Έτρεξα γρήγορα προς την τουαλέτα γιατί αισθανόμουν το φαγητό να ανεβαίνει. Πηγα πανω από την τουαλέτα και άρχισα να βγάζω το φαγητό που πριν λίγο έφαγα. Αισθάνθηκα κάποιον να μου κρατάει τα μαλλιά και όταν γύρισα είδα τον Μιχάλη. Καθάρισα το πρόσωπο μου και τον κοιταξα που με κοιτούσε.

<<πρεπει να τους το πούμε, στο κάτω κάτω γονείς σου είναι και πρέπει να μάθουν. Άσε που αργά ή γρήγορα θα μαθευτει!>> μου ειπε χαμηλωφονα <<το ξέρω αλλ->> <<τι πρέπει να μάθουμε;>> με διεκοψε η μαμα μου. Πότε ήρθε; Τι άκουσε; Γιατί το άκουσε; Καταστράφηκα! Πρέπει να τους το πω! Ή τώρα ή-

<<Μυρτώ τι έχει γίνει;>> Ξανά ρώτησε αυστηρά και αισθάνθηκα τα μάτια μου να τσουζουν. Οχι τώρα! Δεν θα κλαψω τώρα! <<μαμα->> πηγα να πω αλλα δεν μπορεσα να ολοκληρώσω την προταση μου <<ΜΥΡΤΏ ΜΙΛΆ!>> αρχισε να φωναζει ενω εχασε την υπομονη της 

<<τι έγινε και φωναζετε;>> Ρώτησε ο μπαμπας μου μόλις ήρθε. Τι να πω; <<ΜΥΡΤΩ! ΠΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΦΑΝΤΆΖΟΜΑΙ! ΠΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ->> πηγε να πει η μαμα μου αλλα σταμάτησε την πρόταση της και έπιασε το κεφάλι της. Είχα αρχίσει να κλαίω και ο Μιχάλης με έβαλε στην αγκαλιά του.

<<τι έγινε; Μυρτώ;>> Ρώτησε και με κοίταξε <<Μιχάλη μ-μπορείς να φυ-γεις; Θε-θελω να μείνω μο-νη μου να τους π-πω>> Του ειπα και αυτός με έβγαλε από την αγκαλιά του. Μου εδωσε ενα φιλί στο κουτελο και έφυγε.

<<Μυρτώ, πες μας! Μας ανυσηχεις!>> ειπε ανησυχος ο μπαμπας μου ενω η μαμα μου που ειχε καταλαβει ηταν πιο διπλα του και ειχε πιασει το κεφαλι της μη πιστευοντας το τι γινοταν 

<<είμαι έγκυος>> Ειπα και σκούπισα τα δάκρυα μου. Η μαμά μου συνέχισε να κρατά το κεφάλι της χωρίς να το πιστεύει και ο μπαμπάς μου με κοίταξε σοκαρισμενος. <<τι είσαι λέει;>> Ρώτησε σχετικά ήρεμα <<ει-μαι έγκυος>> Ειπα και κοίταξα το πάτωμα

<<ΤΙ ΕΊΣΑΙ ΛΈΕΙ; Η ΚΌΡΗ Η ΔΙΚΙΆ ΜΟΥ ΈΓΚΥΟΣ ΣΤΑ ΔΈΚΑ ΕΦΤΑ ΤΗΣ; ΤΙ ΕΊΣΑΙ; ΚΑΜΊΑ ΤΟΥ ΔΡΌΜΟΥ; ΈΤΣΙ ΣΕ ΜΕΓΆΛΩΣΑ ΕΓΩ; ΣΕ ΜΕΓΆΛΩΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΠΟΥΤΑΝΑ;>> Αρχισε να φωναζει <<ΑΡΚΕΤΆ!->> του ειπα καθως δεν αντεχα να με προσβάλλει. Ξερω το λαθος που εκανα αλλα δεν μπορω να ανεχτω αυτη του την συμπεριφορα <<ΌΤΑΝ ΜΙΛΆΩ ΔΕΝ ΘΑ ΜΙΛΆΣ! ΈΞΩ! ΈΞΩ ΑΠΌ ΤΟ ΣΠΊΤΙ ΜΟΥ!>> Φώναξε και με τράβηξε από το μπράτσο <<ΠΉΓΑΙΝΕ ΝΑ ΜΑΖΈΨΕΙΣ ΤΑ ΠΡΆΓΜΑΤΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΦΎΓΕΙΣ!>> συνεχισε να φωναζει <<Και που να παω;>> Ρώτησα κλαίγοντας <<ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΆΖΕΙ! ΚΆΠΟΙΟΝ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΕΣΎ!>> ξαναφωναξε και με εσπρωξε προς τις σκαλες